Oops! It appears that you have disabled your Javascript. In order for you to see this page as it is meant to appear, we ask that you please re-enable your Javascript!
Skip to content

லதாகணேஷின் “மலரோடு மலர்ந்தவள்…!” – 05

லதாகணேஷின் “மலரோடு மலர்ந்தவள்…!” – 05

அதன் பின் தயங்காமல்  மதுரன் கேள்விக்கு இடம் தறாமல்  தொடர்ந்தான் ராகவ், “ரம்யா பேசியதும்.. எனக்கு அவ்வளவு சந்தோசம் சார்..  இந்த உலகத்தில் நான் தான் அதிகம் அதிஷ்டம் செய்தவன் போல காற்றில் மிதந்தேன்… என் சொந்த ஊர்.. சேலம்  பிறந்து வளர்ந்தது படித்து எல்லாம் அங்கு தான்,  அப்போது வேலை  பார்த்துக்கொண்டு இருந்ததும் அங்கு தான், அதனால் நாங்கள் நேரில்  பார்த்துக்கொண்டதை விட போனில் பேசியது தான் அதிகம்.. காதலிக்கத் துவங்கும்போதே ரம்யாவிடம் தெளிவாய் சொல்லிவிட்டேன், என் அம்மாவிற்கு சொந்தமென்று இருப்பது நான் மட்டும்தான்.. நான் ஒரு முடிவு எடுத்தால் அது சரியாகத்தான் இருக்கும் என்ற எண்ணம்  என் அம்மாவிற்கு வரவேண்டும்…  அதேசமயம் உன் வீட்டில் எதிர்பார்க்கும் தகுதியை வளர்த்துக் கொண்டுதான் உன் வீட்டில் உன்னை பெண் கேட்கவரமுடியும், அதுவரை எனக்காக காத்திரு என்றேன்.. ரம்யாவும் என்னகாக நான்கு வருடம் பொறுமையாய் காத்திருந்தாள்,  கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் என் திறமைகளை வளர்த்துக்கொண்டு சரியான தருணத்திற்கு காத்திருந்தேன்… அந்த நேரமும் வந்தது, நான் எதிர்பார்த்து போல  அதிக வருமானம் தரக்கூடிய வேலை கிடைத்ததும்..   இனியும்  அவளை காத்திருக்கவைக்க கூடாது என்ற முடிவுடன்,  ரம்யா வீட்டிக்கு நேரில் சென்று பெண்கேட்டேன்…  அங்கு யாரும் என் இப்போதைய நிலையை பார்க்கவேயில்லை சார்.. என் பூர்வீகத்தை தான் பார்த்தார்கள், அவர்கள் பரம்பரை பணக்காரர்களாம்…  நாங்கள் பஞ்சத்தில் அடிபட்டவர்களாம்…” என்று நிறுத்திய ராகவ்  இதழ்கள் ஏளனமாய் விரிய, “காதலுக்கு ஜாதி,  மதம், இனம், குலம்  இதுதான் தடையாய் இருக்கும் மிஞ்சிப்போனால்..   அன்று திருமண மண்டபத்தில்  மாப்பிள்ளையின்   தம்பி சொன்னது போல…  என் அந்தஸ்து தான்  தடையாக   இருக்கும் என்று அதுவரை  நினைத்திருந்தேன்.. அதனால்தான் என் வசதியை அதிகரித்துக்கொண்டு கண்மூடித்தனமான நம்பிக்கையை  மனதில் கொண்டு அவர்கள் முன் சென்றேன்…  பெண் கொடுக்ககூடாது என்று முடிவில்  இருபவர்களுக்கு எல்லாமே குறைதான், என்னனவோ   காரணம்  சொல்லி என்னை அவமானப்படுத்தி அனுப்பினார்கள்” என்று நிறுத்திய ராகவ்…   கோபமாய் மூச்சுவிட, தனக்கு முன்னிருந்த தண்ணீரை கொண்டுசென்று  ராகவ்விற்கு   குடிக்ககொடுத்த  மதுரன், ரம்யா  முகத்தின் உணர்வுகளை  படித்தான்.

ராகவ்  முகத்தை  பார்த்துக் கொண்டிருந்தவள் முகத்தில் வேதனை மறைந்து… தனக்காக எத்தனை வேதனைகளை கடந்து வந்துள்ளான் என்ற கர்வம் கலந்த காதல் நிறைந்திருந்தது..

தன்னை ஆசுவாசப்படுத்திக்கொண்ட  ராகவ் மேலும்  தொடர்ந்தான் “எங்கள் காதல்  விவகாரம் தெரிந்ததும் ரம்யா வீட்டில், அவசரவசரமாய் வேறு இடத்தில் திருமணத்திற்கு  ஏற்பாடு செய்யத்துவங்கிவிட்டனர், அந்த  திருமணத்திற்கு நான் தடையாய் இருக்கக்கூடாது என்று  இலட்சக்கணக்கில்  பணம் தந்து என்னை விலகிக்கொள்ள  கட்டாயப்படுத்தினர், முடியாது என்று மறுத்தவனை ஆள்வைத்து அடித்து ஹாஸ்பிட்டலில் அவர்களே  சேர்த்துவிட்டு  மீண்டும் ரம்யா வாழ்வில் தலையிட்டால் கொன்றுவிடுவதாகவும் மிரட்டிச்சென்றனர், எனக்கு கிடைக்கவில்லை என்றாலும் அவள் சந்தோசமாய்  இருந்தால்  போதும் என்று மறக்கமுடியவில்லை என்றாலும்… மனதை கல்லாக்கிக்கொண்டு,  எங்கள் பிரிவிற்கு என்னை பழக்கப்படுத்திக்கொள்ள  துவங்கியிருந்தேன்…  திருமணதிற்கு மாப்பிளை முடிவுசெய்து  ஏற்பாடுகள் மும்மரமாய்  நடந்துகொண்டிருக்கும் போது, ஒருநாள்  ரம்யா என்னைத்தேடி வந்தாள்,  நீயில்லாமல்      வாழ்வில்லை, தற்கொலை செய்துகொள்வேன் என்று பிடிவாதம் செய்திட, வேறு வழியில்லாமல்   கோவிலில் திருமணத்தை முடித்துக்கொண்டு, அங்கேயே திருமணத்தை பதிவு செய்துகொண்டாம்” என்றான் ராகவ்.

தாங்கள் கடந்து வந்த காதல் வாழ்வை மீண்டும் வாழ்ந்து வந்த உணர்வில்  தம்பதியினர் மௌனமாய் அமர்ந்திருக்க..  தன் திட்டத்தின் அடுத்தநிலையை எட்டினான் மதுரன்.

“அப்பப்பா… என்ன காதல், வெறும் ஆறிலக்க எண், உங்கள் உண்மைக் காதல்  இணைந்திட வகைசெய்திருக்கின்றது, உங்கள் காதல் கதை கேட்டு என் மனமும் உடலும் புல்லரிகின்றது…  என்ன ஆழமான காதல்..  உங்களுக்குள் இருக்கும்  காதல்  குறைந்தாகாகவே தெரியவில்லையே இன்னும் சொல்லபோனால்… இருமடங்கு  அதிகரித்துதான் உள்ளது… “ என்ற மதுரன். பதில் கூறாமல் தலைகவிழ்ந்து அமர்ந்திருந்த ஜோடிகளை கூர்ந்து கவனித்தபடி, “உங்களுக்குள்   உண்டான அன்போ காதலோ மடியவில்லை…  காதல் காணமல் போனாதாய் நீங்களே  கற்பனை செய்துகொண்டு… விருப்பமில்லை என்றாலும் இந்த பிரிவினை வேண்டி நிற்கின்றீர்கள்” என்று அழுத்தம் திருத்தமாய் அறிவித்தான் மதுரன்.

தங்கள் மனதில் நுழைந்து  உணர்வினை படித்து போல மதுரன் கூறிட… இருவரும் அதிர்ந்து  நிமிர்ந்தனர், “ என்ன என் கணிப்பு சரிதானே!” என்று மதுரன்  வினவிட..

இருவரும் ஒருசேர “ஆமாம்” என்பது போல தலையசைத்து மற்றவரை ஆச்சர்யம் விலகாமல் பார்த்தனர்,  இருவரின் அதிர்ச்சி கண்டு தனக்குள் சிரித்துக்கொண்ட மதுரன்.. “ நான் கேட்கின்றேன் என்று தவறாக எடுத்துக் கொள்ளாதீர்கள்,  ராகவ் உன்  நன்பன் என்று என்னை நினைத்துக்கொள்… ரம்யா உன் அண்ணனாய்  நினைத்து என்னிடம் நீங்கள் இந்த முடிவிற்கு வந்ததற்கான காரணத்தை சொல்லமுடியாமா?” என்று அக்கறையாய் வினவினான் மதுரன்.

சம்மதமாய் தலையசைத்து  ராகவ் முதலில் துவங்கினான், “ரம்யா வசதியான வீட்டுப்பெண் சார்.. என் வீட்டில் அந்த அளவிற்கு வசதியில்லை… காதலிக்கும் போது என்ன சொன்னாலும்   சீரியஸாக எடுத்துக்கொள்ளமாட்டாள், எனக்கு எவ்வளவு  கஷ்டம் என்றாலும் கொஞ்சநேரம் ரமியிடம் பேசினால் போதும்… இதுவரை அனுபவித்த கஷ்டங்கள் எல்லாம் மறந்து.. என் காதலை அடைந்து என் ரமியை என்னுடனே வைத்துக்கொள்ளவேண்டும் என்ற வேகம் பிறந்துவிடும்.. அதன்பின் இருமடங்கு வேகத்துடன் உழைக்கும் சக்தியை அன்றைய காதல் கொடுத்தது,  ஆனால்  கல்யாணத்திற்கு பிறகு  கொஞ்சநாள்தான் அந்த சந்தோசமும் நிம்மதியும் நீடித்து… அதற்கடுத்து எதற்கெடுத்தாலும் சண்டை சச்சரவு தான்.. பாதி நேரம் இவளை சமாதானம் செய்வதிலேயே என் பொழுதுகள்  ஓடிவிடும், சரி  பிரியமாய் வளர்த்த அம்மா அப்பாவை பிரிந்த வேதனையில் தான் இப்படி நடந்துகொள்கின்றாள், கொஞ்ச நாள் போனால் எல்லாம்  சரியாகிவிடும் என்று எனக்கு நானே சமாதானம் சொல்லிக்கொண்டு நாட்களை நகர்த்திக் கொண்டிருந்தேன்… ஆனால் போகப்போக அவள் கோபம் அதிகரித்து, என் மீது கொண்ட காதலும் அக்கறையும் குறைந்ததாய் உணரத்துவங்கினேன், நாளாக நாளாக  தொந்தரவு அதிகமானது,  வேலைக்கு சென்ற பிறகும் விடாமல் போன் செய்து தொந்தரவு செய்யத்துவங்கினாள்,    ஆபீஸ் நேரத்தில் இவளை தவிர்கமுடியாமலும், வேலையில் முழுக்கவனம் செலுத்திடமுடியாமல்  தடுமாறத்துவங்கினேன்…   மீட்டிங்கில்  இருந்தாலும்   தொந்தரவு செய்வாள்,   ஒருவேலை என்னுடனான இந்த வாழ்கை  பிடிக்கவில்லையோ!.. என் காதல் அலுத்துவிட்டதோ!..  அவசரப்பட்டு திருமணம் செய்து கொண்டோமோ  என்று பலவகையில் யோசனை என்னுள் ஓடத்துவங்கியது… வெளியில் சொல்லமுடியாத  வேதனையில் தான் இப்படியெல்லாம் செய்கின்றாள் என்று நினைத்தேன்… என் எண்ணம் சரிதான் என்பது போல என்னிடம் கோபப்பட்டுக்கொண்டு அவள் அப்பா வீட்டுக்கு சென்றவள்..  விவாகரத்து கேட்டு வக்கீலை அனுபிவைத்தாள், என்னை விட்டுப்பிரிந்தால் அவள் இழந்த  நிம்மதி கிடைத்துவிடும் என்ற எண்ணத்தில் தான் விவாகரத்திற்கு சம்மதித்தேன்” என்று தன் விளக்கம் கொடுத்தான் ராகவ்.

“என்ன நானாக கோபித்துக்கொண்டு  சென்றேனா?  வீட்டிற்குள் வந்ததும் வராததும் காரணம் கூட கேட்காமல் கைநீட்டி அடித்துவிட்டு நானே சென்றதாக கதை அளக்கின்றீர்கள்…  விவாகரத்து வேண்டுமென்று  வக்கீலை நானா அனுப்பிவைத்தேன்?,  நீங்கள்  தான்  பழைய கோபமெல்லாம் மறந்து என் அப்பவே நேரில் வந்து..   என்னிலை  என்னவென்று தெளிவாய் எடுத்துக்கூறியும்.. என் மீதிருந்த கோபத்தில்  ஒரு குழந்தைக்கு தாயாகும் தகுதி இல்லாதவளுக்கு என் வாழ்வில் இடமில்லை.. என்று கூறி இதுதான் சாக்கென்று ஒரேடியாக என்னைத் தலைமுழுகப்பார்த்து விவாகரத்து கேட்டு வக்கீல் நோட்டீஸ் அனுப்பிவைத்தீர்கள்” என்று  கோபம் குறையாமல் வினவினாள் ரம்யா.

“என்ன உளறல் ரமி.. உன்னைப்போய்  நான் அப்படி சொல்வேனா  என்ன? நானே அவசரப்பட்டு கைநீட்டிவிட்டேன், உன்னிடம் எப்படி மன்னிப்புகேட்டு  மீண்டும் வீட்டிற்கு அழைப்பதென்று கவலையாய் இருந்தேன்.. ஆனால்    உன் அப்பா அனுப்பிய  வக்கீல் ஆபீஸ்க்கே என்னைத்தேடி வந்து…   வரதட்சணை கேட்டு உன்னை  அடித்து கொடுமை செய்வதாக… என் மீது போலீஸ் கம்ப்ளைன்ட் கொடுக்கப்போதாகவும்…. எந்த பிரச்சனயிலும் சிக்கிக்கொள்ளாமலிருக்க வேண்டுமென்றால்  விவாகரத்திற்கு  சம்மதிக்கவேண்டும் என்றும் மிரட்டினார்” என்று என்ன நடந்தது என்று புரியாமல் குழப்பமாய்  கூறினான் ராகவ்.

எந்த இடத்தில் தவறு நேர்ந்ததென்று   ஓரளவு யூகித்த மதுரன்…  “எந்த  பிரச்சனைக்கும் கோபம் தீர்வாகாது ராகவ்,  நமக்கு   பிடித்தவர்களை காயப்படுத்தினால்…  அவர்களை விட அதிக வேதனையில் துடிப்பது… அவர்களை அளவிற்கு அதிகமாக நேசிக்கும் நம் இதயமாய் தான் இருக்கும், ஒரு பெண்ணிடம் தன் பலத்தை காட்டுவதுதான் உலகிலேயே மிகப்பெரிய பேடித்தனம், ரம்யா  என்ன செய்திருந்தாலும் நீ  கைநீட்டியது தவறு…  பொறுமையாய்  உன்னிலையை எடுத்துக்கூறி  புரியவைத்திருக்க வேண்டும்..” என்று மதுரன் நண்பனாய் அறிவுரை வழங்கிட.

தன் தவறு  உணர்ந்து தலை தாழ்ந்த ராகவ், மறுவினாடி ரம்யா கைகைளை பற்றி தன் தவறுக்கு மன்னிப்பு வேண்டினான், “உன்னை அடித்தது தவறு தான் ரமி,  ஆனால்  நான்  விவாகரத்து கேட்கவில்லை  என்னை நம்பு.. நான் சொல்வது உண்மை” என்றவன், எதற்காக அன்று அவ்வளவு கோபம் கொண்டான் என்று விளக்கம் சொல்லத் துவங்கினான்,  “அன்று நீ திரும்பத் திரும்ப அழைத்தாய் பார்… முக்கியமான மீட்டிங்கில்  இருந்தேன்… சுவிட்ச் ஆப் செய்தும் நீ அலுவக எண்ணிற்கு அழைக்க.. வேறு வழியில்லாமல்  பாதி மீட்டிங்கிலிருந்து வெளியேறிவிட்டேன்,  நான் அப்படி செய்தது  நிர்வாகத்தை   அவமதித்ததாக  என்னை   டிபிரேமோட் செய்துவிட்டார்கள்,     உனக்கே தெரியும் இந்த நிலைக்குவர எவ்வளவு உழைத்தேனென்று… அதெல்லாம் ஒரேவினாடியில் வீணாகிப்போன  கோபத்தில்  அப்படி நடந்துகொண்டேன் ரமி ”என்றான் ராகவ்.

இருவர் பார்வையும் மதுரன் புறம் சென்று மீள… கணவன் மனைவி  வெளிப்படையாக உரையாட தடையாக இருகின்றோம் என்பதை உணர்ந்துகொண்ட  மதுரன்… “கணவன் மனைவி பிரச்சனைக்கு நடுவில் நான் எதற்கு… எதையும் மறைக்காமல் மனம் விட்டு பேசிக்கொள்ளுங்கள்…  பேசினால் மட்டுமே சில கேள்விகளுக்கு விடைகிடைத்து குழப்பம் விலகும்” என்று நாகரீகமாய் அறையை விட்டு வெளியேறினான்.

மதுரன் விலகிச் சென்றதும்… நன்றாக ரம்யா புறம்திரும்பி அமர்ந்த ராகவ் தன் செயலுக்கான காரணம் விளக்கியும்,  ரம்யா சமாதானம் கொள்ளாமல்  அமைதியாயிருக்க… கலக்கத்துடன் அவள் கரம் பற்றி, ”இந்த வேலை எனக்கு முக்கியமென்று  எண்ணுவதற்கு காரணமே நீ தான் ரமி,  காதலிக்கும் போதே… உன் வீட்டிலிருந்த அளவிற்கு இல்லையென்றாலும் ஓரளவிற்காவது வசதி ஏற்படுத்திக் கொடுக்கவேண்டும்  முடிவிற்கு வந்துவிட்டேன்… அதனால் தான் எக்ஸ்ட்ரா டைம் எல்லாம் வேலை செய்து இந்தநிலைக்கு வந்தேன்” என்று ராகவ் கூறிமுடிக்கும் முன்….

“என்ன சொல்கின்றீர்கள் ராகவ் நீங்கள்  என்னை புரிந்துகொண்டது அவ்வளவு தானா?, வசதியான வாழ்வுதான்  பெரிதென்று  நினைத்திருந்தால்  என் அப்பா பார்த்து வைத்த  பையனையே கல்யாணம் செய்துகொண்டு வளமாய் வாழ்ந்திருக்கமாட்டேனா?,   எதற்கெடுத்தாலும் நான்  கோபப்படுகின்றேன் என்றீர்களே!  அதன் காரணம் என்னவென்று ஒருமுறையாவது யோசித்துப் பார்த்திருக்கின்றீர்களா?  நம் கல்யாணத்திற்கு முன் நீங்கள்   தூரமாய் விலகியிருந்தலும் எப்போதும் என்   அருகில் இருப்பதுபோலவே  உணர்வேன்.. ஒருநாளைக்கு ஒருமுறை பேசினாலும் என்மீது அக்கறையாகவும், நம் பிரிவை மறக்கவைக்கும் அளவிற்கு அன்பாகவும் பேசுவீர்கள், ஆனால்  கல்யாணம்  முடிந்த பிறகு நீங்கள் என் அருகில் இருந்தாலும் வெகுதொலைவில்  இருப்பதுபோல தான் உணர்ந்திருகின்றேன்… பணம்   சேர்க்கின்றேன் என்று என்மீது வைத்திருந்த பாசத்தை மறந்துவிட்டீர்கள் ராகவ்…   என் தனிமையின் வெறுமைதான்… தனிமை கொடுத்த   உங்கள் மீது கோபமாய் திரும்புகின்றது… நான் காரணமில்லாமல் கோபப்படுகின்றேன் என்று குறைப்பட்டீர்களே… அன்று நீங்கள மட்டும் என்ன செய்தீர்கள்,  ஒருத்தி இத்தனைமுறை போன் செய்தாளே! என்ன காரணமென்று விசாரிக்கத் தோன்றியாதா உங்களுக்கு?,   வீட்டிற்குள் நுழைந்ததும் தாம்தூமென்று  குதித்து காரணம் கேட்காமல் கூட   கையோங்கினீர்களே.. அன்று   நான் எதற்கு அத்தனை தடவை போன் செய்தேன் தெரியுமா உங்களுக்கு?”   என்று கோபமாய் ஆரம்பித்தவள்… கண்ணீருடன் நிறுத்தி ஆறுதலுக்கு   வகையின்றி வலியை கொடுத்தவன் மார்பிலேயே சரிந்து,  “நம் குழந்தை ராகவ்… அது என் வயிற்றில் வளர்ந்து முழுதாய் பதினைந்து நாள் முடிந்திருந்து… அது  குழந்தை என்று அன்று தான் அத்தையிடம் கேட்டு உறுதிபடுத்திக் கொண்டேன்.. அத்தை சொன்ன சிம்டெம்ஸ் எல்லாம் சரியாய் இருந்தது…  எதற்கும் ஒருமுறை ஹாஸ்பிட்டல் போய்வரலாம்  என்று  துணைக்கு தான் உங்களை அழைத்தேன்…” என்றவள் அதற்கு மேல் பேசிட முடியாமல் கண்ணீரில் கரைந்திடத் துவங்கினாள் ரம்யா.

Leave a Reply

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers like this: