எனக்கொரு வரம் கொடு 5 – சுகமதி

எனக்கொரு வரம் கொடு – 5

 

அந்த மருத்துவமனை வளாகமே மிகுந்த பரபரப்புடன் காணப்பட்டது. தடயவியல் நிபுணர்கள் வந்தவர்கள் ஏதேனும் ஆதாரம் கிடைக்கிறதா என்று தங்கள் சோதனையை தொடங்கியிருந்தனர்.

 

சர்வேஸ்வரனும் ஏதேனும் துப்பு கிடைக்கிறதா என்பதுபோல நோட்டம் விட்டுக் கொண்டிருந்தான். சொல்லும்படியாக எந்த தகவலும் கிடைப்பது போலத் தெரியவில்லை. மருத்துவமனை ஊழியர்கள் அனுமானமாக சொன்னதே மூன்று ஆண்டுகளுக்கும் மேல் என்னும்பொழுது சரியாக எத்தனை ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் நடந்த இறப்போ! இத்தனை ஆண்டுகள் கடந்த பிறகும் தடயம் கிடைப்பதென்பது அத்தனை சாத்தியமில்லை!

 

தடயவியல் நிபுணர் கிஷோர் தலைமையிலான குழு தங்கள் சோதனையைச் செய்து கொண்டிருந்த சமயம், கிஷோரை நெருங்கிய சர்வா, “எதுவும் தேறுமா?” என்பது போலக் கேட்டான். வேலை நிமித்தம் அடிக்கடி சந்திப்பவர்கள் ஆதலால் இருவருக்குள்ளும் நல்ல நட்பு உருவாகியிருந்தது.

 

“அந்த எலும்புக்கூடு மட்டும் தான் தேறும்” என்றான் கிஷோரும் பதிலுக்குப் புன்னகையுடன்.

 

“அதை சொல்லத்தான் உன்னை வர சொன்னாங்களாக்கும்…”

 

“ச்சே… ச்சே… ஹாஸ்ப்பிட்டல்ல நர்ஸுங்க எல்லாம் களையா, அம்சமா இருப்பாங்களாம். எத்தனை நாள் தான் உழைப்பே கதின்னு இருப்பீங்க. போயி கண்ணையும், மனசையும் குளிர வெச்சுட்டு வாங்க அப்படின்னு சொல்லி அனுப்பி வெச்சாங்க…” என்று சிலாகிப்பாய் சொன்ன கிஷோரின் முதுகில் இரண்டு விழுந்தது.

 

“ஹப்பா… இதென்ன கையா? இல்லை உலக்கையா?” முதுகைத் தடவியபடி நெளிந்தவன் சர்வாவை வஞ்சனையின்றி முறைத்தான்.

 

“இதெல்லாம் ஒரு பொழைப்பா டா” என்று சர்வாவும் முறைப்பாகவே கேட்க, “டேய் நான் என்ன சாமியாராவா போக போறேன்? இல்லை எங்க வீட்டுல தான் என்னை போலீஸுக்கு நேந்து விட்டிருக்காங்களா? செவிக்கு உணவில்லாத போதுன்னு பாடி வெச்சாங்களே… அந்த மாதிரி நானே பார்க்க வேலையில்லாதபோது சைட் அடிச்சிட்டு இருக்கேன். அதைக்கூட கெடுக்க பார்க்கிறியே?” என்று வியாக்கானம் பேசினான்.

 

“யப்பா சாமி உனக்குப் பார்க்க வேலையில்லாம இருக்கலாம். எனக்கு வேலை நிறைய இருக்கு” என்று சர்வா தலைக்கு மேலே கையெடுத்துக் கும்பிட,

 

சிறு சிரிப்புடன், “சரி சரி கெஞ்சாத” என்றான் கிஷோர் பெரியமனது கொண்டவன் போல! “இவனை எல்லாம் எப்படி போலீஸா எடுத்தாங்களோ” என்று சர்வா முறைப்பாகச் சொல்ல,

 

“உனக்கென்னப்பா கஷ்டம்? பாரு இவரு எப்படி இறந்தாருன்னு விதவிதமான தியரி பேசுவாங்க. நீ அதை வெச்சு டெவலப் பண்ணி கேஷை முடிச்சிடலாம்… எங்க நிலைமை அப்படியா?” என்று கிஷோரும் பதிலுக்கு நண்பனின் காலை வாரிப் புன்னகைத்தான்.

 

‘யாரு இவங்க பேசறதை வெச்சா…’ மனதில் அதிர்ச்சியாக எண்ணியபடி சர்வா கிஷோரை முறைக்க, அதைப் புரிந்து கொண்டவனும், “ஏதாவது தியரி உன் காதுல விழுந்ததா என்ன?” என்றான் அவன்புறம் சாய்ந்து கிசுகிசுப்பாக.

 

கீற்றாய் புன்னகைத்தவன், “ஹ்ம்ம்… லிப்ட்ல தெரியாம மாட்டி மூச்சடைச்சு இறந்திருப்பாராம்…” என்று நக்கல் தெறிக்க பதிலுரைத்தான்.

 

“அட!” கிஷோரின் ஆச்சரியத்திலும் அடக்க முடியாத சிரிப்பிலும் சர்வா அவனை மேலும் முறைத்தான்.

 

“சரி சரி சின்சியர் போலீஸ் ஆபிஸர் உங்களுக்கு ஏதாவது தியரி இருக்கா?” விளையாட்டு குரல் என்றாலும் தீவிரமாகத்தான் கிஷோர் கேட்டான்.

 

“நீ என்ன நினைக்கிற?” தனக்குப் பிடிபட்ட விஷயம் நிச்சயம் கிஷோருக்கும் பிடிபட்டிருக்கும் என்ற எண்ணத்தில் சர்வா அவனிடமே திருப்பி கேட்க, அவன் எண்ணியது போலவே மற்றவனிடமிருந்தும் பதில் வந்திருந்தது.

 

கிஷோர் தன் இலகுத்தன்மையை முற்றிலும் விட்டுவிட்டு, “கண்டிப்பா ஆக்ஸிடெண்ட் இல்லை சர்வா. பாடி டீ கம்போஸ் ஆகியிருக்கு. ஆனா, ட்ரெஸ், வாலெட்? அதெல்லாம் எதுவும் இருந்த தடையமே இல்லையே! வெறும் மூணு, நாலு வருஷத்துல அதெல்லாம் டீ கம்போஸ் ஆக வாய்ப்பே இல்லை. ஐடென்டிட்டி கார்ட், லைசன்ஸ்ன்னு எதை வெச்சிருந்தாலும் அது பிளாஸ்டிக் லேமினேட் பண்ணி இருப்பாங்க அதெல்லாம் டீ கம்போஸ் ஆக எத்தனை வருஷங்கள் ஆகும்? அதெல்லாம் இருக்கத் தடையமே இல்லை பாரு. கண்டிப்பா இது பிளான்ட் மர்டர் தான்…” என்று உறுதியாகக் கூறினான்.

 

ஆமோதிப்பாய் தலையசைத்த சர்வா, “ஹ்ம்ம்… நான் ஏற்கனவே யோசிச்சிட்டேன். ஆனா இந்த தியரியை இப்பவே சொல்லக் கூடாது. என் விசாரணையைத் தொடங்கும்போது இதுக்கு யாரெல்லாம்… எப்படியெல்லாம் கிரியேட்டிவா கதை சொல்லறாங்கன்னு பார்க்க வேணாமா?” என்றான் கண்ணடித்து.

 

“பலே ஆளு தான் டா நீ…” என்று சர்வாவின் வயிற்றில் குத்தினான் கிஷோர்.

 

வெளிப்படையாக தெரியும்படி செய்யும் இவன் சேட்டையை யாரேனும் பார்க்கப் போகிறார்கள் என்று எண்ணிய சர்வா, “ஏன்டா போலீசுன்னா விறைப்பா இருக்கணும்ன்னு உனக்கு தெரியவே தெரியாதா?” என்று விசாரித்தான்.

 

“ஹாஹா… என் முதுகுல செமத்தியா போட்டியே அப்ப உனக்கு இதெல்லாம் தோணாதாக்கும். உனக்கொரு நியாயம் எனக்கொரு நியாயமா? அதோட அதெல்லாம் எதுக்கு? நீ போலீஸ் தானே! சிங்கம், புலி இல்லையே? பாரு பாரு உன் அஸிஸ்டண்ட்ஸ் எல்லாம் நீ சிரிக்கறதை, என்னோட ஜாலியா பேசறதை உலக அதிசயம் போல பார்க்கிறாங்க…” என்று எடுத்துரைத்தான்.

 

அவர்கள் அப்படிப் பார்க்கிறார்களா என்பதைக் கூட பார்க்க முயற்சிக்காமல், “ம்ப்ச்…” என்றுவிட்டு சிறு தோள் குலுக்கலில் கிஷோர் சொன்னதை சர்வா கடக்க,

 

கிஷோருக்கு அவன் இந்தளவு தன்னிடம் இணக்கம் காட்டுவதே பெரிது என்று தோன்றியது.

 

அதன்பிறகு, எலும்புக்கூட்டைப் பரிசோதனை செய்வதற்காக அனுப்பி வைத்துவிட்டு, மீண்டுமொருமுறை அந்த மின்தூக்கியை ஆராய்ந்து, கிடைத்த தடயங்கள் அனைத்தையும் ஒன்று விடாமல் சேகரித்தார்கள்.

 

தங்கள் பணி முடிந்ததும் கிஷோர் மற்றும் குழு விடைபெற, சர்வா தனது விசாரணையை மீண்டும் தொடங்கினான். மிகச்சரியாகச் சொல்ல வேண்டுமானால் அந்த லிப்ட் கடந்த நான்காண்டுகள் மற்றும் மூன்று மாதங்கள் உபயோகத்தில் இல்லையாம்! மருத்துவமனை ஆவணங்கள் அதை உறுதி படுத்தியது.

 

சரியாகப் பிணவறை இருந்த தளத்தில் லிப்ட் செயல்படாமல் இருந்தது சர்வாவுக்கு எதேச்சையாகத் தெரியவில்லை. அதை தனக்குள் குறித்துக் கொண்டான்.

 

அவனுடைய உதவியாளர்கள் பிரசாந்த் மற்றும் ஓவியாவுக்கும் அவர்கள் செய்ய வேண்டிய வேலைகளைப் பிரித்துத் தந்தான். அதன்படி கடந்த நான்கரை ஆண்டுகளாய் இந்த மருத்துவமனையில் பணியிலிருந்து நின்றுவிட்டவர்களை விசாரிக்க அவர்கள் தொடங்கியிருந்தனர். அதிலும் குறிப்பாக அந்த காவலாளி மோகனை!

 

விசாரணை தொடங்கி சில நாட்களுக்குப் பிறகு, தடயவியல் அலுவலகத்தில் எலும்புக்கூட்டைச் சோதனை செய்த அறிக்கை வந்திருந்தது.

 

நாற்பத்தைந்து வயதுடைய ஆணின் எலும்புக்கூடு என்னும் தகவல் அவர்களுக்குச் சற்று உபயோகமானதாக இருந்தது. நான்காண்டுகளுக்கு முன் அந்த வயதில் யாரேனும் காணாமல் போனதாக புகார் வந்திருக்கிறதா என்ற விசாரணையும் ஒருபுறம் முடுக்கி விடப்பட்டது.

 

காவலாளி மோகன் குறித்த தகவல் எதுவும் கிடைக்காமல் இருக்க, பிரசாந்த் அவனைத் தேடும் வேலையில் இறங்கியிருந்தான். மறுபுறம் ஓவியா காணாமல் போனவர்கள் குறித்த தகவலையும்… அதில் அந்த மருத்துவமனையோடு நேரடி, மறைமுக தொடர்புடையவர்கள் குறித்த விவரங்களையும் சேகரிக்கத் தொடங்கியிருந்தாள்.

 

*** சௌதாமினியின் நாட்டிய விழாக்களில் தொடர்ந்து பங்குபெற்றுக் கொண்டிருந்தான் பிரகதீஷ். அவர்கள் குடும்பம் தஞ்சாவூரில் அரிசி வியாபாரம் செய்து வருபவர்கள். தலைமுறை தலைமுறையாகச் செய்பவர்கள் ஆதலால் சற்று வளமான குடும்பமே!

 

ஆரம்பத்தில் எதேச்சையாக ஒரு விழாவில் சௌதாமினியின் நாட்டியத்தைப் பார்த்தவன், அவளின் நாட்டியத்திலும், அழகிலும் மயங்கிப் போனான். அவள் ஏதோவொரு வகையில் அவனை ஈர்த்தாள். அவளின் நளினமும், நேர்த்தியும் அவனை வெகுவாக வசீகரித்தது. தொடர்ந்து அவளின் விழாக்களில் ஆவலாகப் பங்கேற்றவனுக்கு அவள்மீது எழுந்த மயக்கம் தீரா மயக்கம் என்று வெகு விரைவிலேயே புரிந்து விட்டது.

 

அவனது வீட்டில் அம்மா, அப்பா, அண்ணன், அண்ணி என்ற அளவான, அனுசரணையான குடும்பம். இவன் தன் விருப்பத்தைக் கூறவும் பெரிதாக ஆட்சேபனை எதுவும் எழவில்லை. குடும்பத்தின் சம்மதம் உடனேயே கிடைத்துவிட்டது. அவன் வீட்டில் அது வாடிக்கை தான்! பிள்ளைகளின் விருப்பத்திற்கு அவர்கள் வீட்டில் மறுபேச்சே கிடையாது.

 

ஆனால், ஒரு பெண்ணை மணமுடிக்கச் சொந்த குடும்பத்தினரின் சம்மதம் மட்டும் போதுமா? அந்த பெண்ணின், அவள் குடும்பத்தினரின் சம்மதமும் முக்கியம் ஆயிற்றே! வளங்களோடு, எந்த மறுப்பையும் பெரிதாக எதிர்கொள்ளாமல் வளர்ந்தவனுக்கு சௌதாமினியின் விஷயத்தில் தடை ஏற்படும் என்ற எண்ணமே எழவில்லை!

 

குடும்பத்தினரின் உடனடி சம்மதத்தில் அகமகிழ்ந்து போனவன் பெற்றோர்களின் அடுத்த கேள்வியில் திணறினான்.

 

“என்னப்பா பொண்ணை ஒரு நாள் வீட்டுக்கு கூட்டிட்டு வர சொன்னா இப்படி முழிக்கிற?” அவனின் அம்மா புரியாமல் கேட்க,

 

“இல்லைம்மா. எனக்குத் தான் விருப்பம். நான் இன்னும் அந்த பொண்ணு கிட்ட சொன்னதே இல்லை” என்று பிரகதீஷ் தயக்கமாகச் சொன்னதுதான் தாமதம் குடும்பத்தினர் அனைவருக்கும் பேராச்சரியம்!

 

பிரகதீஷின் அண்ணி மாலதி நம்பவே இல்லை. “விளையாடாதீங்க தம்பி. பிடிச்சிருக்குன்னு சொல்லறீங்க. கல்யாணம் பேசலாம்ன்னு சொல்லறீங்க. அந்த பொண்ணு கிட்ட சொல்லாமையா வீட்டுல சொல்லுவீங்க?”

 

‘அவளிடம் சொல்வதா? பேசக் கூட வாய்ப்பு அமையாதே! யாரையும் பார்வையிலேயே எட்ட நிறுத்தி விடுவாளே! அதன்பிறகு எங்கு அவளிடம் பேசுவது? மனதைச் சொல்வது? அவளுக்குத் தன்னை பார்த்ததாகக் கூட நினைவில் இருக்குமோ என்னவோ?’ தன் நிலையை வெளியில் சொல்ல முடியாமல் பிரகதீஷ் விழிக்க,

 

“என்ன தம்பி?” என்று யோசனையைக் கலைத்தாள் மாலதி.

 

“இல்லை அண்ணி காதலிக்க எல்லாம் நேரமில்லை. நேரடியா கல்யாணம் தான்!” என்று சொல்லி அசட்டுச் சிரிப்பை உதிர்த்தான்.

 

மற்றவர்களுக்கு எதுவோ நெருடினாலும் சௌதாமினியின் விவரங்களை வாங்கிக் கொண்டார்கள். சம்பிரதாயமாக வீட்டின் மூத்தவர்கள் இருவர் மட்டும் சௌதாமினியின் வீட்டிற்கு செல்ல, திடீரென்று அவர்களை எதிர்கொண்ட கற்பகவள்ளிக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை.

 

திடீரென பணக்கார தோரணையில் புதியவர்களை கண்டதும், “வாங்க… உட்காருங்க…” என்று தயக்கமாக வரவேற்று உபசரித்தவருக்கு நினைவடுக்கில் எங்குத் தேடியும் அவர்கள் யாரென்ற விவரம் கிடைக்கவில்லை.

 

கற்பகவள்ளியின் தயக்கம் புரிந்து, “நான் செல்வமாணிக்கம். இது என்னோட மனைவி சகுந்தலை” என்று அறிமுகம் செய்ய, பெயருக்கு மெலிதாக புன்னகைத்து கரம் குவித்தவருக்கு இன்னமும் குழப்பமே!

 

வந்தவர்களை உபசரிக்கும் விதமாக, தேநீர் தயாரித்துக் கொண்டு வந்து கொடுக்க, அதை மறுக்காமல் பெற்றுக் கொண்டவர்கள், “நீங்களும் உட்காருங்க. பேசலாம்” என்றதும், என்னவாக இருக்கும் என்று யோசித்தபடியே குழப்பத்துடன் அமர்ந்தார்.

 

சகுந்தலை அறிமுகத்தை இன்னும் விரிவாக்கும் விதமாக, “விநாயகா அரிசி மண்டி கேள்வி பட்டிருப்பீங்கன்னு நினைக்கிறேன். அது எங்களோடது தான்! எங்களுக்கு ரெண்டு பசங்க இருக்காங்க. இப்ப தொழிலை பார்த்துக்கிறது அவங்க தான்! மூத்தவன் ஜெகதீஷ். அவனுக்குக் கல்யாணம் முடிஞ்சது. இளையவன் பிரகதீஷ்” என்றார்.

 

இப்பொழுது கற்பகவள்ளிக்கு விஷயம் பிடிபடுவது போல இருந்தது. ஆனால், மகிழத்தான் முடியவில்லை. மகளின் பிடிவாத மறுப்பை நன்கு தெரிந்தவர் ஆயிற்றே!

 

இதற்கு மேலும் எப்படி பேச்சை வளர்ப்பது அதிலும் கற்பகவள்ளி அமைதியாக இருக்கும்பொழுது? என்று புரியாமல் சகுந்தலை தயங்க, செல்வமாணிக்கம் எந்தவித தயக்கமுமின்றி பேச்சைத் தொடர்ந்திருந்தார்.

 

“எங்க மகன் பிரகதீஷுக்கு உங்க பொண்ணை ரொம்ப பிடிச்சிருக்குன்னு சொன்னான். அதுதான் முறைப்படி பேசலாம்ன்னு நாங்க வந்திருக்கோம்” என்று அவர் நேரடியாக சொன்னதும், இப்படி வீடு தேடி வந்து கேட்பவர்களுக்கு என்ன பதில் சொல்ல என கற்பகத்திற்குச் சுத்தமாகப் புரியவில்லை.

 

வந்தவர்களுக்கு மகளிடம் கலந்து பேசாமல் பதில் சொல்வது சரியில்லை என்று புரிந்து, பொதுவாக அவர்களிடம் ஓரிரு வார்த்தைகள் பேசிவிட்டு, அவர்களின் விவரங்களை மட்டும் கேட்டுத் தெரிந்து கொண்டு, “குடும்பத்தில் எல்லார்கிட்டேயும் கலந்து பேசிட்டு சொல்லறோம்ங்க” என்று இன்முகமாகப் பேசி அவர்களை அனுப்புவதற்குள் கற்பகவள்ளிக்கு போதும் போதும் என்றாகிவிட்டது.

 

திருமணத்திற்கு பிடிகொடுக்க மறுக்கும் மகளை வைத்துக் கொண்டு, இக்கட்டான சூழலில் தான் அல்லாடுவது புரிந்து மிகவும் மனம் சோர்ந்தார். கணவர் நல்ல நிலையில் இருந்தால் நிலைமை வேறு! பொறுப்பு முழுவதும் அவருடையது. துணைவியாக உறுதுணையாக நின்றால் மட்டும் இவரது கடமை பூரணமாகிவிடும்.

 

இப்பொழுதும் பணத்திற்கென்று ஒரு பிரச்சனையுமில்லை! நாங்கள் வளர்க்கிறோம் என்று பொறுப்பேற்றுக்கொண்ட பிள்ளைகள் இப்பொழுது தங்களை வளர்த்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அவர்கள் சம்பாதித்த பணமே திருமண செலவிற்குத் தாராளமாக போதும்!

 

அவர்களைச் சம்பாதிக்க வைத்து குடும்பம் ஓடுவது பல சமயங்களில் கற்பகத்திற்குக் குற்றவுணர்வாக இருக்கும்! ஆனாலும் வேறு வழியும் இருக்கவில்லை! கணவரைப் பார்த்துக்கொள்ள இவர் வீட்டிலிருந்தே ஆக வேண்டும். மகனோ, பள்ளியில் படிக்கும் சிறுவன்! இந்த சூழலில் குடும்பத்திற்கென்று எந்த ஆதரவும் இல்லை எனும்போது இதை அவர் ஏற்றுக்கொண்டு தானே ஆகவேண்டும்!

 

பல சமயங்களில் மகள் குடும்ப பாரத்திற்காகத்தான் திருமணத்தைத் தள்ளி போட்டுக் கொண்டே இருக்கிறாளோ என்ற எண்ணம் மனதினுள் பெரும் வலியை ஏற்படுத்தும்! அவள் கை நிறையச் சம்பாதித்த போதும், குடும்பத்தின் வளத்தை அதிகரிக்க அந்த அன்னைக்கு மனம் வந்ததில்லை. மாறாக மகளின் திருமணத்திற்கென்று பணமும், நகையும் சேர்க்கத் தொடங்கியிருந்தார்.

 

அதற்கும் குற்றவுணர்ச்சியே மேலெழும்! நாம் எதையும் அவளுக்கென்று செய்ய முடியவில்லையே என்று… கணவரின் உடல்நிலை ஒருபுறம் கவலை என்றால், தங்களை நம்பி வந்த பிள்ளைகளை நம்பி தாங்கள் இருக்கிறோமே என்ற வருத்தமும், திருமண வயதில் இருக்கும் மகள் அவள் வயதிற்குரிய கனவுகளும், ஆசைகளும் இல்லாமல் குடும்பம், வேலை என்று அல்லாடுகிறாளே என்ற கவலையும் மற்றொருபுறம் அவருக்கு மிகுந்த மன உளைச்சலைத் தரத் தொடங்கியிருந்தது.

 

பூபாலன் தலையெடுத்த பிறகும் கூட சௌதா தன்னைக் குறித்து எதுவும் யோசிக்க மறுப்பது அன்னையாக அவரை மிகுந்த கவலையடையச் செய்தது. தீர்வுகளற்ற பிரச்சினைகள் பலவும் அவரை கயிறு கொண்டு இறுக்குவது போலக் கொடுமையாக உணர்ந்தார். இப்பொழுதும் மகளுக்கென்று ஒரு நல்ல வரன் வந்த நிலையில் என்ன முடிவெடுக்க என்று தெரியாமல் தடுமாறும் தன்நிலை அவரை வெகுவாக துன்புறுத்தியது.

 

மீண்டும் மீண்டும் மகளிடம் திருமணம் குறித்து பேச்செடுப்பது எந்த பலனையும் தராது என்று உணர்ந்தவராய் இந்தமுறை பூபாலனிடம் பேசலாம் என்று யோசித்தார். யோசித்த கையோடு மூத்தவனை அழைத்தும் விட்டிருந்தார்.

 

பூபாலன் பெங்களூரில் வேலை பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறான். பொதுவாக இப்படி வேலை நேரங்களில் வீட்டிலிருந்து அழைப்பு வராது. எனவே சித்தியின் அழைப்பு அவனை மெலிதாக பதறச் செய்தது. எடுத்த எடுப்பில், “சொல்லுங்க சித்தி… என்ன இந்த நேரத்துல கூப்பிட்டிருக்கீங்க? எல்லாரும் நல்லா இருக்காங்க தானே?” என தவிப்பும், பதற்றமுமாகக் கேட்டான்.

 

“அதெல்லாம் எதுவும் இல்லைப்பா. நீ பதறாத. இது வேற விஷயம்” என்றவர், மேலோட்டமாக இன்று வீட்டிற்கு வந்தவர்களைப் பற்றிக் கூறினார்.

 

“என்ன சித்தி நீங்க? அக்காவைப் பத்தி தெரியாதா?” என்றான் பரிதாபமாக.

 

“சும்மா காரணம் சொல்லாதடா… பேசாம நீ முதல்ல பிறந்திருந்தா இத்தனை பிரச்சனையும் இருந்திருக்காது…” என்று கற்பகம் சலிப்பாகக் கூறவும், அழகாகச் சிரித்தவன், “சித்தி நீங்க கூட தான் அவளைவிட பெரியவங்க. எங்கே அக்காகிட்ட நீங்க சொல்லிடுங்க பார்க்கலாம்…” என்றான் கிண்டலாக. அதைக்கேட்டு அவருக்கும் கீற்றாகப் புன்னகை உதயமானது.

 

“சரி சரி சொல்லு இப்ப என்ன பண்ணலாம்?”

 

“என்ன சித்தி என்ன பண்ணறதுன்னு தெரியலையே!” அவன் இவரைவிடக் குழப்பத்தில் சொல்ல, “நீ தானே பொறுப்பா இதெல்லாம் கவனிக்கணும்” என்றார் கற்பகமும் விடாது.

 

“சரி விவரம் எல்லாம் அனுப்பி விடுங்க. முதல்ல விசாரிப்போம். பிறகு அக்காகிட்ட பொறுமையா எடுத்துச் சொல்லுவோம்…” என அவன் ஒருவழியாக முடிவெடுத்து விவரங்களை வாங்கியவன்,

 

அடுத்து சர்வேஸ்வரனிடமிருந்து அழைப்பு வந்த போதும் சித்தி சொன்னதை முழுமையாகக் கூறியிருந்தான். இல்லை இல்லை பூபாலனிடமிருந்து விஷயத்தை மொத்தமாக சர்வேஸ்வரன் கறந்திருந்தான் என்பது பொருத்தமாக இருக்கும். கேள்விப்பட்ட விவரங்கள் அவனை உச்சபட்ச கொதிநிலையில் வைத்திருந்தது என்று சொன்னால் அது மிகையாகாது!

Leave a Reply

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Related Post

எனக்கொரு வரம் கொடு 4 – சுகமதிஎனக்கொரு வரம் கொடு 4 – சுகமதி

எனக்கொரு வரம் கொடு – 4   சௌதாமினி தோழிகளோடு வெளியில் வந்திருந்தாள். அனைவரும் காலையில் புதிதாக வந்திருந்த திரைப்படம் ஒன்றைப் பார்த்துவிட்டு, மதிய உணவை ஹோட்டலில் முடித்துக்கொண்டு அருகிலிருந்த பார்க்கிற்கு வந்திருந்தார்கள்.   பெரும்பாலும் திருமணம் ஆனவர்களே! மீதம் இருப்பவர்களும்

எனக்கொரு வரம் கொடு 8 – சுகமதிஎனக்கொரு வரம் கொடு 8 – சுகமதி

எனக்கொரு வரம் கொடு – 8   வசந்தனிடம் தொடர்ந்து பாராமுகம் காட்டுவதே சௌதாமினியின் வாடிக்கையாக இருந்தது. போகக்கூடாத எல்லை வரை போய் வந்தவனை நொடியில் மன்னிக்க அவளால் முடியவில்லை. அதுவும் குடும்பம் இருக்கும் சூழ்நிலையில் எத்தனை பொறுப்போடு அவன் இருந்திருக்க

எனக்கொரு வரம் கொடு 9 – சுகமதிஎனக்கொரு வரம் கொடு 9 – சுகமதி

எனக்கொரு வரம் கொடு – 9   அதிர்ச்சி மொத்தமும் சௌதாமினிக்கு மட்டும் தான். செல்லத்துரையோ சிறு பிள்ளையின் துள்ளலோடு இருந்தார். பட்டவர்த்தனமாகத் தெரியாவிட்டாலும் சர்வேஸ்வரனின் நிலை கூட அதுவே தான் என்பதை அவனின் பூரித்த முகம் கட்டியம் கூறியது.