Oops! It appears that you have disabled your Javascript. In order for you to see this page as it is meant to appear, we ask that you please re-enable your Javascript!
Skip to content

உன்னைக் காணத்தான் கண்கள் கொண்டேனா – 19

அத்தியாயம் – 19

 

லீ யூ வோன் சமையலறையைச் சுத்தம் செய்து விட்டுக் காலையுணவிற்குக் கிரேப் (பான் கேக்) செய்து விட்டுத் தான் குளியலறைக் கதவைத் திறக்கச் சென்றான். அரை மணித்தியாலத்திற்குக் கிட்ட ஆகியிருந்தது. அங்கே எந்த விதச் சத்தமும் இல்லாமல் இருக்க, இவள் தூங்கியிருப்பாளோ என்று யோசித்துக் கொண்டேக் கதவைத் திறந்தான் அந்த அப்பாவி.

 

இவனது வருகைக்காகவே அவ்வளவு நேரமாகக் காத்திருந்தவள் ஆயிற்றே. பாதி காலியாகியிருந்த ஷம்போப் போத்தலில் நீரை விட்டு நன்கு குலுக்கி வைத்திருந்தவள், இவன் கதவைத் திறந்ததும் தான் தாமதம் அவன் மீது பீய்ச்சி அடித்தாள். இதைச் சிறிதும் எதிர்பார்க்காத லீ, “ஷானு…” என்றுக் கத்தவும் அவனின் அதிர்ச்சி விலக முதலே அவனை உள்ளேத் தள்ளி வெளிப்புறமாகக் கதவைப் பூட்டினாள் ஷானவி.

 

“ஆறுதலா நீயே கிளீன் பண்ணிட்டு வா…”

 

கதவுக்கு வெளியேயிருந்துக் கத்தியவள், ஒரு பாடலை முணுமுணுத்தவாறு சமையலறைக்குச் சென்றுப் பார்த்தாள். கிரேப்பைக் கண்டதும் நாவூற நியூட்டெல்லாவை எடுத்துப் பூசிச் சாப்பிட ஆரம்பித்தாள். இவளுக்குப் பிடித்த விதத்தில் தேநீரும் கலந்து வைக்கப்பட்டிருந்தது.

 

“சும்மா சொல்லக்கூடாது… பார்த்துப் பார்த்துக் கவனிக்கிறதில இந்தப் பயித்தங்காயை அடிச்சுக்க ஆளில்லை. ஜெடெம்(ஐ லவ் யூ) லீ செல்லம்…”

 

என்று கூறியவாறே காலை உணவை ஒரு கைப் பார்த்தாள்.

 

குளியலறையில் அடைக்கப்பட்ட லீக்கோ குளியலறையிருந்த கோலம் பார்த்து வாய் விட்டு அழத் தோன்றியது. அழுக்கு ஆடைகள் அனைத்தையும் அது இருந்த கூடையிலிருந்து எடுத்து வெளியேப் போட்டிருந்தாள். சும்மா போட்டிருந்தாலாவது பரவாயில்லை. குளியலறை எங்கும் பரவியிருந்தாள் என்று தான் சொல்ல வேண்டும். பாத்டப்பில் அளவுக்கு அதிகமாக சவர்க்கார நுரையைக் கரைத்து விட்டிருந்தாள்.

 

முகம் பார்க்கும் கண்ணாடியில் பற்பசையால் எதையோ கிறுக்கி வைத்திருந்தாள். அப்படி என்ன பாரதம் எழுதி வைத்திருக்கிறாள் என்று அருகில்ச் சென்று வாசித்துப் பார்த்தான்.

 

“எனக்கு உன்னில் ரொம்பப் பிடித்ததே உன் கண்டிப்புத்தான் லீ. என் அம்மா கூட இதே போலத்தான், என்னைத் திட்டிட்டு இருப்பாங்க. அம்மா இப்ப என்னோடயே இருக்கிற போல இருக்குடா.”

 

அதை வாசித்தவன் கண்கள் கலங்கியது. ஒரு வருடம் முதல் வரைத் தாய்ப் பாசத்தை முழுதாக அனுபவித்தவன் அவனல்லவா? அந்த செக்கனே, ஷானவி மீதிருந்த கோபம் நீங்கி விடக் குளியலறையை ஒழுங்கு செய்யத் தொடங்கினான். இருந்தாலும் தனக்குள்ச் சிரித்துக் கொள்ளவும் தவறவில்லை. அவன் வழக்கமான யோசனையில் ஆழவும் தவறவில்லை.

 

கை அது பாட்டிற்கு சலவை இயந்திரத்தில் அழுக்குத் துணிகளை எடுத்துப் போடவும் மனமோ, ‘ஷானவி இந்தளவு தூரம் தன்னைப் பாதிக்கிறாளா? அவள் என்னை உண்மையிலேயே காதலிக்கிறாளா?’ என்பதில்த்தான் ஆழ்ந்திருந்தது.

 

சாப்பிட்டு முடித்த ஷானவி பூனை நடை நடந்து ஓசைப் படாமல்க் கதவுப் பூட்டை மட்டும் திறந்து விட்டு ஓடிச்சென்றுத் தனது அறையில் உள்ளே பூட்டிக் கொண்டு அமர்ந்து கொண்டாள். குளியலறையை ஒழுங்கு செய்து முடித்தவன், ஒரு குளியலையும் போட்டுக் கொண்டு மெதுவாய்க் கதவைத் தள்ளிப் பார்த்தான். கதவு திறந்து கொள்ளவும் நேராய்ச் சென்று ஷானவியின் அறைக்கதவைத் தள்ளினான். அவன் எதிர்பார்த்த போலவே, பூட்டியிருந்தது.

 

தனது அறைக்குச் சென்று உடை மாற்றியவன், பசி வயிற்றைக் கிள்ள சமையலறைக்குச் சென்றான். ஷானவி சாப்பிட்ட கோப்பையும் தேநீர் குடித்தக் கோப்பையும் அப்படியே அந்த இடத்தில்க் கிடந்தது. இந்த ஜென்மத்தில் இவளைத் திருத்த முடியாது என எண்ணிக் கொண்டவன், பாத்திரம் கழுவும் எந்திரத்தில் அவற்றைக் கொண்டே வைத்து விட்டுச் சாப்பிட ஆரம்பித்தான்.

 

லீ எதுவும் கோபப்பட்டுக் கத்தாதைப் பார்த்து விட்டு, இவள் மெதுவாய்த் தனது அறைக் கதவைத் திறந்து எட்டிப் பார்த்தாள். லீ சாப்பிட்டுக் கொண்டிருப்பது தெரிந்தது. ‘ரோபோக்குப் பசி போல’ என்று எண்ணிக் கொண்டவள் மறுபடியும் கதவைப் பூட்டிக்கொண்டு மடிக்கணணியை எடுத்து இணையத்தளங்களில் பட்டுச்சேலைகள் பற்றி ஆராயத் தொடங்கினாள். லீயின் மடிக்கணணியைத் தான் எடுத்துக் கொண்டு வந்து வைத்திருந்தாள்.

 

தமிழ்ப்பெண்ணுக்குப் பட்டுச்சேலை அதுவும் கல்யாணச் சேலை என்பது எத்தனை முக்கியமான, மகிழ்ச்சியான விடயம். அதைத் தெரிவு செய்வதில் தன்னை மறந்து ஆழ்ந்து போனாள். அவளது அறையில்ப் போட்டிருந்த சிறு மேசையில்க் கணணியை வைத்துக் கதிரையில் அமர்ந்து பார்த்துக் கொண்டிருந்தவள், அவள் தோளைச் சுற்றி மாலையாய் ஒரு கை விழவும் “அம்மா…” என்றுக் கத்திக் கொண்டேத் துள்ளி எழுந்தாள்.

 

எழுந்த வேகத்தில்த் தள்ளி விட்டவள், பின்னர்தான் யாரென்றேப் பார்த்தாள். அவள் பயந்துக் கத்தியதைப் பார்த்து வயிற்றைப் பிடித்துக் கொண்டு விழுந்து விழுந்து சிரித்துக் கொண்டிருந்தான் லீ.

 

‘கதவு பூட்டியிருக்க எப்படி உள்ளே வந்தான்? இன்னொரு திறப்புப் போடுவதற்கும் வழியில்லாமல் திறப்புக் கதவிலேயே இருக்கு.’

 

என்று யோசித்தவாறே, அவன் அப்படிச் சிரிப்பது எரிச்சலைக் கிளப்பக் கடுப்பானாள் இவள்.

 

“எதுக்கு இப்ப உப்பிடி இளிக்கிறாய்? முதல்ல சிரிக்கிறதை நிப்பாட்டு லூசு…”

 

என்றாள். அவனோ விடாமல்ச் சிரிக்கவும், கட்டிலில்க் கிடந்த தலையணையைத் தூக்கி அவனை நோக்கி எறிந்தாள். அவனோ அதை லாவகமாகப் பிடித்துக் கட்டிலில்ப் போட்டு விட்டு அவளை நோக்கி வந்தான்.

 

“என்ர அறைக்கு உன்னை வரக் கூடாது என்று சொல்லி இருக்கிறனல்லோ? எப்பிடி நீ வரலாம்? முதல்ல வெளில போடா கூப்பன் மா மூஞ்சியா…”

 

அவள் கத்தலை அவன் கிஞ்சித்தும் பொருட்படுத்தாமல், அவளை நெருங்கவும், சிரிப்பை நிறுத்தியிருந்த அவனின் இந்த ஆழமான பார்வையின் அர்த்தம் புரியாமல் இவள், தன்னையறியாமலே பின்னகர்ந்தாள். அந்தச் சிறிய அறையில் எவ்வளவுத் தூரம் செல்ல முடியும்? சுவரோடு ஒட்டியபடி அவன் விழிகளையே இமைக்கவும் மறந்து பார்த்திருந்தாள்.

 

அவன் மூச்சுக்காற்று அவள் மீது படும் நெருக்கத்தில் நின்றவன், ஒரு கையை அவள் பிடரிக்குக் கொடுத்து அவள் முகத்தை நிமிர்த்தியவன், அவள் உதடுகளை நோக்கிக் குனிந்தான். அவன் என்ன செய்யப் போகிறான் என்பதை உணர்ந்தவளாய் எதிர்க்க மறந்து, கண்களை இறுக மூடிக் கொண்டாள். இதயமோ லப்டப் சத்தத்தை அதிகரித்தது.

 

ஆனால் அதெல்லாம் ஒரு செக்கன்தான். அதற்குள்த் தன்னைச் சுதாரித்துக் கொண்டவள், அவனைப் பிடித்துத் தள்ளி விட்டாள். உண்மையிலேயே லீ இப்போது முற்றிலும் தன்னிலை இழந்திருந்தான். உணர்ச்சிகளைக் கட்டுப்படுத்தத் தோன்றாமல் அவளை நெருங்கியிருந்தவனை ஷானவி தள்ளி விட்டது சுயநிலைக்குக் கொண்டு வந்தது.

 

விறுவிறுவெனத் தன்னறைக்குச் சென்று கட்டிலில் குறுக்காய் வீழ்ந்தான் லீ. இது என்ன புதுவிதமான உணர்ச்சி…? உடலின் அனைத்துப் பகுதிகளுக்கும் சூடாய்ப் புதுரத்தம் பாய்ந்த உணர்வு. அந்தக் குளிரிலும் கதகதத்துப் போயிருந்தான். எங்கே இன்னமும் அவளருகே இருந்தால் எல்லை கடந்து விடுவோமோ என்றப் பயத்தில்த்தான் அவசரமாக அவளை விலத்தி ஓடி வந்திருந்தான். அவனாலேயே அவன் உணர்வுகளை அறிந்து கொள்ள முடியவில்லை.

 

இப்போது தினமுமே அவளருகே இருந்தாலும் அவள் திருமணமான விடயத்தை மறைத்து வைத்திருந்தக் கோபத்தில் இருந்தவன், அவள் இன்று ‘ஐ லவ் யூ’ என்று எழுதி வைத்திருந்ததில் தன்னிலை மறந்தான். காதல் கொண்ட மனது, ஊடல் தீர்ந்து கூடுவதற்குச் சிறு சாட்டாவது கிடைக்காதா என்று ஏங்கிக் கொண்டிருப்பது வழமை தானே.

 

அங்கே ஷானவியோ பலவிதமான உணர்ச்சிக் குவியல்களால் நிரம்பியிருந்தாள். அவனைத் தள்ளி விட்டவளோ, தனது சக்திகள் எல்லாம் வடிந்தவளாய் அப்படியே ஓய்ந்து போய்ச் சுவரோடு சாய்ந்து அமர்ந்தாள். லீ எப்படித் தன்னை முத்தமிட வந்தான்? என்ற சிந்தனையில் ஆழ்ந்தவள், ‘ஏதோ நினைப்பில் வந்து விட்டான் போல. பிடிக்காததால்த்தான்ப் போல அவசரமாக வெளியே ஓடிட்டான்’ என்றுத் தன் மனதைச் சமனப்படுத்திக் கொண்டாள்.

 

இருவரும் தங்கள் யோசனைகளிலேயே ஆழ்ந்திருந்தவர்கள் நேரம் அதுபாட்டில் ஓடிக் கொண்டிருந்ததைக் கவனிக்கவில்லை. ஆனால் பசி தனது வேலையைக் காட்டச் ஷானவி தான் முதலில் சுதாரித்துச் சமையலறைக்குச் சென்று பார்த்தாள். லீயும் எதுவும் செய்திருக்கவில்லை என்பது புரியக் கைப்பேசியை எடுத்து, ஷான் சிக்கினுக்கு அழைத்தாள்.

 

சென்ரர் வீலிலிருந்தது ஷான் சிக்கின். இவர்கள் வீட்டுக்கு மிக அருகில்த்தான். சிக்கின் ஃபாஸ்ட் ஃபூட் உணவகமாக இருந்தாலும் யாழ்ப்பாணத்தைச் சேர்ந்தவர் ஒருவரால் நடாத்தப்படுவதால் கொத்துரொட்டியும் அங்கிருந்தது. முன்பு மாமி வீட்டிலிருந்த போது ஆத்விக், கொத்து ரொட்டி கேட்கும் நேரங்களில் இவள் ஓடர் பண்ணி வாங்கியிருந்த அனுபவத்தில் இப்போதும் அதையே செய்தாள்.

 

உறைப்புக் கொஞ்சம் அதிகமாகப் போட்டு இரண்டு கொத்துச் சொல்லி விட்டு அழைப்பை வைத்தவள், லீயின் அறைக் கதவைத் திறந்து எட்டிப் பார்த்தாள். அவன் கட்டிலின் குறுக்கே படுத்திருப்பதுத் தெரிய, ‘இவன் ஏன் இப்படிப் படுத்திருக்கிறான்?’ என்று யோசித்தவாறே அவனுக்கு அருகில்ச் சென்றாள்.

 

கைகளை மேற்பக்கமாகத் தொங்கப் போட்டு அவன் படுத்திருந்தக் கோலம், மனதை வாட்ட சுகவீனமாக இருக்குமோ என்று எண்ணியபடி அவன் அருகே சென்று அவன் நெற்றியில் தனது புறங்கையை வைத்துப் பார்த்தாள். அவள் தொடுகையில் விழிகள் மலர்த்திப் பார்த்தவன், தனது முகத்திற்கு நேரே பூவாய் மலர்ந்திருந்த அவள் முகம் தெரியவும், அவளை அப்படியே இழுத்துத் தன் மார்பின் மீதுப் போட்டுக் கொண்டான்.

 

அவனின் இந்தச் செயலை எதிர்பார்க்காதவள், அவன் மீது விழ அவனும் அப்படியே அவள் முகத்தைத் தன் கழுத்தில்ப் புதைத்து அவளை இறுகக் கட்டியணைத்துக் கொண்டான். ஷானவியோ அணைக்கவும் தோன்றாமல், விலக்கவும் தோன்றாமல் அப்படியே இருந்தாள்.

 

“ஷானு…!”

 

“ம்…”

 

“உனக்கு உண்மையாவே என்னைப் பிடிச்சிருக்கா?”

 

“ம்…”

 

“ஏன் பிடிச்சிருக்கு?”

 

“தெரியலை…”

 

“எவ்வளவு பிடிச்சிருக்கு?”

 

“ரொம்ப…”

 

“ரொம்ப என்றால்….”

 

“நீயில்லாம வாழ முடியாது என்றுற அளவுக்கு…”

 

“அப்ப நான் உன்னைப் பிரிஞ்சா…”

 

அதுவரை அவனின் மார்பில் சாய்ந்தபடியே பதிலளித்தவள், இதைக் கேட்டதும் நிமிர்ந்து நேராய் அவன் கண்களை நோக்கினாள். அவன் வாயை ஒரு விரலால் மூடியவள்,

 

“விளையாட்டுக்குக் கூட இப்படிச் சொல்லாத லீ… சில்துப்ளே…”

 

கண்களில் வலியோடு சொன்னவளை அப்படியே புரட்டிக் கட்டிலில்ப் போட்டவன், மீளவும் அவள் இதழ்களை நோக்கிக் குனிந்தான்.

 

அப்போது வீட்டின் அழைப்புமணி அடிக்கவே, இருவரும் சுய உணர்வுக்கு வந்தார்கள். ஷானவி எழுந்து செல்லும் நோக்கற்றவளாய், விழித்துக் கொண்டிருக்க, அவள் உணர்வு புரிந்தவனாய் லீ சிரித்துக் கொண்டுத் தானே எழுந்து சென்று ஷான் சிக்கினிலிருந்து வந்த உணவைப் பணம் செலுத்திப் பெற்றுக் கொண்டு வந்தான்.

 

“ஷானு…! எழும்பி வந்து சாப்பிடு…”

 

அவனின் முகத்திலே எப்படி முழிப்பது என்று வெட்கம் அவளை ஆட்கொள்ள, முகம் ரத்தமெனச் சிவக்க எழுந்து வந்தாள். அவளின் இந்த முகச் சிவப்பைப் பார்த்தவன், சிரிக்கவும், இவள் கடுப்பானாள். அதற்குள் அவன் சாப்பாட்டு மேசையில் சாப்பிட ஆயத்தம் செய்திருக்க, இவள் எதுவும் பேசாது சென்று சாப்பிட ஆரம்பித்தாள். அவனும் அவளைக் குழப்ப மனம் வராதவனாய்ச் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தவன், அவளை சகஜ நிலைக்குக் கொண்டு வரும் பொருட்டுப் பேச ஆரம்பித்தான்.

 

“ஷானு….! நீ வெடிங் ட்ரெஸ் செலெக்ட் பண்ணிட்டியா?”

 

“ஓம்… நாலைஞ்சு பார்த்து வைச்சிருக்கிறன். அனுஷராவும் வந்து முடிய எல்லோருமாகச் சேர்ந்து செலெக்ட் பண்ணுவோம்.”

 

“ஓகே குட்… ஹனிமூனுக்கு எங்க போக விருப்பம் உனக்கு?”

 

அவனின் இந்தக் கேள்வியில் சாப்பாட்டுத் தட்டை விடுத்துச் சடாரெனத் தலையை நிமிர்த்தி அவனை நோக்கினாள் ஷானவி.

 

‘அடேய் நல்லூர்க் கந்தா…! என்னடா இன்றைக்கு இந்த ஒல்லிப்பிச்சான் ஒரே மார்க்கமாக இருக்கு. கிஸ் பண்ண வாறான்… ஹனிமூன் பற்றிக் கேட்கிறான். ஐயா… ஒரே ரொமான்டிக் மூட்ல இருக்கிறார் போலக் கிடக்கே… ஆனா இவனால எப்பிடி? ஒண்ணும் புரியலை…. சொல்லத் தெரியலை…’

 

அவனையேப் பார்த்தவாறு மனசுக்குள்ப் பேசிக்கொண்டிருந்தவளை மறுபடியும் அழைத்தான்.

 

“எங்க போகலாம் சொல்லு ஷானு… சுவிஸ், இத்தாலி, நோர்வே… உனக்கு எங்க போக விருப்பமோ அங்க போகலாம்…”

 

“எனக்கு என்ன தெரியும்? நீயே முடிவு செய்…”

 

கூறியவள் இருவரும் சாப்பிட்டு முடித்திருக்க அனைத்தையும் சுத்தம் செய்தவள், ஊறப்போட்டிருந்த உழுந்தை எடுத்து அரைக்க ஆரம்பித்தாள்.

 

“என்ன செய்யப் போறாய் ஷானு…?”

 

“அனுஷராக்கு வடை பிடிக்கும். அதுதான் வடை சுடப் போறன்…”

 

“ஓகே… ஓகே… வடை என்றால் என்ன?”

 

“உனக்குப் புரியிற போல சொன்னால் ஸ்பைஸி டோனட் என்று வைச்சுக் கொள்ளன்.”

 

வாய் அவனோடு பேசினாலும் கையும் கண்ணும் காரியத்தில் தான் இருந்தது. பசுந்தாய் அரைத்த உழுந்தோடு சின்ன வெங்காயம், பச்சை மிளகாய், சிறு இஞ்சித் துண்டும் சிறிதாய் வெட்டிப் போட்டவள், அளவுக்கு உப்பும் பெருஞ்சீரகமும் போட்டுக் குழைத்தாள். அடுப்பில் எண்ணெய்ச் சட்டியை வைத்து எண்ணெயைக் கொதிக்க வைத்தவள், ஒரு சிறு கிண்ணத்தில் தண்ணீரும் எடுத்து வைத்துக் கொண்டாள்.

 

அடுப்புக்குப் பக்கத்திலேயே ஏறி அமர்ந்து கொண்டு அவள் செய்தவற்றையேப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். எண்ணெய் நன்கு கொதித்ததும், இடது உள்ளங்கையில் தண்ணீரால் நனைத்து, அதில் அளவுக்கு மாவை வைத்து ஓட்டைப் போட்டு, அதை லாவகமாக எண்ணெய்ச் சட்டியில்ப் போடுவதைப் பார்த்தவன்,

 

“நானும் ட்ரை பண்ணவா ஷானு…?”

 

கேட்டுக் கொண்டே, இறங்கி அவளருகே வந்தான். ஷானவியும் சம்மதிக்க லீயும் வடை போடும் வேலையில் இறங்கினான். முதல்த் தரம் மாக் கையில் ஒட்டிக் கொண்டு ஓட்டையே போடுப்பட மாட்டேன் என்றது. அடுத்த தரம் ஓட்டை போட்டு விட்டு, இவளைப் பார்த்துத் தனது அக்மார்க் உதட்டுச் சுளிப்பை வழங்கித் தோளைக் குலுக்கிக் கொண்டே, மாவை எடுத்தால் அது பாதி வந்து மீதி இழுபட்டுக் கொண்டு நின்றது. அப்படியே வழித்துச் சட்டியில் போட்டு விட்டு, கைகளை வடிவாகக் கழுவிக் கொண்டு மறுபடியும் முயன்றான். இப்போது வடை வட்டமாக வரவில்லை என்றாலும் சிறு ஓட்டயோடு உள்ளங்கையை விட்டுப் பிரிந்து வந்திருந்தது.

 

“ப்ராவோ லீ…”

 

என்று தன்னைத் தானேப் பாராட்டிக் கொண்டு முழு மாவையும் தானே போட்டு முடித்தான். சும்மா சொல்லக்கூடாது, கடைசித் தரம் போட்டவை அழகாகவே வந்திருந்தன. இப்போது ஷானவி நிஜமாகவே பாராட்டினாள். அதுவரைக்கும் இருவரிடையேயும் இருந்த அந்த விலகல்த்தன்மையும் வெட்கமும் போய் மறுபடியும் இருவரும் அந்நியோன்யமாகி இருந்தனர். அப்போது அழைப்பு மணி ஒலிக்கவே, அனுஷராவாகத்தான் இருக்கும் என்ற மகிழ்ச்சியோடு கதவைத் திறக்க ஓடினாள் ஷானவி.

 

அவள் முகத்தில்த் தெரிந்த பூரிப்பைப் பார்த்தவன், அவளை எப்போதும் இது போலவே சந்தோசமாக வைத்துக் கொள்ள வேண்டும் என்று எண்ணினான் இன்னும் சில தினங்களில் அதைத் தானே கெடுக்கப் போவதை அறியாமல்.




Leave a Reply

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers like this: