Oops! It appears that you have disabled your Javascript. In order for you to see this page as it is meant to appear, we ask that you please re-enable your Javascript!
Skip to content

யாழ்வெண்பாவின் ‘ஏங்கிய நாட்கள் நூறடி தோழி’ – 14

ரோகிணி இல்லாமல் சந்திரனுக்கு உலகமே இயங்கவில்லை என்று கூறலாம். அவள் இல்லாமல் அவனால் இருக்கவே முடியவில்லை. வாழ்வே வெறுப்பாக இருந்தது. அவளிடம் தினமும் பேசிவிட்டு தான் நாளினை தொடங்க முடிந்தது. அவள் எப்பொழுது வருவாள் என மனம் ஏங்க, இன்று அவளிடம் நேரடியாகவே கேட்டிருந்தான். அதற்கு கிடைத்த பதிலைத்தான் இன்னமும் ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை.

‘அவள் எப்பொழுதோ வரட்டும்’ என்று அவளிடம் பேசி முடித்த பொழுது வீம்பாக எண்ணியிருந்தாலும், மனம் அவள் இல்லாமல் தவியாய் தவித்தது. வெயிலின் அருமை நிழலிலே என்பதை அனுபவமாய் உணர்கிறான்.

ரோகிணியின் நினைவினால் வேலையில் கவனம் செலுத்த மனமில்லாமல் சோர்ந்து போய் அமர்ந்திருந்தான். ‘இங்கு வந்தும் தனியாக தான் இருக்க முடியும் என்றாளே! ஏன்? அப்படி தவிக்கும் அளவு தனிமையா? ஆனால், இங்கிருந்த பொழுது அவள் எதையும் சொன்னதில்லையே! குழந்தைக்காக எவ்வளவு ஏங்கியிருந்தால், அப்படி அழுது கரைந்திருப்பாள்’ என அவனின் மனம் அவளுக்காக வருந்தியது. உண்மையில் மற்ற பெண்கள் எல்லாம் மாத்திரையை வைத்திருப்பார்கள், அதோடு இவனும் பாதுகாப்பு விஷயத்தில் அதிகம் கெடுபிடி என்பதால் மாத்திரைகளுக்கு அவசியமே இருக்காது. ரோகிணிக்காக மட்டும் தான் மாத்திரை வாங்கி உபயோகித்தான். அதிலும் அவள் மறுத்து பேசாமல், கேள்வி கேட்காமல் வாங்கி உண்டு கொண்டதால், மற்றவர்களுக்கு தெரிந்த விவரம் அவளுக்கும் தெரியும் என இவனாகவே அனுமானித்து விட்டான். இந்திய பெண்களின் மனநிலை வேறாக இருக்கும் என்ற உண்மை கூட அவன் சிந்தனைக்கு அப்பாற்பட்டது. இந்திய பெண்களிடம் பழகியிராதவன் வேறு எப்படி யோசிக்க இயலும்? அவன் ஓரளவு அறிந்த இந்திய பெண், காளிதேவியின் மறு அவதாரமான அவனின் அன்னை சுசீலாவை மட்டுமே.

‘என்ன மடத்தனம் எனக்கு? இதுகுறித்து அவளிடம் பேசாமல் நானாக முடிவெடுத்து விட்டேனே! ஆனால், என்னிடம் குழந்தை குறித்து ஒரு வார்த்தை பேசியிருந்தால் கூட, இத்தனை வருத்தத்திற்கு அவசியமே இருந்திருக்காதே! அவளைப்போன்றே குட்டியாய் ஒரு தேவதை. அழகாகத்தான் இருந்திருக்கும். அவளுடைய அன்னையும் இன்னும் மனநிறைவுடன் கண்மூடியிருப்பார்’ என்று எண்ணியபடி பெருமூச்சை விட்டவனுக்கு மனம் மேலும் மேலும் பாரமானது. அவள் தாயை இழந்து வாடும் இந்த நேரத்தில், தான் செய்த தவறை குறித்து ரோகிணியிடம் பேசவும் அவனுக்கு தயக்கமாய் இருந்தது. ‘சரி, இனி அவளிடம் அவள் விருப்பம் எதுவென தெளிவாக கேட்டு நடந்து கொள்ள வேண்டும். மீண்டும் இதுபோல தவறுகள் நடக்காமல் கவனமாக இருக்க வேண்டும். அவள் தாயார் கூறியதும் சரிதான் அவள் இதுவரை எனக்கு இதுதான் விருப்பம், இதுதான் வேண்டும் என்று எதையுமே கேட்டுக்கொண்டதில்லை. ஆனால், நான் கணவனல்லவா என்னிடம் கேட்பதற்கு என்ன தயக்கம்? சரி, இதுவரை எப்படியோ? இனி நாமாக தான் அவளிடம் கேட்க வேண்டும், அவளை அவள் கூட்டில் இருந்து வெளியே கொண்டு வர வேண்டும்’ என்று மனம் எதை எதையோ திட்டமிட்டுக் கொண்டிருந்தது. அதற்கு அவள் மனைவி இவனிடம் வரவேண்டுமே அதை இவனுக்கு புரிய வைப்பது யார்?

மேலும் மேலும் ரோகிணியைப் பற்றியே சிந்தித்ததில், திருமணமான புதிதில் இருந்த ரோகிணிக்கும், இப்பொழுதைய ரோகிணிக்கும் பல வித்தியாசங்கள் இருப்பது புரிந்தது. எப்பொழுதிருந்து இப்படி மாறினாள்? என மனம் அசைபோட, அவன் சிந்தையை கலைக்கும் வண்ணம், அவன் இருந்த அறையின் கதவு தட்டப்பட்டது.

எரிச்சலுடன் இவன் அனுமதி தர, பேரழகு பெட்டகமாக உள்ளே நுழைந்திருந்தாள் லுனா. என்னவோ இப்பொழுதெல்லாம் இவளைக் கண்டால் அவனுடைய மதி மயங்குவதே இல்லை. காரணமே இல்லாமல் எரிச்சலாய் வேறு வந்தது. முகத்தில் பிடித்தமின்மையையும், எரிச்சலையும் காட்டி அவளையே வெறித்து பார்த்திருந்தான். அவள் வேண்டுமென்றே தொல்லை தருவதாய் அவனுக்கு தோன்றியது. மனதின் எண்ணங்களை கண்ணாடியாய் முகத்தில் பிரதிபலித்து அவன் அமர்ந்திருக்க, அதனை கவனியாதவள் போல, ஒன்றுமே நடக்காதது போல அங்கிருந்த நாற்காலியில் அமர்ந்து மெல்லிய புன்னகையை பூத்தாள் லுனா.

இப்பொழுது இருவருக்குள்ளும் இருப்பது வெறும் நட்பு மட்டும் தான். சில தினங்களுக்கு முன்பு தான் சந்திரன் லுனாவிடம் இனி நாம் இந்த பந்தத்தை தொடர வேண்டாம் என்று சொல்லியிருந்தான். லுனாவிற்கு பெரிய அதிர்ச்சி தான். இருந்தாலும் அதனை வெளிக்காட்டாமல் சமாளிப்பாக, “ஸ்டில் வீ ஆர் பிரெண்ட்ஸ் ரைட்?” என்று நட்பை உறுதி செய்து கொண்டாள்.

சந்திரனும், நம் நட்பில் எந்த இடையூறும் இல்லை என்று கூறியிருந்தான். இத்தனை நாட்களாய் பாரபட்சம் பார்க்காமல் செலவு செய்தான், இனி நண்பனாய் செலவு செய்யப் போகிறான் அவ்வளவே என்பது அவளின் எண்ணம். இப்பொழுதும் நண்பன் என்ற உரிமையோடு அவனை வெளியே அழைத்து செல்ல திட்டமிட்டு வந்திருந்தாள். ஏற்கனவே அவன் இருமுறை வெளியில் வர நிராகரித்திருந்ததால் தான் இன்று தனது உடையிலும், தோற்றத்திலும் சற்று கூடுதல் கவனமெடுத்து வந்திருந்தாள்.

லுனா தனது குரலை இனிமையாக்கி, “இன்று வெளியில் போகலாம் என்றிருக்கிறேன் ஷாம். நீயும் வருகிறாயா? மிகவும் சோர்வாக இருக்கிறாயே? ஒரு மாறுதலாக இருக்கும்” என கேட்க, சந்திரன் முகம் சுளித்தான்.

“நாட் இன்டெர்ஸ்டட்… யூ கேரி ஆன்” என்று சொல்லிவிட்டு தன் முன்னே இருந்த கோப்புகளை ஆராய தொடங்கி விட்டான், பேச்சு முடிந்தது கிளம்பு என்னும் பாவனையில் அவன் பேசியது லுனாவிற்கு எரிச்சலை தந்தது

இத்தனை நாளும் சந்திரன் இப்படி இல்லை, அவனால் வர முடியாது என்றாலும், இவளுக்கு பணம் தேவை என்றால் கேட்டு வாங்கிக்கொள்வாள். ஆனால், இப்படி பார்வையாலேயே தள்ளி நிறுத்துபவன் அவளுக்கு மிகவும் புதிது. அவளுக்கு இவனின் திடீர் மாற்றம் குறித்து ஒரு சந்தேகமும் இருந்தது. அதை நிவர்த்தி செய்யும் நோக்கில், “ஷாம் உங்களோட திருமணம் முடிந்த பிறகும் கூட, நம்ம பிரியலை. உங்க வாழ்க்கை, நீங்க உங்களுக்கு பிடிச்ச மாதிரி இருக்கீங்களேன்னு என்னை ரொம்ப இம்ப்ரெஸ் பண்ணுனீங்க. ஆனா இப்போ? அண்ட் அன்னைக்கு ரவியோட பொண்ணு பர்த்டே பார்ட்டில உங்க வைப் வந்திருந்தாங்கன்னு கேள்வி பட்டேன். உங்களோட இந்த முடிவுக்கு காரணம்… நீங்க உங்க வைப்கிட்ட பயப்படறீங்களா? அவங்களுக்கு நம்ம உறவு தெரிஞ்சிடுச்சா?” என்று கேட்டாள்.

சீண்டியும் விட வேண்டும், சந்தேகத்தையும் தீர்த்துக் கொள்ள வேண்டும் என்னும் பாவனையில் லுனா கேட்க, எங்கு இருந்து சிக்கல் தொடங்கியது என்று மூளையை குழப்பிக் கொண்டவனுக்கு ஒரு பொறி தட்டியது. தெரிந்தோ, தெரியாமலோ லுனா சந்திரனுக்கு ஒரு நன்மையை செய்துவிட்டாள். அந்த இடத்திலிருந்து தான் ரோகிணி தனக்குள் சுருண்டு கொண்டாளா என்று சந்திரனுக்கு தெரியாது, ஆனால், அன்று வழக்கத்தையும் விட சோர்ந்து தெரிந்தாள் என்ற நினைவு வந்தது.

என்ன நோய் என்று தெரியாமலேயே அல்லாடுவதை விட, நோய் என்ன என்று அறிந்தால், மருந்தை தர இலகுவாக இருக்கும் அல்லவா? நோய் என்ன என்று கண்டறிந்த நிலையில் சந்திரன் இருந்தான்.

மீண்டும் தன் சிந்தனையில் சந்திரன் மூழ்கத் தொடங்க, “லுக் ஷாம், இந்தியன் மனைவிகள் அப்படிதான் இருப்பாங்க, வாழ்க்கையை வாழ தெரியாதவங்க. உங்களை கட்டுப்படுத்தற ஒரு உறவுல போய் சிக்கிக்காதீங்க. உங்களோட தோழியா அட்வைஸ் பண்ணறேன்” என்று நல்லவள் போல லுனா பேசி, ரோகிணியை பிரிந்துவிடு என மறைமுகமாக தூபம் போட, சந்திரனுக்கு உள்ளே கொத்தித்தது.

ரோகிணி இல்லாமல் அவன் தவிக்கும் தவிப்பென்ன? இவளானால் அவளை வாழ்நாள் முழுவதும் பிரிய சொல்கிறாளே! அதுவும் இன்றி அவளைப்பற்றி இவளுக்கு என்ன தெரியும். பூவைவிட மென்மையானவள் அவள், சிறிதாய் அதிர்ந்து பேசினால் கூட மிரண்டு போவாளே! அவளா என்னை கட்டுப்படுத்துகிறாள் என்று பழி சுமத்துகிறாள் இவள்? எத்தனை தைரியம்? என் மனைவியை பற்றி என்னிடமே குறை சொல்லும் அளவு உரிமையையும், இடத்தையும் தந்த என்னை சொல்ல வேண்டும் என்று சினந்தவனின்… முகம் இறுக விழிகள் சிவக்க, “கெட் லாஸ்ட்” என்று அடிக்குரலில் சீறினான்.

சந்திரனின் இந்த தோற்றமும், முகமும், அதட்டலான குரலும் லுனாவிற்கு மிகவும் புதிது. அரண்டு போனவள், அங்கிருந்து வேகவேகமாக வெளியேறினாள். அவள் சென்ற பிறகும் சந்திரனுக்கு சினம் அடங்க மறுத்தது. அவனால் வேலையை தொடர முடியும் என்று தோன்றவில்லை, விடுப்பு சொல்லிவிட்டு நேரே ‘டேரியன்’ பகுதியில் இருக்கும் தன் இல்லத்திற்கு சென்றான்.

மனம் முழுவதும் ரோகிணியே! அந்த இல்லம் முழுவதும் அவள் வாசனையே! வீட்டின் அலங்கோலம் தன்னவள் இங்கு இல்லை என்பதை தெளிவாக பறைசாற்றியது. “ஏன்டி வர மாட்டீங்கற. ஐ மிஸ் யூ அ லாட் ரோ” என்று வாய்விட்டு புலம்பினான். உண்மையில் முதன்முறையாக ஒருவரை பிரிந்து தவிக்கிறான். அவர்கள் இல்லாமல் இருக்க முடியாது என்று உணர்கிறான். அவன் நினைவு தெரிந்து இதுவரை யாரையுமே மிஸ் செய்ததில்லை. இந்த உணர்வும், வலியும், தவிப்பும் அவனுக்கு மிகமிக புதிது.

உடை கூட மாற்ற தோன்றாமல் படுக்கையில் சரிந்தவனின், சிந்தனைகள் முழுவதும் ரோகிணியே! முன்பு அவள் இருந்ததற்கும், அவளின் தற்போதைய மாற்றத்திற்கும் காரணம் அவனின்றி வேறு யாராகவும் இருக்க வாய்ப்பில்லை என்று அவனுக்கு புரிந்தது. விழிமூடி அந்த பிறந்தநாள் விழாவில் நடந்த நிகழ்வுகளை நினைவுகூர்ந்தான். லுனா ரோகிணியை தன் மனைவி என்று அறிந்தது போல ரோகிணியும் லுனாவைப் பற்றி அறிந்திருப்பாளோ? என்ற சந்தேகம் வந்தது.

அன்று வீட்டில் சோகப்பதுமையாக நின்றபடி ரோகிணி கூறிய சொற்களை நினைவு கூர்ந்தான். “அந்த நிலவு ஏன் தேயுதுன்னு ஒரு புராண கதை இருக்கும், அதை யோசிச்சேன்” என்ற வார்த்தைகள் அவன் செவிகளில் ரீங்காரமிட, ‘எதுக்கு அவ்வளவு அழுதா? ஏன் அப்படி சொன்னா?’ என யோசித்தவன், அந்த புராண கதையை தெரிந்து கொள்ளும் ஆர்வத்தில் கூகுளை நாடினான்.

அந்த கதை சந்திரனுக்கு மிகவும் சுவாரஸ்யமாக இருந்தது. அவன் ஆர்வத்திற்கு காரணம் அவனுடைய பெயரும், அவன் மனையாளின் பெயரும் அந்த கதையில் இருப்பதால் இருக்குமோ, என்னவோ? அது அவன் அறிந்த ரகசியம்.

‘பிரம்மதேவனின் மானஸ புத்திரர்களில் ஒருவரான தட்சனின், இருபத்தேழு குமாரிகளும் வானில் நட்சத்திரங்களாக வலம் வருகிறார்கள். அவர்கள் அனைவருமே சந்திரனின் மீது காதல் கொண்டு, அவரையே மணக்க வேண்டும் என்று தவம் புரிந்து வரம் பெற்று மணந்தார்கள்.

அனைவரையும் மணந்தாலும் சந்திரனுக்கு ரோகிணி நட்சத்திர தேவியை தான் மிகவும் பிடிக்கும். மிகவும் அழகான ரோகிணியுடன் மட்டுமே சந்திரன் காலம் கழித்தார். அதனால் கோபமடைந்த மற்ற நட்சத்திர தேவியர்கள் தங்கள் தந்தையிடம் புகார் தெரிவித்தனர்.

தனது மகள்களை சமமாக நடத்தாதமையினால் சந்திரனின் அழகு நாளொன்றுக்கு ஒவ்வொன்றாய் அழிந்து மறைந்து போகும்படி தட்சன் சாபமிட்டார். சாபத்தினால் தேய்ந்த சந்திரன், சிவபெருமானிடம் வரம் பெற்று மீதி பாதி நாட்கள் வளர்ந்தார். தட்சனின் சாபத்தாலும், சிவபெருமானின் அனுக்ரஹத்தாலும் சந்திரன் தேய்ந்து, வளர்கிறார்’ என்பதே நம் புராண கதை.

மிகவும் சுவாரஸ்யமாக இருந்த அந்த கதையை சந்திரன் மீண்டும் மீண்டும் வாசித்தான். ‘எத்தனை பேரை மணந்தாலும் ரோகிணி தேவியைத்தான் சந்திரனுக்கு பிடித்ததா? அதற்காக தன்னையே தேய்த்து கொள்ளும் சாபம் கூட வாங்கி விட்டாரா?! எனக்கும் கிட்டத்தட்ட அப்படித்தானே! எத்தனை பேரை கடந்து வந்துவிட்டேன், ஆனால் வாழ்நாள் முழுவதும் உடன் வரவேண்டும் என்று ரோகிணியிடம் மட்டும் தானே தோன்றுகிறது. அவள் இல்லாமல் இருக்க முடியவில்லையே! இதுவரை யாரை பிரிந்ததற்கும் வருந்தியதில்லையே, ரோகிணியைத் தவிர! அவளை எண்ணி எண்ணியே தேய்ந்து கூட போவேனோ என்னவோ?’ சுகமான நினைவுகள் அவனுள் கிளர்ந்தெழ மனம் இறகைப் போன்று மென்மையானது.

என்னவோ ரோகிணியின் நினைவுகள் அதிகமாய் இருக்க, சில சுகமான கற்பனைகளோடு உணவைக் கூட மறந்து பகலிலேயே கண் அயர்ந்தான்.

8 Comments »

  1. வீக் எண்டு ‘இனி எந்தன் உயிரும் உனதே’ பதிவுகளை மறுபடியும் ஆரம்பிக்கிறதா சொல்லிட்டு எங்க போனிங்கன்னு உங்களில் சிலர் நினைச்சிருப்பிங்க.மக்களே அதுக்குக் காரணமான கதையைப் பத்தித்தான் சொல்ல வந்திருக்கேன்.

    ‘ஏங்கிய நாட்கள் நூறடி தோழி’ யாழ்வெண்பாவின் கதையைப் படிக்க ஆரம்பித்தேன். அப்படியே அவங்க எழுத்துக்கள் என்னைக் கதைக்குள் இழுத்துட்டுப் போயிருச்சு. ரோகிணி – சந்திரன் பெயர் காரணம் கூடப் பொருத்தம் ஆனால் அவர்கள் வாழ்க்கையும் மனப்போக்கும் தான் முரண். இந்த முரண் இருவருக்குள் எப்படி பிரிவினைக் கொண்டு வருகிறது என்பதை படிப் படியாக சொன்ன விதம் மிக அருமை.

    கதையில் ஒரு பதிவில் பெர்த்டே பார்ட்டியில் எதிர்பாராமல் எதிர்பார்க்காத கோலத்தில் சந்திரனை சந்தித்து ரோகிணி அதிர்வதும், பின்னர் விட்டால் போதும் என்று மனம் வெறுத்து ரோ கிளம்புவதும் ‘பஸ்ஸில் ஏன் போற டாக்சியில போ’ என்று சந்திரன் அக்கறையுடன்(???) சொன்ன இடம்…. உங்களில் எத்தனை பேரு சந்திரன் மண்டையை உடைக்கணும்னு நினைச்சிங்களோ தெரியல நான் கண்டிப்பா நினைச்சேன்.

    இப்படி எமோஷனலா நம்மை பீல் பண்ண வைத்ததில்தான் இந்தக் கதையின் வெற்றி அடங்கியிருக்கிறது.

    மொத்தத்தில் மிக அழகான, கண்ணியமான ஒரு காதல் கதை வேண்டும் என்று நினைப்பவர்களை ஏமாற்றாத படைப்பு. ஏங்கிய நாட்கள் நூறடி தோழி என்னும் தலைப்பினை விட வேறு ஏதாவது ஒன்று இந்தக் கதைக்குப் பொருத்தமாக இருக்க முடியும் என்று தோன்றவில்லை. வாழ்த்துகள் யாழ்வெண்பா.

Leave a Reply

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers like this: