Oops! It appears that you have disabled your Javascript. In order for you to see this page as it is meant to appear, we ask that you please re-enable your Javascript!
Skip to content

யாழ்வெண்பாவின் ‘ஏங்கிய நாட்கள் நூறடி தோழி’ – 21

மாணிக்கவேலும், சுசீலாவும் சந்திரன் கூறியது போல கோபமாகத்தான் பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள். மகனிடம் இப்படி எல்லாம் பெற்றவர்கள் பேசுவார்கள் என்பதே ரோகிணிக்கு மிகமிக புதிது. அவள் இதுபோன்ற பெற்றவர்களை பார்த்ததும் இல்லை, கேள்விப்பட்டதும் இல்லை. கணவனிடம் சண்டை போட இன்னுமொரு காரணம் கிடைக்கப் போகிறது என்று தெரியாமல், தான் வருத்தம் கொள்ள, வேதனையில் மூழ்க மேலும் சில காரணங்கள் கிடைக்கப்போகிறது என்றும் தெரியாமல், அவர்கள் பேசுவதை விழிவிரித்து, வாயடைத்துப் போய் கேட்டுக் கொண்டிருந்தாள். அதிலும் அடக்கி வாசிக்கிறேன் என்று கூறிச்சென்ற சந்திரன் பேசியது இன்னும் அதிகம். அப்போ அவருக்கு தோணுன மாதிரி பேசறதுன்னா எப்படி பேசுவாரா இருக்கும்? என்று மேலும் வாயடைத்துப் போய்விட்டாள்.

“பாரு இப்போ பணம் தர போறியா? இல்லையா?” என சுசீலா கத்த, “எத்தனை தான் வாங்குவீங்க, மூணு மாசம் முன்ன தானே ரெண்டு கோடி வாங்குனீங்க. அதை என்ன பண்ணுனீங்க?” என சந்திரன் பதிலுக்கு கத்தினான்.

‘அப்பாடி! ரெண்டு கோடியா! எவ்வளவு பணம்?’ என விழி விரித்த ரோகிணிக்கு சலிப்பாக போனது. இவங்க இன்னும் எவ்வளவு நேரம் தான் காசு கொடு, நான் கொடுக்க மாட்டேன்னே மாத்தி மாத்தி பேசிப்பாங்க என்று நொந்தே போனாள். பின்னே, அதை மட்டும் தானே அவர்கள் மூவரும் காரசாராமாய் வெகுநேரமாய் பேசிக்கொள்கிறார்கள். இதில் அவ்வப்பொழுது கடும் சொற்களும், தூற்றலும், சாபமும் வேறு. அதுதான் அவள் மனதை பிசைந்தது. என்ன பெற்றவர்கள் இவர்கள் என வெறுப்பாய் வந்தது.

“என்னால இப்போ தர முடியாது. முடிஞ்சா நான் கொடுத்ததுல ஏதும் வெச்சிருந்தீங்கன்னா கொடுங்க. அதான் நிறையா சொத்து வாங்கி போட்டு இருக்கீங்களே, அதுல எதையாவது வித்து கொடுங்க. எனக்கு இப்போ தேவையா இருக்கு” என்றான் சந்திரன் தீர்மானமாக.

சந்திரன் மருத்துவமனை கட்டலாம் என முடிவு செய்து விட்டான். நாளை இடம் பதிய போகிறான். அதற்கான வேலைகள் தான் நடந்து கொண்டிருக்கிறது. ரோகிணியின் பெயரில் இடம் பதிந்து அவள் பெயரில் மருத்துவமனை தொடங்க வேண்டும் என்பது தான் அவனுக்கு ஆசை. என்னவோ அவன் நண்பர்கள் யோசனை வழங்கியபோதே அவனுக்கு அப்படி ஒரு ஆசை முளைத்து விட்டது.

ரோகிணிக்கு ஓர் இனிய அதிர்ச்சியாய் கூறலாம் என்பதற்காக, முன்பு கைப்பேசியில் பேசும்பொழுதெல்லாம் அவளிடம் சந்திரன் சொல்லாமல் விட்டிருந்தான். இப்பொழுது இருக்கும் நிலையிலோ அவள் பெயரில் இடம் பதிய வேண்டும் என்றால் நிச்சயம் வரமாட்டாள். ஆகவே, நாளை பத்திர பதியுமிடத்திற்கு எப்படியாவது அழைத்து சென்று அங்கு சொல்லிக்கொள்ளலாம். மற்றவர்கள் முன்னிலையில் மறுக்க மாட்டாள் என்று எண்ணிக்கொண்டு இருக்கிறான்.

இந்த அதிஅற்புத திட்டத்திற்காக தான், பெற்றவர்கள் முன்னிலையில் காரணம் சொல்லாமல்,பணம் தர மாட்டேன் என்பதை மட்டும் கூறி சண்டையிட்டுக் கொண்டிருக்கிறான். மனைவிக்கு தெரிந்து விடக் கூடாதல்லவா?

ஆனால், அவர்கள் தான் அதிமேதாவி பெற்றவர்கள் ஆயிற்றே! இன்னுமா இவன் மருத்துவமனை கட்ட இடம் பதிய போவதை தெரிந்து கொள்ளாமல் இருப்பார்கள்? ஆம்! அவர்களாகத்தான் தெரிந்து கொண்டனர், சந்திரன் அவர்களிடமும் சொல்லவில்லை.

பெற்றவர்களுக்கும் சேர்த்து இன்ப அதிர்ச்சி தருவதற்காக எல்லாம் இல்லை. அவனுக்கு சொல்ல வேண்டும் என்றே தோன்றவில்லை. ஏன் எங்களிடம் சொல்லவில்லையே என்கிற ஆத்திரத்தில் ஜாடைமாடையாய் கத்திக் கொண்டிருக்கும் இந்த அதிமேதாவி பெற்றவர்களும், இதுவரை வாங்கிய சொத்துபத்துக்களைப் பற்றி மகனிடம் கூறியதில்லை தான். இதற்கும் பணம் அனைத்தும் அவனுடையது. இப்படிப்பட்ட பெற்றவர்களுக்கு வேறு எப்படிப்பட்ட மகன் அமைவான்? வழக்கம்போல விதைத்ததையே அறுவடை செய்கிறார்கள்.

சந்திரன் பணம் கேட்டதும் அவ்வளவுதான், மாணிக்கவேல் பொங்கி விட்டார். “என்ன நாங்க உனக்கு பணம் தரதா? ஏன் நீ கட்டற ஆஸ்பத்திரிக்கு செங்கல் வாங்க பணம் வேணுமோ?” என்றார் நக்கலாக. அவன் வாங்கவிருக்கும் இடத்தின் அளவும், அது அமைந்திருக்கும் இடமே அதன் மதிப்பை தெளிவுபடுத்த, இவனிடம் இவ்வளவு பணம் இருக்கிறதா என்னும் ஆத்திரம் இருவருக்குள்ளும் பொங்கிக்கொண்டிருந்தது.

கேட்டுக்கொண்டிருந்த ரோகிணிக்கோ ஒன்றும் புரியவில்லை. மருத்துவமனை கட்டுகிறாரா? இந்தியாவிலா? அப்பொழுது என்னை பார்க்க வரவில்லையா? ஹாஸ்பிட்டல் வேலையா தான் வந்திருக்காரா? என்ற எண்ணம் அதீத ஏமாற்றத்தையும், பெரும் வலியையும் கொடுக்க கலங்கி போனாள். ஆத்திரமும், அழுகையும் ஒருசேர வர, மேலும் அவர்கள் பேசிக்கொண்ட வார்த்தைகளை கேட்டு உயிரின் ஒவ்வொரு அணுவும் வலித்தது. மனம் முழுவதும் கூறுகளாய் சிதைந்ததைப் போன்று உணர்ந்தாள்.

ஐயோ! இதுங்க ஏன் ரோகிணி முன்னாடி இந்த பேச்சை எடுக்கறாங்க என்று சந்திரன் கடுப்பாக எண்ணியபோதும், “என்ன நக்கலா? பணம் தரமுடியாதுன்னு சொல்லறேன். சும்மா எனக்கு செலவு இருக்குன்னு தெரிஞ்சும் நச்சரிச்சுட்டு… என் பொண்டாட்டி உள்ள இருக்கா, கொஞ்சம் என்னை மரியாதையா பேச விடுங்க… இப்போ *** இடத்தை காலி பண்ணுங்க” என கத்த,

‘என்ன தமிழ்லயும் கெட்ட வார்த்தை வருது! இதான் பொண்டாட்டி முன்னாடி மரியாதையா பேசற அழகா?’ என சுசீலா கொதிக்க, “ஆமா, ஆமா ரொம்ப மரியாதை தான். அவ சொல்லி தந்த மாதிரி கேடுகெட்ட தனமா பேசிட்டு, இதை மரியாதைன்னு வேற சொல்லுவியா? நம்ம வசதிக்கு ஏத்த பொண்ணையெல்லாம் வேணான்னுட்டு, உன் மாமங்காரன் சொன்னான்னு… நாங்க வேணவே வேணாம்ன்னு தலைபாடா அடிச்சுக்கிட்டும் கேக்காம இந்த தரித்திரத்த கட்டிக்கிட்ட, அவ அவளோட புத்தியை காட்டறா… கல்யாணம் ஆகி ஒன்றரை வருஷம் ஆச்சு, இன்னும் வயித்துல ஒரு மண்ணும் காணோம். மலடியா இருக்கா… இந்த அழகுல இவ அம்மா செத்துட்டாளாம், அவ விட்டுட்டு போன சொத்தை எல்லாம் அடைகாக்க இங்கேயே இருக்கறா” என சுசீலா இழிவாக பேச,

“அடி அறிவுகெட்டவளே, அதெல்லாம் விவரமா தான்டி யோசுச்சு இருக்கா… உங்க பெத்தவங்களுக்கே எவ்வளவு தருவீங்க, நமக்கு சொத்து சேர்க்க வேணாமா? ஹாஸ்பிட்டல் கட்ட தேவையானதை பாத்து வெக்கறேன். நீங்க போயிட்டு ரெண்டு, மூணு மாசத்துல வாங்கன்னு அனுப்பி வெச்சு இருப்பா” என மாணிக்கவேலும் ஒரு கதைகட்ட இருவரும் பேசியதின் சாராம்சத்தை உள்வாங்கிய சந்திரனாலே அதனை தாங்கிக்கொள்ள முடியவில்லை. என்ன கீழ்த்தரமான எண்ணங்கள்! ச்சீ என்றானது அவனுக்கு. அப்படி என்ன வசதியானவர்கள் இவர்கள்? இந்த வசதியெல்லாம் சந்திரனின் சம்பாத்தியத்தில் தானே? அதற்கு முன்பு நடுத்தர வர்க்கம் தானே! எத்தனை கைதேர்ந்த வியாபாரிகள் இவர்கள்? மகனை, அவன் குழந்தை பருவத்தை, அவனது மகிழ்வான தருணங்களை முதலீடாய் போட்டு, எத்தனை கொள்ளை லாபம் பார்த்துவிட்டார்கள்? இவர்கள் சுயலாபத்தில் வாழ்க்கையை நரகமாக்கி நிற்பது என்னவோ சந்திரனும், ரோகிணியும் தான். சந்திரனுக்கு பெற்றவர்கள் என்றும் பாராமல் அடித்து கொன்றுவிடும் ஆத்திரம்.

ஆனால், சேற்றில் கல் எரிந்தால் நமக்கும் தானே பாதிப்பு. இப்பொழுது பேசிய பேச்சிற்கே ரோகிணி எத்தனை வேதனை அடைந்தாளோ? இனியும் இவர்களை பேசவிட்டால் அவ்வளவுதான் என புரிந்து பற்களை கடித்துக் கொண்டவன் அவர்களை அடக்கி விடும் ஆத்திரத்தில், அவர்களை நோக்கி கேவலமான ஒரு ஆங்கில வார்த்தையை முணுமுணுக்க… அதைக்கேட்ட அவர்கள் மீண்டும் எகிறிக்கொண்டு வரப்பார்க்க, அவன் சத்தம் குறைவாக இன்னும் சற்று வார்த்தைகளை பேசினான்.

கோபத்தில் கண்மண் தெரியாமல் பேசுகிறான் என்றும் பெற்றவர்களால் எண்ண முடியாமல், அத்தனை கோபத்திலும் ஒவ்வொரு வார்த்தையையும் நிறுத்தி நிதானமாக, அழுத்தம் திருத்தமாக அவன் பேச, காதே கூசும்படியான சொற்கள் கேட்டு அவமானத்தில் முகம் கருத்து நின்றிருந்தனர். ஏனோ அதையெல்லாம் கேட்க முடியாமல், வேக வேகமாக அவ்விடத்தை விட்டு அகன்று வாசல் நோக்கி போய்விட்டனர்.

அடை மழை பெய்து ஓய்ந்தது போல இருந்தது சந்திரனுக்கு. சோர்ந்து போனான். ரோகிணியை யாராவது எதாவது கூறிவிட்டால் அதீத ஆத்திரம் வந்துவிடும் அவனுக்கு. அவன் முன்னால் இவர்கள் என்னவெல்லாம் பேசிவிட்டார்கள்? இத்தகைய நேசம் நமக்குள் இருந்ததை நாமே உணர்ந்து கொள்ளாமல் போய்விட்டோமே! என்னும் கவலை வேறு வாட்டியது.

திடீரென நினைவு வந்தவனாய், ரோகிணியின் அறைக்கு விரைய, அவள் அழுகையில் கரைந்து கொண்டிருந்தாள். காலையில் இருந்து ஒருமாதிரி ஒவ்வாமை உணர்வு, இப்பொழுது பெற்றவர்கள் தந்த இம்சை என சந்திரன் கடுப்புடன் இருப்பதால், ரோகிணியின் அழுகை அப்படி ஒரு எரிச்சலை தந்தது. அவனும் எத்தனை முறை தான் சமாதானம் செய்வான்? அழுமூஞ்சி என மனதிற்குள் கடிந்தவன், ஒரு தப்பும் இவ பண்ணலை, அப்பறம் எதுக்கு இப்படி அழறா? யாராவது ஏதாவது பேசுனா அழுதா சரியா போயிடுமா? திருப்பி ஏறி விடறதை விட்டுட்டு லூசு, எப்ப தான் மெட்சூரிட்டி வருமோ? என்று கடுப்பாக எண்ணம் எழுந்தது.

அதே ஆத்திரத்தோடு, “ஏய் எதுக்குடி அழுவ நீ? எப்போ பாரு அழுதுட்டு. நான்தான் அவங்களை பத்தி சொன்னேன்ல… அதுங்க பேசிப்பேசியே என்னைய செம கடுப்பாக்கிடுச்சுங்க. நீ வேற அழுதா நான் இன்னும் கடுப்பாயிடுவேன். நேத்து என்ன நியாபாகத்துல இருந்தயோ, ஏதோ கொஞ்சம் எனக்கு பாவம் பாத்த. இன்னைக்கு எல்லாம் கண்டிப்பா மாட்டேன்னு தெரியும். என்னைய படுத்தாத” என பெற்றவர்களிடம் போட்ட சண்டையின் தாக்கம் குறையாமல் ரோகிணியிடம் கத்த அவளுக்கு அப்படி ஒரு ஆத்திரம்.

தலையை நிமிர்த்தியவள் முகத்தை துடைத்துவிட்டு சுற்றிலும் தேட… கைக்கெட்டும் தொலைவில் ஒரு சொம்பு கிடைத்தது. ஆத்திர மிகுதியால் அதை தூக்கி அவன்மீது எறிந்தாள். சந்திரன் சுதாரித்து விலகும் அது சந்திரனின் இடது கை தோள்புறத்தில் பட்டு அதீத வலியை தர தொடங்கியது. அதை அலட்சியப்படுத்தியபடி ரோகிணியோ, “உன்னை நான் படுத்தறனா? ஏன்டா என்னை கொடுமை படுத்தற? உன்னால என்ன எல்லாம் பேச்சு வாங்கறேன் பாத்தியா? உங்க அம்மாகாரிக்கு நான் மலடியாம். உன்னை மாதிரி வீணா போன புள்ளைய பெத்து, அது தறிகெட்டு திரியறத பாக்கறதுக்கு நான் மலடியாவே இருந்துட்டு போறேன்” என்று கத்தியவள், வலியில் பல்லை கடித்துக்கொண்டு தனது இடது கையை தேய்த்து விட்டுக் கொண்டிருந்தவனிடம் சென்று,

“எதுக்கு இந்தியாக்கு வந்திருக்க, உன்னை பெத்தவங்க சொன்ன மாதிரி ஹாஸ்ப்பிட்டல் கட்டற வேலை விஷயமாவா?” என அவன் சட்டையை பிடித்து ஆட்டியபடி கேட்க, அவள் முகத்தில் இருந்த வலி, விழிகளில் இருந்த தவிப்பு அவனை கொல்லாமல் கொன்றது. ‘இந்த வீணாப்போன பெத்தவங்க இப்போ தான் வரணுமா? எல்லாம் என் நேரம்’ என கடுப்பாய் வந்தது அவனுக்கு. எல்லாமே அவன்புறமே திரும்பினால் அவனும் என்ன செய்வான்?

7 Comments »

Leave a Reply

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers like this: