அத்தியாயம் – 12
அன்று இரவு மதுவந்திக்கு உறக்கம் வரவில்லை. அருகில் மயூரன் போதையில் மலை போலச் சரிந்து கிடந்தான். அவனது ஒவ்வொரு குறட்டைச் சத்தமும் அவளது காதுகளில் ஒரு எச்சரிக்கை மணியாக ஒலித்தது. நிலத்தில் சிதறிக் கிடந்த கண்ணாடித் துண்டுகள் நிலவொளியில் வைரம் போல மின்னின. அவளது கையில் இருந்த காயம் வலித்தது. ஆனால், அந்த வலியை விடவும் அவளது மனதில் எழுந்த வைராக்கியம் பெரிதாக இருந்தது.
”இப்படியே இருந்தால், ஒருநாள் நான் இந்த அறைக்குள்ளேயே பிணமாகத்தான் கிடப்பேன். என்ர மரணச் செய்திகூட என்ர அப்பாவுக்குப் போய்ச் சேருமா என்று தெரியாது,” என்று அவள் நினைத்துக் கொண்டாள்.
மெதுவாகக் கட்டிலிலிருந்து எழுந்தாள். மயூரன் அசையவில்லை. அவனது காற்சட்டைப் பையில் இருந்த சாவிக் கொத்தை மிக அவதானமாக எடுத்தாள். கைகள் நடுங்கின. இதயத் துடிப்பு அவளுக்கே கேட்கும் அளவுக்கு வேகமாக இருந்தது. மெதுவாக அந்தப் பழைய மர அலுமாரியைத் திறந்தாள். அதன் அடியில் ஒரு சிறிய இரும்புப் பெட்டி இருந்தது. அதில் தான் அவனது முக்கியமான ஆவணங்களை அவன் வைத்திருப்பான் என்பது அவளுக்குத் தெரியும்.
சாவியைத் திணித்துத் திறந்தபோது, ‘க்ளிக்’ என்ற சத்தம் அவளை உறைய வைத்தது. மயூரன் புரண்டு படுத்தான். அவள் மூச்சைப் பிடித்துக்கொண்டு சிலையாக நின்றாள். சில வினாடிகளுக்குப் பிறகு அவன் மீண்டும் ஆழ்ந்த உறக்கத்திற்குச் சென்றான்.
பெட்டிக்குள் தேடினாள். அங்கே அவளது பாஸ்போர்ட் (Passport) மற்றும் பிரான்ஸ் அரசாங்கம் வழங்கியிருந்த அந்தத் தற்காலிக விசா பேப்பர் (Récépissé) இருந்தன. அவற்றைப் பத்திரமாக எடுத்துத் தனது கசங்கிய நைட்டிக்குள் மறைத்துக் கொண்டாள். அதோடு, சில நாட்களாகச் சிறுகச் சிறுகச் சேர்த்து வைத்திருந்த சில யூரோ நாணயங்களையும் எடுத்துக்கொண்டாள்.
விடியற்காலை நான்கு மணி. பாரிஸின் குளிர் உச்சத்தில் இருந்தது. மதுவந்தி தனது இரண்டு உடுப்புகளை மட்டும் ஒரு சிறிய பையில் திணித்துக் கொண்டாள். லெட்சுமி அக்கா கொடுத்த அந்த முகவரிச் சீட்டு அவளது உள்ளங்கையில் வியர்வையோடு ஒட்டியிருந்தது.
மெதுவாகக் கதவைத் திறந்தாள். அந்தச் சிறிய அறையை ஒருமுறை திரும்பிப் பார்த்தாள். இதுவா அவள் ஆசைப்பட்டு வந்த பாரிஸ் வாழ்க்கை? ஈபிள் டவர் முன்னால் நின்று எடுத்த அந்தப் போலியான புகைப்படம் அவளது போனில் மின்னியது. அதை அங்கேயே மேசையில் வைத்துவிட்டுக் கதவைச் சாத்தினாள்.
வெளியே வீதியில் இறங்கியபோது வீசிய குளிர் காற்று முகத்தில் கத்தியால் கீறுவது போல இருந்தது. லா சப்பல் வீதிகள் அப்போதுதான் மெதுவாகக் கண் விழிக்கத் தொடங்கியிருந்தன. தூரத்தில் சில துப்புரவுத் தொழிலாளர்கள் மட்டும் வேலை செய்து கொண்டிருந்தார்கள்.
அவள் நேராக வசந்தி அக்கா சொன்ன அந்தப் புகையிரத நிலையத்திற்கு ஓடினாள். கையில் இருந்த சில யூரோ நாணயங்களைப் போட்டு டிக்கெட் மெஷினில் ஒரு பயணச்சீட்டை எடுத்தாள். மெற்றோ புகையிரதத்தின் கதவுகள் திறந்தபோது, அவள் ஒரு புதிய உலகத்திற்குள் நுழைவது போல உணர்ந்தாள்.
அந்த அதிகாலைப் பயணத்தில் அவளுடன் இருந்தவர்கள் பெரும்பாலும் வேலைக்குப் போகும் ஏழைத் தொழிலாளர்கள்தான். கசங்கிய முகங்கள், தூக்கக் கலக்கம் கொண்ட கண்கள். யாருமே யாரையும் கண்டுகொள்ளவில்லை. மதுவந்தி ஒரு மூலையில் சுருங்கி அமர்ந்து கொண்டாள். மயூரன் எழுந்து பார்த்தால் என்ன நடக்கும்? அவன் போலீசில் புகார் கொடுப்பானா? அல்லது தன்னைத் தேடி வருவானா? பயம் அவளை உலுக்கியது.
சுமார் நாற்பது நிமிடம் கழித்து அவள் ஒரு புறநகர்ப் பகுதியில் இறங்கினாள். அங்கே வசந்தி அக்கா சொன்ன அந்தப் பெண்கள் காப்பகம் (Foyer pour femmes) இருந்தது. அது ஒரு பெரிய கட்டிடம். அதன் இரும்பு நுழைவாயிலுக்கு முன்னால் நின்றபோது அவளுக்குத் தயக்கமாக இருந்தது.
கதவருகே இருந்த மணியை அழுத்தினாள். சிறிது நேரத்தில் ஒரு பிரெஞ்சுப் பெண்மணி கதவைத் திறந்தார்.
”பொஞ்சூர்… மதுவந்தி?” என்று அவர் கேட்டார். வசந்தி அக்கா ஏற்கனவே தகவல் சொல்லியிருக்க வேண்டும்.
மதுவந்திக்குத் தமிழ் தவிர வேறு எதுவும் பேச வரவில்லை. அவள் விம்மி விம்மி அழத் தொடங்கினாள். அந்தப் பெண்மணி அவளது கையைப் பற்றிக்கொண்டு உள்ளே அழைத்துச் சென்றார். “ஸ வா… ஸ வா (Ça va – பரவாயில்லை)…” என்று அவர் அவளுக்கு ஆறுதல் சொன்னார்.
உள்ளே ஒரு சிறிய அறை அவளுக்கு ஒதுக்கப்பட்டது. அங்கிருந்த படுக்கை மயூரனின் அந்தச் சிறிய ஸ்டுடியோ அறையை விடச் சுத்தமாக இருந்தது. ஜன்னல் வழியாகப் பார்த்தால் வெளியே ஒரு சிறிய பூங்கா தெரிந்தது. அங்கே பனி படர்ந்த மரங்கள் அமைதியாக நின்றன.
மதிய வேளையில் வசந்தி அக்கா அங்கே வந்தார்.
”பயப்படாதே மது.. நீ இப்ப பாதுகாப்பான இடத்தில இருக்கிறாய். மயூரன் உன்னை இங்கே வந்து நெருங்க முடியாது. இது அரசாங்கத்தால் நடத்தப்படும் காப்பகம். இங்கே உன்னைப் போலவே கணவனால் பாதிக்கப்பட்ட பல நாட்டுப் பெண்கள் இருக்கிறார்கள்,” என்றார் வசந்தி.
”அக்கா.. என்ர விசா? அவர் நினைச்சா அதைக் கேன்சல் பண்ணலாம் என்று சொன்னவர்.. எனக்குப் பயமாக் கிடக்கு அக்கா..”
வசந்தி சிரித்தார். “அவன் உன்னைப் பயமுறுத்த அப்படிச் சொல்லியிருக்கிறான். பிரான்ஸ் சட்டப்படி, குடும்ப வன்முறையால் பாதிக்கப்பட்ட ஒரு பெண்ணுக்குத் தனித்து வாழும் உரிமை உண்டு. நாங்க உனக்கு ஒரு லாயரை (Lawyer) ஒழுங்கு பண்ணித் தாரோம். நீ அவனோட சேர்ந்து வாழத் தேவையில்லை. ஆனா, நீ இங்க இருக்கிற விபரம் யாருக்கும் தெரியக்கூடாது.. உன்ர அம்மாவுக்குக் கூடச் சொல்லாதே.”
”அம்மாவுக்குச் சொன்னால் அவர் மயூரனிட்டச் சொல்லிடுவார் அக்கா.. அவவுக்கு நான் இங்க கஷ்டப்படுறதை விட, குடும்ப கௌரவம் தான் முக்கியம்,” என்று கசப்புடன் சொன்னாள் மதுவந்தி.
அன்று மாலை மதுவந்தி தனது தந்தைக்கு மட்டும் ஒரு குறுஞ்செய்தி அனுப்பினாள். “அப்பா.. நான் நல்லா இருக்கிறன். ஆனா மயூரன் கூட இல்லை. என்னைத் தேட வேண்டாம். நான் என்ர காலில நிக்கப் போறன். நான் பிறகு உங்களுக்குக் கூப்பிடுறன்,” என்று மட்டும் சொன்னாள்.
சுந்தரத்திடமிருந்து உடனடியாகப் பதில் வந்தது. “கவனம் பிள்ளை.. என்ன நடந்தாலும் நான் உன் கூட இருக்கிறன். அம்மாவை நான் பாத்துக்கொள்ளுறன். நீ ஒண்டுக்கும் யோசிக்காமல் பாதுகாப்பாக இரு. நீ இங்க திரும்ப வந்தாலும் அப்பா உன்னைப் பார்த்துக் கொள்ளுவன்.”
அந்த ஒற்றைச் செய்தி மதுவந்திக்கு ஆயிரம் யானை பலத்தைத் தந்தது.
அன்று இரவு அந்தப் பெண்கள் காப்பகத்தில் முதல் முறையாக அவள் நிம்மதியாகக் கண் மூடினாள். அங்கே மது வாசனை இல்லை, சிகரெட் புகை இல்லை, அதிகாரக் குரல் இல்லை. அடி, உதை இல்லை.. சிகரெட் சூடுகள் இல்லை. வெளியிலிருந்து வரும் அந்தப் பாரிஸ் நகரத்தின் அமைதியான சத்தம் அவளுக்கு ஒரு தாலாட்டாக இருந்தது.
தான் இழந்தது ஒரு போலியான கௌரவத்தை, ஆனால் இப்போது அடைந்திருப்பது தனது சொந்த அடையாளத்தை என்று மதுவந்தி உணர்ந்தாள். ஆனால், அவளது போராட்டம் இங்கிருந்துதான் தொடங்கப் போகிறது என்பது அவளுக்குத் தெரியும். ஒரு புதிய மொழி, ஒரு புதிய தேசம், ஒரு புதிய வாழ்க்கை அவளுக்காகக் காத்திருந்தது.
(அக்கரை தொடரும்…)
