அத்தியாயம் – 09
பாரிஸின் மாரிகாலத்துக் காலைகள் எப்போதுமே ஒருவிதமான சோம்பேறித்தனத்தையும் சோகத்தையும் ஒருசேரச் சுமந்து வரும். ஜன்னல் வழியே எட்டிப்பார்த்தால், வீதியோரத்து மரங்கள் இலைகளற்று மொட்டையாக, ஏதோ ஒரு சாபத்தைப் பெற்றவை போல நின்றன. மதுவந்திக்கு அந்த மரங்களைப் பார்க்கும் போதெல்லாம் தன் வாழ்க்கைதான் நினைவுக்கு வரும். ஊரில் அடர்த்தியான கூந்தலும், சிரித்த முகமுமாகத் திரிந்தவள், இன்று இந்தச் சிறிய அறைக்குள் உயிர் பிழைத்திருக்கும் ஒரு சடலமாகத் தெரிந்தாள்.
மயூரன் வேலைக்குப் போன பிறகு, அந்த அறை ஒரு மயான அமைதியில் மூழ்கும். அன்று மதுவந்தி ஒரு முடிவோடு இருந்தாள். தன் கைப்பேசியில் இருந்த ‘யூடியூப்’ (YouTube) மூலம் பிரெஞ்சு மொழியின் அடிப்படை வார்த்தைகளை மெதுவாகக் கற்கத் தொடங்கினாள்.
”பொஞ்சூர் (Bonjour)… மெர்சி (Merci)… ஜ வெ (Je vais)…”
அந்த அந்நிய நாட்டுச் சொற்கள் அவள் நாவில் புரள மறுத்தன. ஆனாலும் விடாமுயற்சியோடு அவற்றை உச்சரித்துப் பார்த்தாள். ஊரில் பிரதேச சபையில் வேலை செய்யும் வரை சென்ற அவளது அறிவு, இந்த நான்கு சுவர்களுக்குள் துருப்பிடித்துப் போவதை அவளால் சகித்துக் கொள்ள முடியவில்லை.
அவள் படித்துக்கொண்டிருந்த போது, வாசலில் மெல்லிய தட்டல் சத்தம் கேட்டது. மயூரன் சொன்ன எச்சரிக்கை நினைவுக்கு வர, உடல் ஒரு கணம் நடுங்கியது. ஆனாலும் ஜன்னல் வழியாகக் கீழே பார்த்தாள். கீழே ஒரு நடுத்தர வயதுப் பெண்மணி நின்றிருந்தார். கையில் சில கடிதங்களோடு குழப்பமாக அங்கும் இங்கும் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். பார்த்தால் ஒரு தமிழ்ப் பெண் போலத் தெரிந்தது.
மெதுவாகக் கதவைத் திறந்து, “யார்?” என்று கேட்டாள் மதுவந்தி.
”தம்பி.. மயூரன் இல்லையோ?” என்று கேட்டார் அந்தப் பெண்மணி. ஈழத்துத் தமிழ்தான். மதுவந்திக்கு ஒரு நிம்மதிப் பெருமூச்சு வந்தது.
”அவர் வேலைக்குப் போயிட்டார். இரவுதான் வருவார். நீங்கள் யார்?”
”நான் பக்கத்து பில்டிங்கில தான் இருக்கிறன் பிள்ளை. என்ர பெயர் லெட்சுமி. இது மயூரன் பெயரில வந்த கடிதம்.. மாத்தி என்ர பெட்டியில (Boîte aux lettres) போட்டுட்டாங்கள் போல.. அதான் குடுக்க வந்தனான்,” என்றார்.
மதுவந்தி அந்தக் கடிதத்தை வாங்கிக் கொண்டாள். லெட்சுமி அவளை ஒரு நிமிடம் உற்றுப் பார்த்தார். “நீதான் புதுசா வந்த பிள்ளையோ? மயூரன் கலியாணம் செய்திட்டான் என்று கேள்விப்பட்டன்.. பார்க்கவே இல்லையே..”
”ஓம்.. வந்து ஒரு மாசம் ஆகுது..” என்று தலைகுனிந்தாள் மதுவந்தி.
”என்ன பிள்ளை.. முகம் எல்லாம் ஒரு மாதிரிக் கிடக்கு? குளிரு ஒத்துக்கொள்ளேல்லையோ? இல்லாட்டி சாப்பாட்டுப் பிரச்சினையோ? பாரிஸ் வாழ்க்கை ஆரம்பத்தில அப்பிடித்தான் இருக்கும். போகப் போகச் சரியாயிடும்,” என்று ஆறுதலாகச் சொன்னார் லெட்சுமி.
மதுவந்திக்கு யாரிடமாவது மனது விட்டுப் பேசினால் போதும் என்றிருந்தது. “இல்லை அக்கா.. இஞ்ச தனியாவே இருக்கிறதால ஒரு மாதிரி இருக்கு. வெளியில போகவும் மொழி தெரியாது.. அவரும் விடமாட்டார்..”
லெட்சுமி சிரித்தார். அந்தச் சிரிப்பில் ஒரு தீராத வலி இருந்தது. “ஆரம்பத்தில எல்லாரும் அப்பிடித்தான் சொல்லுவாங்கள். வெளியில போனால் விசா இல்லாதவை பிடிபடுவாங்கள் என்று பயங்காட்டுவாங்கள். ஆனா நீ படிச்ச பிள்ளை மாதிரித் தெரியுது.. மொழியைக் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகப் பழகப் பார். இஞ்ச ‘அசோசியேஷன்’ (Association) எல்லாம் இருக்கு, அங்க போனால் இலவசமாகப் பிரெஞ்சு சொல்லித்தருவாங்கள். மயூரனிட்டச் சொல்லிப் பாரேன்..”
”அவர் விடமாட்டார் அக்கா..” என்று முணுமுணுத்தாள் மதுவந்தி.
லெட்சுமி மெதுவாக அவள் கையைப் பற்றினார். “பிள்ளை.. இஞ்ச பார். இந்த நாட்டுல நாங்கள் சுயமாக இயங்கப் பழகோணும். மயூரன் கஷ்டப்படுறான் தான்.. ஆனா அதுக்காக உன்னை அடைச்சு வைக்கிறது நியாயமில்லை. உனக்கு ஏதும் உதவி தேவை என்றால் என்ர அறைக்கு வா.. நான் அடுத்த பிளாக்ல ரெண்டாவது மாடியில இருக்கிறன்,” என்று சொல்லிவிட்டுப் போனார்.
அந்தச் சந்திப்பு மதுவந்திக்கு ஒரு சிறு நம்பிக்கையைத் தந்தது. அன்று மாலை மயூரன் வரும் வரை அவளது சிந்தனை முழுவதும் லெட்சுமி சொன்ன அந்தப் பிரெஞ்சு வகுப்பைப் பற்றியே இருந்தது.
மயூரன் அன்று வழக்கத்தை விட அதிகக் களைப்போடு வந்தான். அவன் முகத்தில் ஒரு கடுகடுப்பு குடிகொண்டிருந்தது.
”மயூரன்.. நான் ஒரு விசயம் கேக்கவோ?” என்று தயங்கித் தயங்கித் தொடங்கினாள்.
”என்ன?” என்று சலிப்புடன் கேட்டான்.
”இஞ்ச பக்கத்து பிளாக்ல ஒரு அக்கா வந்தவ.. லெட்சுமியாம். அவ சொன்னா, பக்கத்தில இலவசமா பிரெஞ்சு படிப்பிச்சுத் தார இடங்கள் இருக்காம்.. நான் அங்க போய் கொஞ்சம் படிக்கட்டுமா? வீட்டில சும்மா தானே இருக்கிறன்..”
மயூரன் கையில் இருந்த கோப்பையை மேசையில் ஓங்கி அடித்தான். “எந்த லெட்சுமி? அந்தப் பொம்பிளைக்கு வேற வேலையே இல்லையா? இஞ்ச பாரு மது.. நான் உன்னை இஞ்ச கூட்டிட்டு வந்தது படிச்சுப் பட்டம் வாங்குறதுக்கு இல்லை. வெளியில போனால் யார் யார் எப்பிடிப் பேசுவாங்கள் என்று தெரியாது. உனக்கு விசா இன்னும் கார்டா வரேல்ல, வெறும் பேப்பர் (Récépissé) தான் இருக்கு. போலீஸ் பிடிச்சால் என்ன செய்வாய்? அந்த லெட்சுமி ஒரு விவாகரத்து ஆன பொம்பிளை.. அவளோடு சேந்தால் நீயும் அவளை மாதிரித்தான் போவாய்,” என்று ஆத்திரமாகக் கத்தினான்.
”அக்கா அப்பிடி ஒண்டும் சொல்லேல்ல.. நான் மொழி தெரிஞ்சா உங்களுக்கு ஒரு உதவியா வேலைக்குப் போகலாம் என்று தான்…”
”வேலைக்கா? உன்னை யார் வேலைக்குக் கூப்பிட்டது? நீ இங்க ராணி மாதிரி வீட்டில இருக்கிறதே உனக்குப் பிடிக்கேல்லையா? வேலைக்குப் போய் நீ என்னைக் காப்பாத்தப் போறியோ? இஞ்ச பாரு.. நான் சொல்றதுதான் சட்டம். இனிமேல் அந்தப் பொம்பிளையோட கதையள வைச்சால், நடக்கிறது வேற,” என்று விரலை நீட்டி எச்சரித்தான்.
மதுவந்திக்கு ஆத்திரம் பொங்கியது. “ராணி வாழ்க்கையா? ஒரு ரூமுக்குள்ள அடைஞ்சு கிடக்கிறதா ராணி வாழ்க்கை? ஊரில நான் கை நிறையச் சம்பாதிச்சவள். இஞ்ச ஒரு பத்து யூரோவுக்குக் கூட உங்களிட்டக் கை ஏந்தி நிக்க வேண்டி இருக்கு. இதுக்குத் தானா என்னை இஞ்ச கூட்டிட்டு வந்தீங்கள்?”
மயூரன் அவளது சட்டையைப் பிடித்து உலுக்கினான். “உன்னை இஞ்ச கூட்டிட்டு வர நான் பட்ட கஷ்டம் எனக்குத்தான் தெரியும். உனக்குத் தேவை சாப்பாடு, இருக்க இடம்.. அது கிடைக்குது தானே? அப்புறம் என்ன? உன்ர விசா என்ர கையில தான் இருக்கு. நான் நினைச்சா உன்னை இப்பவே பிளேன் ஏத்தி ஊருக்கு அனுப்பிடுவன். அங்க போய் உன்ர அம்மாட்டச் சொல்லுவியா, பிரான்ஸ் மாப்பிள்ளை என்னைத் துரத்திட்டார் என்று? உன்ர அம்மா தாங்குவாளா அந்த அவமானத்தை?”
’விசா’ என்ற அந்த ஒற்றைச் சொல் மதுவந்திக்கு ஒரு விலங்காக மாறியிருந்தது. அவனது ஒவ்வொரு மிரட்டலும் அவளது குடும்பத்தின் கௌரவத்தைச் சுற்றியே இருந்தது. ஊரில் தன்னை ஒரு ‘பிரான்ஸ் இளவரசி’யாகக் கருதும் தன் தாய்க்கு உண்மை தெரிந்தால் அவர் உடைந்து போவார் என்பது மயூரனுக்கு நன்றாகத் தெரிந்திருந்தது. அந்தப் பலவீனத்தை வைத்தே அவன் அவளை அடிமையாக்கினான்.
அன்று இரவு மதுவந்தி நீண்ட நேரம் தூங்காமல் ஜன்னல் வழியே வெளியே பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். தெருவிளக்கின் வெளிச்சத்தில் மழையூறிய தார்ச் சாலை பளபளத்தது. அந்தப் பளபளப்பு, தான் பார்த்த அந்த இன்ஸ்டாகிராம் படங்களைப் போலத்தான் இருந்தது – பார்ப்பதற்கு அழகு, ஆனால் தொட்டுப் பார்த்தால் வெறும் ஈரமும் சேறும் தான்.
அவளது டைரியின் பக்கங்கள் அவளது கண்ணீரால் நனைந்தன. “சிறகுகள் இருக்கின்றன, ஆனால் பறக்க முடியாதபடி கூண்டின் சாவியை இன்னொருவன் ஒளித்து வைத்திருக்கிறான்” என்று எழுதிக்கொண்டாள். ஆனால், அந்தச் சாவியைத் தான் எப்படியாவது தேடிக் கண்டுபிடிப்பேன் என்ற ஒரு வைராக்கியம் அவளது ஆழ்மனதில் மெல்லத் துளிர்விடத் தொடங்கியது.
மயூரனின் குறட்டைச் சத்தமும், சமையலறை சிங்க்கில் சொட்டும் நீரின் சத்தமும் அந்த அறையின் அமைதியைக் குலைத்துக் கொண்டிருந்தன. மதுவந்தி மெதுவாக எழுந்து, மயூரன் வீசிவிட்டுப் போன அவனது கோட்டிலிருந்து ஒரு யூரோ நாணயத்தை எடுத்துத் தனது கைப்பையில் மறைத்து வைத்தாள். அது வெறும் ஒரு யூரோ அல்ல; அவளது போராட்டத்தின் முதல் முதலீடு.
(அக்கரை தொடரும்…)
