Oops! It appears that you have disabled your Javascript. In order for you to see this page as it is meant to appear, we ask that you please re-enable your Javascript!
Skip to content

லதாகணேஷின் “மலரோடு மலர்ந்தவள்…!” – 06

லதாகணேஷின் “மலரோடு மலர்ந்தவள்…!” – 06

இதுவரை மனைவியை பிரிந்த   வேதனையில் மட்டும் துடித்துக்கொண்டிருந்த மனம்.. முகம்  காணாத பிள்ளையின் நினைவில் வாடிட… தன்  மார்பின் துணி நனைக்க வேதனையில் துடித்த மனைவியை இறுக அனைத்துக்கொண்டவன்,  “எனக்கு அது தெரியாமல் போனதே… தெரிந்திருந்தால் உன் நிழலும் தரையில் படாமல் பாதுகாத்திருப்பேன்,  உன்னையும் குழந்தையும் விட வேறு எதுவும் எனக்கு பெரிதல்ல…. இதை தான் உன் நிலை தெரிந்திருந்தும் என்றாயா? உன் அப்பா அனுப்பிய வக்கீல் நம் குழந்தை பற்றி ஒன்றுமே சொல்லவில்லை ரமி… இதுபோன்ற காலத்தில் அதிகம் அலையக்கூடாது என்பார்களே! நான் உனக்கு அதிகம் கஷ்டம் கொடுத்துவிட்டேன் என்னை மன்னித்துவிடு… எனக்கு மட்டும் அப்போதே நம் குழந்தை  விபரம் தெரிந்திருந்தால்.. உன்னை இவ்வளவு தூரம் அலையவிட்டிருக்கமாட்டேன்..  உன் அப்பா வீட்டிற்கே வந்து மன்னிப்பு கேட்டு  உன்னையும் நம்  குழந்தையையும் அழைத்து வந்திருப்பேன்,” என்றவன் மேலும் தன் அணைப்பை இறுக்கிக்கொண்டு…

“என்னைப் பிரிவதில் தான்  உனக்கு சந்தோசம் என்று நினைத்து தான் என் மனதை கல்லாக்கிக் கொண்டு இந்த முடிவிற்கு சம்மதித்தேன் ரமி.. என்னைப் பிரிவது  உனக்கு அவ்வளவு  எளிதாகிப்போனதே என்று  நினைத்து…   எங்கு என் மனம்படும் வேதனை நீ அறிந்தால்  என்னையும் என் அன்பையும், ஏளனமாய் எண்ணுவாய் என்று வீணாய் ஈகோ பார்த்து என் வலியை  உன்னிடமிருந்து மறைத்தேன்..  உன் மனம் என்னவென்று தெரிந்துவிட்டது இனி எந்த நிலையிலும் யார் தடுத்தாலும் உன்னை விட்டுக்கொடுக்கமாட்டேன்.. என்றும் உன்னை விட்டு விலகவும்மாட்டேன்… “என்று தன்னவள் நெற்றியில் அன்பின் வெளிப்பாடாய் இதழ் ஒற்றி விலக்கியவன்.. “இனி எப்போதும் உன்னையும், நம் குழந்தையும் காயப்படுத்துவது போல நடந்துகொள்ளமாட்டேன்” என்று உறுதியளித்தான் ராகவ்.

“ராகவ்.. “ என்று தடுமாறியவள் விழிகளில் நிறைந்திருந்த வேதனை  கண்டு பொறுக்கமுடியாமல்.. “இன்னும் என்ன கவலை ரமி, எல்லாம் சரியாகிவிட்டது… இழந்ததாய் நினைத்த அன்பு கிடைத்துவிட்டது, இனி நாம் இழக்க எதுவுமில்லை” என்று ஆறுதல் கூறினான் ராகவ்.

“இல்லை ராகவ்… நாம் உண்மையில் கடவுள் கொடுத்த பொக்கிஷத்தை  இழந்துதான்  இந்தநிலைக்கு வந்திருக்கின்றோம்” என்று அழுதபடி ரம்யா கூறிட, “என்ன சொல்கின்றாய் ரமி எனக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை” என்று விளக்கம் கேட்டான் ராகவ்.

“நீ அடித்த  கோபம் குறைய மனநிம்மதிக்காக முதலில் கோவிலுக்கு தான் சென்றேன் ராகவ், இந்த மாதரி நேரத்தில் அம்மா நியாபகம் அதிகம் வரும் என்பார்கள் எனக்கும் என் அம்மாவை பார்க்கவேண்டும் போல இருந்தது, அவர்களிடம் மன்னிப்பு கேட்க  வேண்டுமென்றுதான் போனேன்,   முதலில்  என் மீதிருந்த கோபத்தில் வீட்டின் உள்ளேயே நுழையவிடவில்லை,  வயிற்றில் குழந்தையுடன் வந்திருக்கின்றேன் என்று தெரிந்ததும் தான் வீட்டிற்குள் அனுமதித்தார்கள், என் அப்பா அம்மாவிடம் மன்னிப்புகேட்டேன், கோபம் என்றாலும் முகம் திருப்பிக்கொள்ளவில்லை..   கொஞ்சநாள் அவர்களுடன் இருக்கவேண்டும் போலயிருந்தது, நீங்கள் அடித்த கோபம் வேறு..   உங்கள் மீதுள்ள கோபம் குறையும் வரை அங்கேயே தங்கலாம் என்றுதான் நினைத்தேன், அங்கேயே நிரந்தாமாய்  இருத்திட வேண்டுமென்று  எண்ணம் துளியுமில்லை    அம்மாவுடன்  நாங்கள் வழக்கமாய் செல்லும் ஹாஸ்பிட்டலுக்கு செக்அப்  சென்றிருந்தேன்..  கர்ப்பத்தை உறுதி செய்துவிட்டு  உடலும்  கருப்பையும்   பலவீனமாக இருக்கிறதென்று சில மருந்து மாத்திரை எழுதிக்கொடுத்தார்கள்,   நம் வீட்டில் இருந்து சென்ற நான்கு நாட்களில் பயங்கரமான வயிற்று வலியில் துடிக்க.. மீண்டும்  அதே ஹாஸ்பிட்டல் அழைத்துச் சென்றார்கள்… நம் குழந்தை” என்று  மேலும் கூறிட முடியாமல் உடல் குலுங்க கதறித் துடித்தாள் ரம்யா.

முகம் காணாத குழந்தை இழப்பை எண்ணி வருந்துவதா? இல்லை கண் முன் தன் காதல் மனைவி வேதனையில் துடிப்பதை  பார்த்து தவிப்பதா? என்று குழப்பம் கொண்ட ராகவ், தன் கவலையை மறைத்து.. சோகத்தில் கலங்கும் தன்னவளுக்கு ஆறுதல் கூறிட விளைந்தான்.

“கவலை கொண்டு கண்ணீர் விடுவதால் இழந்தது இல்லையென்று ஆகாது… இதில் என் தவறும் உள்ளது ரமி.. எதிர்கால வாழ்க்கைக்கு பணம் சேர்க்கின்றேன் என்று என் நிகழ்காலத்தை அழித்துக் கொண்டிருக்கின்றேன்  என்பதை உணராமல் போனேன்.. இது நம் இருவருக்கும் ஒரு வலிநிறைந்த பாடம் ரமி… முடிந்ததை எண்ணி வருந்தாதே! இனி என்றும் உன்னுடன் உறுதுணையாய் நான் இருப்பேன்.. குழந்தையை  இழந்தது வேதனை தான் ஆனால் ஈடுசெய்திட முடியாத இழப்பு இல்லை..” என்று   என்னன்னவோ கூறி ஆறுதல்  படுத்தமுயன்றான் ராகவ்.

ராகவ் வார்த்தைக்கு சமாதனம் அடையாமல் மேலும் கதறி அழுதபடி, “இல்லை  இனி நான் கருதரிபதற்கு வாய்ப்பு மிகவும் குறைவாம்..  அதை மீறி குழந்தை நின்றாலும்  இதுபோல பாதிலேயே நம்மைவிட்டு  போய்விடுமாம்..  இந்த உண்மை தெரிந்துதான்,  நீங்கள் என்னை வேண்டாம் என்று ஒதுக்கிவிட்டீர்கள் என்று உங்களை தவறாக நினைத்து… என்னிடம் ஒரு குறை என்று தெரிந்ததும் விலகிடத் துடிக்கின்றீர்கள்.. நமக்குள்  இருக்கும் காதல் அவ்வளவு தானா?  என்ற கோபத்தில் தான்   நானும் விவாகரத்திற்கு  என் விருப்பமேயில்லாமல் சம்மதித்தேன், விவாகரத்து கேட்கும் போது என் முழுவிபரம் தெரியாது,    இப்போது தான் எல்லா உண்மையும் தெரிந்துவிட்டதே..   நீங்கள்  என்னை விவாகரத்து செய்துவிட்டு ஆரோகியாமான பெண்ணைப் பார்த்து திருமணம் செய்துகொள்ளுங்கள் அதற்கு நான் தடையாயிருக்கமாட்டேன்” என்று வேதனைக்  குரலில் கூறினாள் ரம்யா.

“அடி பைத்தியம்… இது ஒரு குறையா என்ன? ஒருவேலை  எனக்கு குழந்தை பெற்றுக்கொள்ளும் தகுதி இல்லையென்றால் நீ என்னைவிட்டு  விலகிச்சென்று விடுவாயா?” என்ற ராகவ் கேள்விக்கு வேகமாய் “இல்லை” என்று தலையாட்டிய ரம்யா நெற்றியில் செல்லமாய் முட்டிக்கொண்டு நின்ற,  “நம்மால் குழந்தை பெற்றுக் கொள்ளமுடியவில்லை என்றால் என்ன?.. காலம் முழுவதும் எனக்கு நீயும்  உனக்கு நானும்  குழந்தையாய் இருந்து விட்டுப்போவோம்.. இல்லை    இந்த  வளர்ந்த பிடிவாதக்கார, கோபக்கார  குழந்தை வேண்டாம் என்று நீ அடம்பிடித்தால்,   அம்மா அப்பா அன்பினை அனுபவித்திடாத எத்தனையோ குழந்தைகள் இந்த உலகத்தில் இருகின்றார்கள்.. அதுபோல் அன்பிற்கு ஏங்கும்  குழந்தைகளுக்கு நம் அம்மா அப்பாவாய் மாறிவிடுவோம்..” என்று பெரும் பிரச்சனைக்கான தீர்வினை எளிதாய் கூறினான் ராகவ்.

இழந்ததாய் கருதிய தன் கணவன் அன்பு கிடைத்துவிட்ட  நிம்மதி மனதில் ஏழ..  அவன் தோள்கள் மீதே சுகமாய் சாய்ந்துகொண்டாள் ரம்யா.

அறையிலிருந்த போன் அடிக்க.. யோசனையாய் எடுத்து “ஹல்லோ” என்றான் ராகவ். எதிர்திசையில் “ஹல்லோ ராகவ், நான் தான் மதுரன், உங்களுக்கு தொந்தரவாய்  இருக்ககூடாது என்று விலகி வெளியில் வந்தவன் வசமாய் என் மேலதிகாரியிடம் மாட்டிக்கொண்டேன்,  உங்களுக்குள்  எல்லாம் பேசி ஒரு முடிவிற்கு வந்திருப்பீர்கள் என்று நம்புகின்றேன், உங்களுக்கு ஆட்சேபனை இல்லை  என்றால்  என்னை காப்பாற்ற வரமுடியமா?” என்று புன்னகை கலந்த குரலில் வினவினான் மதுரன்.

மெலிதான  புன்னகையில் இதழ் விரிய.. தன் மனனவி  முகம் பார்த்து காதலாய் கண்டித்து சிரித்த ராகவ்.. “கட்டாயம் வருகின்றோம், குரு… “என்று  சம்மதம் கூறி  அழைப்பை துண்டித்துவிட்டு, “மதுரன்  குருவிற்கு, அவசரமாய் நம் உதவி தேவைப்படுகின்றதாம், போவோமா!”என்று கரம் பற்றி தன்னோடு  ஒட்டி உரசியபடி அழைத்துச்  சென்றான் ராகவ்.

மதுரன் இருந்த அறைக்குள்    நுழைந்தவர்களை, அறையிலிருந்த மற்றவர்கள் அதிர்ந்து போய் பார்க்க, வரவேற்ப்பாய் புன்னகை செய்த மதுரன்,  இணைந்திருந்த கரங்களை கண்டு மன நிறைவுடன் எழுந்து வந்து, ராகவ்வை  கட்டியனைத்து “வாழ்த்துகள் நண்பா..”என்றவன் , ரம்யாவிடம் “ ரொம்ப சந்தோசம் மா” என்று  கைகுலுக்கிட கைநீட்டியவன், இணைந்திருந்த கரங்களை  பிரித்திட  மனம்வராமல் “வேண்டாம், அது இணைந்தே இருக்கட்டும், அதுதான் பார்க்க நிறைவாய்  இருக்கிறது”, என்று சிரித்தான்.

“ரம்யா, இது என்ன?” என்று கோபமாய் வினவினார் ரம்யா தந்தை. “என்ன..  என்றால் என்ன அர்த்தம்  அப்பா,  நங்கள் சேர்ந்ததில் உங்களுக்கு சந்தோசம்  இல்லையா?” என்று கேள்வியாய் நிறுத்தினாள் ரம்யா.  “ உன் இஷ்டத்திற்கு காதலித்து வீட்டை விட்டு ஓடிவிடுவாய், திரும்பி ஒருநாள் அவன் அடித்தான், கொடுமை செய்தான் என்று  வந்து நிற்பாய், மன்னித்து நாங்களும் ஏற்றுக்கொண்டு அவன் செய்த கொடுமைக்கு நியாயம் கேட்க கோர்ட் படியேறினால்,  உங்களுக்குள் சமாதானம் பேசி பிரச்சனை தீர்ந்ததென்று வந்து நின்று எங்கள் முகத்தில் கரியை பூசுவாய், ஒவ்வொரு முறையும் என்னை அவமானப்படுத்துவது தான் உனக்கு வேலையா?” என்று கோபமாய் கத்தினார் ரம்யா தந்தை.

“அவர்  என்னை அடிக்கின்றார்…  கொடுமை செய்கின்றார்  என்று  நான்  உங்களிடம் சொல்லவேயில்லையே  அப்பா, எனக்கும் அவருக்கும் சண்டை வந்தபோதுதான்…  நான்  ஒன்றை புரிந்துகொண்டேன், நமக்கு பிடித்தவர்கள்  மனத்திற்கு நெருக்கமானவர்கள், நம் உணர்வுகளை புரிந்துகொள்ளாமல்  நடந்துகொண்டால் எவ்வளவு வேதனையாக  இருக்குமென்று , ஐந்து வருட பழகத்திற்கே ராகவ்வின்  கோபத்தையும் விலகலையும் என்னால் தாங்கிக் கொள்ளமுடியவில்லை,  உங்களுக்கு எவ்வளவு கஷ்டமாக இருக்கும் என்று யோசித்தேன், நான் செய்த தவறுக்கு உங்களிடம் மன்னிப்புகேட்கவே  வந்தேன்…  மன்னிப்பும் கேட்டேன், என் குற்றவுணர்வு குறைந்து  நிம்மதி கிடைத்து, என் தவறு உணர்ந்து  நான் உங்களிடம் வந்தேன்,  ஆனால் நீங்கள் என்ன செய்தீர்கள்!, எங்களுக்குள்  உண்டான இடைவெளியை சாதகமாக மாற்றிக்கொள்ள நினைத்தது தவறு இல்லையா அப்பா,   என்னிடம் என்ன சொன்னீர்கள்…கரு கலைந்து நான் வருத்தப்படுவதை   தாங்கிக்கொள்ள முடியவில்லை அதனால் என் நிலையை  எடுத்துச்சொல்லி  ராகவ்வுடன் சேர்த்துவைக்கிறேன் என்றுதானே சொல்லிச்சென்றீர்கள்.. ஆனால்  என்னிடம் சொன்னது போல ராகவ்வை  நீங்கள் சென்று  பார்க்கவில்லை உங்களுக்கு பதில்   வக்கீலை அனுப்பி…  வரதட்சணை கேட்டு  கொடுமை செய்ததாக மிரட்டி விவகாரத்திற்கு சம்மதிக்க வைத்திருகின்றீர்கள்,  எங்கள்  குழந்தை பற்றி எதையும் சொல்லாமலும் மறைத்துவிட்டீர்கள்” என்று கோபமாய் துவங்கியவள், “நான் செய்தது தவறு தான்… உங்கள் பேச்சை மீறி, வீட்டைவிட்டு வெளியேறி   கல்யாணம் செய்துகொண்டது  பெரிய தவறு தான் , அதற்காக  உங்கள் பெண் வாழ்க்கையை நீங்களே  அழிக்க நினைப்பது என்ன நியாயம்” என்று கண்ணீருடன்  முடித்தாள் ரம்யா.

Leave a Reply

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers like this: