அத்தியாயம் – 11
மறுநாள் காலை மயூரன் வழமை போலவே கதவை வெளியே பூட்டிவிட்டு வேலைக்குச் சென்றான். அவன் சென்ற சில நிமிடங்களில், மதுவந்தி தனது சிறிய பைக்குள் அந்த ஒரு யூரோ நாணயத்தையும், லெட்சுமி அக்கா தந்த முகவரியையும் பத்திரமாக எடுத்து வைத்துக்கொண்டாள். அவளது இதயம் ஒரு பறவையின் சிறகடிப்புப் போலப் படபடத்தது.
இதுவரை மயூரன் இல்லாமல் அந்த அறையை விட்டு அவள் ஒரு தப்படி கூட எடுத்து வைத்ததில்லை. அவனது மிரட்டல்களும், விசா பற்றிய பயமுமே அவளைச் சங்கிலியாகப் பிணைத்திருந்தது. ஆனால் இன்று, அடிமைத்தனத்தின் பாரத்தை விடச் சுதந்திரத்தின் மீதான தாகம் அதிகமாக இருந்தது.
குடியிருப்புத் தொகுதியின் ஜன்னல் வழியாகக் கீழே பார்த்தாள். தெருவில் ஆட்கள் நடமாட்டம் குறைவாக இருந்தது. மயூரன் வேலைக்குச் செல்லும் அதே புகையிரத நிலையப் பக்கமாகத் தான் செல்லக்கூடாது என்பதில் அவளுக்குத் தெளிவு இருந்தது. அவள் மெதுவாக ஜன்னல் திரையைச் சரிசெய்துவிட்டு, கதவருகே வந்தாள். மயூரன் வெளியே பூட்டிவிட்டுப் போயிருந்தாலும், உள்ளே இருந்து திறக்கக்கூடிய ஒரு பாதுகாப்புத் தாழ்ப்பாள் இருந்தது. அதை மெதுவாகத் திறந்தபோது வந்த ‘கிரீச்’ சத்தம் அவளுக்கு மரண ஓலமாகத் தெரிந்தது.
படியேறி இறங்கும்போதும், யாராவது பார்த்துவிட்டு மயூரனிடம் சொல்லிவிடுவார்களோ என்ற அச்சத்தில் ஒவ்வொரு காலடியையும் நிதானமாக வைத்தாள். தரைத்தளத்தை அடைந்ததும், பாரிஸின் அந்தக் கடும் குளிர் காற்று அவளது முகத்தில் அறைந்தது. ஊரில் மார்கழி மாதக் குளிரையே தாங்க முடியாமல் போர்வையை இழுத்துப் போர்த்தும் அவளுக்கு, இந்த உறைபனி நடுக்கத்தை ஏற்படுத்தியது.
முகவரியைத் கையில் வைத்துக்கொண்டு நடக்கத் தொடங்கினாள். லெட்சுமி அக்கா சொன்ன ‘அசோசியேஷன்’ (Association) அந்த வீதியின் மறுமுனையில் இருந்த ஒரு பழைய கட்டிடத்தில் இருந்தது. வழியில் சென்ற சில பிரெஞ்சுக்காரர்கள் அவளை ஒரு விசித்திரமான பொருளைப் பார்ப்பது போலப் பார்த்துவிட்டுச் சென்றார்கள். அவளது நெற்றியில் இருந்த அந்தச் சிறிய பொட்டும், குளிருக்குத் தாங்காமல் அவள் சுற்றியிருந்த சால்வையும் அவளை அந்நியப்படுத்திக் காட்டின.
”பொஞ்சூர்…” என்று அவளைப் பார்த்துக் கடந்து சென்ற ஒரு முதியவருக்கு என்ன பதில் சொல்வதென்று தெரியாமல் தலையை மட்டும் அசைத்தாள்.
ஒருவழியாக அந்தக் கட்டிடத்தைக் கண்டடைந்தாள். அதன் வாசலில் ‘Centre Social / Aide aux Femmes’ என்ற பெயர்ப்பலகை இருந்தது. உள்ளே நுழைந்ததும் ஒருவிதமான வெப்பம் அவளை வரவேற்றது. அங்கிருந்த ஒரு மேசையில் ஒரு நடுத்தர வயதுத் தமிழ்ப் பெண் அமர்ந்திருந்தார். மதுவந்திக்கு உயிர் திரும்ப வந்தது போல இருந்தது.
”என்ன பிள்ளை.. யாரைப் பார்க்க வேணும்?” என்று அவர் கனிவோடு கேட்டார்.
”அது.. வந்து.. லெட்சுமி அக்கா தான் சொன்னவா.. இஞ்ச பிரெஞ்சு படிப்பிப்பாங்கள் என்று..” என்று தழுதழுத்த குரலில் சொன்னாள்.
அந்தப் பெண்மணி அவளது முகத்தையே உற்றுப் பார்த்தார். மதுவந்தியின் கண்களில் இருந்த அந்தத் தேடல் கலந்த பயம் அவருக்குப் புரிந்தது. “என்ர பெயர் வசந்தி. இஞ்ச வா பிள்ளை, இங்க வந்து உக்காரு. முதல்ல ஒரு டீயைக் குடி,” என்று அவளை அன்போடு அமர வைத்தார்.
அடுத்த ஒரு மணி நேரம் மதுவந்திக்கு ஒரு புதிய உலகத்தைத் திறந்து காட்டியது. அங்கு தன்னைப் போலவே பல பெண்கள் இருப்பதை அவள் கண்டாள். சிலர் ஆப்பிரிக்க நாடுகளிலிருந்தும், சிலர் மத்திய கிழக்கிலிருந்தும் வந்திருந்தார்கள். மொழி தெரியாமல், உரிமைகள் பறிக்கப்பட்டு, ஒரு மூடிய அறைக்குள் முடங்கிக் கிடந்த அந்தப் பெண்களுக்கு அந்த அசோசியேஷன் ஒரு வடிகாலாக இருந்தது.
”நீ படிச்ச பிள்ளை மாதிரித் தெரியுது. ஏன் இவ்வளவு பயப்படுறாய்? இஞ்ச பார் மது.. உனக்குத் துணையாக நாங்க இருக்கிறம். விசா பிரச்சினை, வீட்டு வன்முறை எதுவென்றாலும் இஞ்ச ஒரு சட்டம் இருக்கு. நீ மயூரனுக்குப் பயப்படத் தேவையில்லை,” என்று வசந்தி அவளுக்குத் தைரியம் சொன்னார்.
”இல்லை அக்கா.. அவருக்குத் தெரிந்தால் என்னை இங்கேயே கொன்று போட்டுடுவார். அவருக்குக் கடன் நிறைய இருக்கு.. அதால தான் இப்பிடிச் செய்யிறார் என்று நினைக்கிறன்,” என்று மதுவந்தி மயூரனுக்காகப் பரிந்து பேச முயன்றாள்.
வசந்தி சிரித்தார். “கடன் இருக்கிறதுக்காக ஒரு பொம்பிளையை அடிமையா வைக்கிறது சரியில்லைப் பிள்ளை. நீ நாளைக்குக் காலமை பத்து மணிக்கு வா, நாங்க உனக்கு பிரெஞ்சு சொல்லித்தரத் தொடங்குறம். உன்னோட பாஸ்போர்ட் கொப்பியை மட்டும் கொண்டு வா,” என்றார்.
மதுவந்தி அங்கிருந்து கிளம்பும்போது அவளது மனதில் ஒரு சிறு பொறி தட்டியிருந்தது. “நானும் வாழ முடியும்” என்ற அந்த எண்ணம் அவளைத் துணிச்சலாக நடக்க வைத்தது. மயூரன் வருவதற்கு முன்பே அறைக்குத் திரும்பி, மீண்டும் கதவைத் தாழிட்டுக்கொண்டு சமையல் வேலைகளைத் தொடங்கினாள்.
அன்று இரவு மயூரன் வரும்போது வழக்கத்தை விட அதிகமான போதையில் இருந்தான். உள்ளே நுழைந்த உடனேயே எதையோ தேடினான்.
”மது! எங்கடி அந்தப் போத்தல்? மேசையில வைச்சிருந்தேனே!” என்று கத்தினான்.
”நான் அதைக் குப்பையில போட்டுட்டன்.. இனிமேல் குடிக்காதைங்கோ என்றுதான்…”
அவள் சொல்லி முடிப்பதற்குள் அவனது கை ஓங்கி அவளது கன்னத்தில் இறங்கியது. மதுவந்தி நிலைதடுமாறிச் சுவரில் மோதி விழுந்தாள்.
”என்னட்டயே அதிகாரம் பண்ணுறாயோ? என்ர காசுல நான் வாங்கிட்டு வாறதை நீ தூக்கி எறியிற அளவுக்கு உனக்குத் தைரியம் வந்திட்டுதோ?” என்று அவளது தலை முடியைப் பிடித்து இழுத்தான்.
மதுவந்திக்கு இப்போது வலிக்கு மேல் ஒருவிதமான வெறுப்பு வந்தது. “ஓம்.. தூக்கிப் போட்டன் தான்! ஏமாத்தி என்னைக் கலியாணம் கட்டி இஞ்ச கூட்டிட்டு வந்து ஒரு ரூமுக்குள்ள அடைச்சு வைச்சிருக்கிறது காணாதோ? பாத்திரம் கழுவுற வேலை செய்கிறதை மறைச்சு, மனேஜர் என்று பொய் சொல்லித் தாலி கட்டினீங்களே.. அதுக்கு நான் என்ன தண்டனை குடுக்கிறது?” என்று துணிச்சலாகத் திருப்பிக் கேட்டாள்.
மயூரன் ஒரு கணம் திகைத்துப் போனான். இதுவரை அமைதியாக இருந்த மதுவந்தி, இன்று சீறும் நாகமாகத் தெரிந்தது அவனுக்குப் பெரும் அதிர்ச்சியாக இருந்தது. அவனது இயலாமை ஆத்திரமாக மாறியது.
”அடிச்சால் திருப்பிக் கதைக்கிற அளவுக்கு உனக்குத் திமிர் வந்திட்டுதோ? இதோ பார்.. உன்னை இப்பவே அடிச்சுத் துரத்துறன்..” என்று அவளை மீண்டும் தாக்கத் தொடங்கினான். மதுவந்தி அவனது அடிகளிலிருந்து தப்ப முயன்றபோது, மேசையிலிருந்த கண்ணாடிப் பாத்திரம் ஒன்று கீழே விழுந்து சுக்குநூறாக உடைந்தது.
மதுவந்தியின் கையில் ஒரு சிறு கீறல் விழுந்து இரத்தம் கசிந்தது. அந்த இரத்தத்தைப் பார்த்ததும் மயூரன் ஒரு நிமிடம் ஸ்தம்பித்தான். ஆனால் அவன் மன்னிப்புக் கேட்கவில்லை. “எல்லாம் உன்ர திமிரால வந்தது. பேசாம ஒரு மூலையில கிட..” என்று சொல்லிவிட்டுத் தன்பாட்டிலே படுத்துக்கொண்டான்.
மதுவந்தி அந்தக் காயத்தோடு ஜன்னலருகே அமர்ந்தாள். இரவு நேரப் பாரிஸ் அவளுக்கு இப்போது பளபளப்பாகத் தெரியவில்லை. அதன் ஒவ்வொரு கட்டிடமும், ஒவ்வொரு தெருவும் ஏதோ ஒரு கண்ணீர்க் கதையை ஒளித்து வைத்திருப்பது போலத் தோன்றியது.
மயூரனின் குறட்டைச் சத்தம் அவளுக்கு நாரசமாக இருந்தது. அவனது கையில் இருக்கும் விசா என்னும் சாவி, இனித் தன்னைச் சிறை வைக்க முடியாது என்று அவள் முடிவு செய்தாள். அவளது பொறுமையின் எல்லை இன்றுடன் முடிந்துவிட்டது.
அவள் மெதுவாகத் தனது பையை எடுத்தாள். நாளை காலை, மயூரன் வேலைக்குச் சென்றதும், தான் மீண்டும் அந்த அசோசியேஷனுக்குப் போக வேண்டும். இந்த முறை வெறும் மொழி கற்க மட்டுமல்ல, இந்த நரகத்திலிருந்து நிரந்தரமாக வெளியேற ஒரு வழியைத் தேட வேண்டும் என்று பெரியதொரு முடிவை எடுத்தாள்.
வெளியே பனி மழை பெய்யத் தொடங்கியிருந்தது. அந்தப் பனித்துளிகள் அவளது கண்ணீரோடு கலந்து ஜன்னல் கண்ணாடியில் வழிந்தன. ஆனால், அவளது இதயம் மட்டும் இப்போது ஒரு புதிய நெருப்போடு கணன்று கொண்டிருந்தது.
(அக்கரை தொடரும்…)
