Oops! It appears that you have disabled your Javascript. In order for you to see this page as it is meant to appear, we ask that you please re-enable your Javascript!
Skip to content

உன்னைக் காணத்தான் கண்கள் கொண்டேனா – 17

அத்தியாயம் – 17

 

ஷானவி அன்று மாலையில் வீட்டுக்குச் சென்றதும் மாமா வாங்கிக் கொடுத்த பொருட்களைத் தனது அறையில்க் கொண்டுச் சென்று வைத்து விட்டு முகம் கழுவி உடை மாற்றியவள், சமையலறைக்குச் சென்று இருவருக்கும் சூடாகத் தேநீர் கலந்து எடுத்துக் கொண்டு சாப்பாட்டு மேசையில் அமர்ந்தாள். இன்னமும் லீ யூ வோன் தனது அறையை விட்டு வெளியே வராததை உணர்ந்து அவனை அழைத்தாள். அவனோ இவள் காரில் வரும் போது கூட முறைத்துக் கொண்டு வந்தாளே என்ன சண்டை தொடங்கப் போகிறாளோ என்ற கலக்கத்தில் இருந்தான்.

 

“லீ….! என்ன செய்யிறாய்? டீ ஆறப் போகுது. கெதியா வா…”

 

இரண்டாம் தடவையும் அவள் அழைக்கவும் தனது குழப்பத்தை முகத்திற்க் காட்டிக் கொள்ளாது அவளின் முன்னால் வந்தமர்ந்தான். அமர்ந்தவன் பின்னாலிருந்த சிறு கப்பேர்ட்டில் இருந்த குக்கிஸ்ஸை எடுத்து அவளுக்கும் கொடுத்துத் தானும் ஒரு கடிகடித்தபடி அவளையே பார்த்தான். அவளும் சளைக்காது அவன் பார்வையைத் தாங்கி நின்றவள்,

 

“மாமா வந்திருந்தவர். என்னைக் கூட்டிக்கொண்டு போய் கொஞ்ச திங்ஸ் வாங்கித் தந்தவர்.”

 

“ம்… தெரியும். என்னையும் சந்திச்சுக் கதைச்சவர்.”

 

“என்னட்ட பத்தாயிரம் யூரோ தந்திருக்கிறார். இப்போதைக்கு செலவுக்கென்று. இந்தா…”

 

“அதையேன் என்னட்ட தாறாய்?”

 

“இல்ல… வீட்டு வாடகை, செலவுக்கு…”

 

“இங்க பாரு ஷானு… உன்ர மாமா தந்த காசு உன்ர செலவுக்கு. எனக்கு அதில இருந்து ஒரு சதம் கூட வேணாம். நீ தான் என்ர வீட்டில இருக்கிறாய். உனக்கும் எனக்கும் தான் கொந்த்ரா. உன்னால முடிஞ்சா நீ உழைச்சுக் காசு தா… ஆனால் இனி அதுவும் தேவையில்லை. ஏனென்றா  என்ர வைஃப் ஐ வைச்சுக் காப்பாத்துற அளவுக்கு எனக்கு தெம்பிருக்கு…”

 

“ஓ… ஓகே… ஆனா யார் உன்ர வைஃப்? மாமாதான் உன்னைப் பற்றித் தெரியாமல் கல்யாணம் செய்யச் சொல்லிச் சொன்னால் நீ என்ன துணிவில ஓம் என்றனீ? தாலி கட்டுறது என்றால் என்னவென்று நினைச்சுக் கொண்டிருக்கிறாய்? கல்யாணம் என்றால் உனக்கென்ன விளையாட்டாப் போச்சோ…?”

 

“ஏன் நீ தான் என்ர வைஃப்?”

 

“லூஸாடா நீ? நீ எப்பிடி என்னைக் கல்யாணம் செய்ய முடியும்?”

 

“ஏன் செய்யிறதுக்கு என்னவாம்?”

 

“லீ…! சில்துப்ளே… நான் சீரியஸாகக் கதைச்சுக் கொண்டிருக்கிறேன். சும்மா விளையாடாதை சரியோ…”

 

“நானும் சீரியஸாத் தான் கதைக்கிறன் ஷானு. ஏன் நான் கே என்றபடியால் என்னைக் கல்யாணம் செய்ய மாட்டியோ? அப்ப நான்  கே என்றபடியால்த்தான் நீ இப்ப என்ர வீட்ட வந்து தங்கியிருக்கிறாய். உன்ர மாமிட்ட இருந்து தப்பிறதுக்கு என்னை யூஸ் பண்ணிருக்கிறாய். அவங்களுக்கு முன்னால என்மேல அப்பிடி ஒரு அளவில்லாத லவ் போல ஒரு நாடகம். உண்மைல என்னால உன்ர கற்புக்கு ஒரு பாதகமும் வராது என்று தானேத் துணிஞ்சு வீட்ட விட்டு வந்து என்னோட இருக்கிறாய்.”

 

அவன் முகம் சிவக்க கோபமாகப் பேசிக்கொண்டே செல்லவும், திடீரென அவன் கத்துவான் என்று எதிர்பார்க்காதவள், பேச்சற்றுத் திகைத்துப் போனாள். அவளின் இந்த மௌனத்தைத் தனக்குச் சாதகமாகப் பயன்படுத்திக் கொண்ட லீ பாதித் தேநீர்க் கோப்பையைத் தூக்கிக் கொண்டுத் தனது அறைக்கு விரைந்தான். அறைக்குச் சென்று அங்கிருந்த ஒற்றை ஸோபாவில் விழுந்தவன், நீண்ட மூச்சொன்றை வெளிப்படுத்தித் தன்னை ஆசுவாசப்படுத்திக் கொண்டான்.

 

இங்கே ஷானவியோ இருந்த இடத்தை விட்டு நகராது தேநீர்க் கோப்பையையே வெறித்தவாறு அமர்ந்திருந்தாள். லீயின் மனதைக் காயப்படுத்தி விட்டதை உணர்ந்தவள், தன் மனதில் உள்ளதை எப்படி வெளிப்படுத்துவது என்பது புரியாது சிந்தனை வயப்பட்டாள்.

 

சிறிது நேரம் அப்படியே அமர்ந்திருந்தவள், மெல்லிய பெருமூச்சோடு எழுந்து சென்று மெதுவாய் லீயின் அறைக் கதவைத் தட்டினாள். அவனின் “ம்…” என்ற ஒற்றை முனகலைப் பதிலாய்ப் பெற்றவள் கதவைத் திறந்து கொண்டு உள்ளே சென்றாள். ஸோபாவில் சாய்ந்து அமர்ந்திருந்தவன் அவளை உட்காருமாறு பணிக்கவும் அங்கிருந்த நாற்காலியில் அமர்ந்தாள். அவன் ‘என்ன?’ எனக் கேள்வியாய் நோக்கவும், மனப்பாடம் செய்திருந்தது போல இடைவெளி விடாமல் ஒப்பிக்கத் தொடங்கினாள்.

 

“லீ…! நீ என்னைப் பற்றி என்ன நினைச்சு வைச்சிருக்கிறாயோ எனக்குச் சரியாத் தெரியாது. உன்னை எனக்கு எப்ப பிடிக்க ஆரம்பிச்சுதோ தெரியலை லீ. ஆனா இப்ப நீயில்லாத ஒரு வாழ்க்கையை நினைச்சுப் பார்க்கக் கூட முடியலை. நீ வலன்ஸில் வைச்சு எப்பிடி உன் அம்மா நினைவில் என்னைப் பார்த்துப் பார்த்துக் கவனிச்சியோ, எனக்கும் என் அம்மா இருந்திருந்தா என்னை இப்பிடித்தானே பார்த்துக் கொள்ளுவாங்கள் என்று தோணிச்சு. நீயும் என்னை உன்னோட வரச் சொல்ல, எனக்கு உன் மேல தோன்றின அதே அன்பு உனக்கும் என் மேல தோணிருக்கு என்று நினைச்சுத்தான் உன்னோட வந்தனே தவிர நான் வேற எதையும் யோசிக்கல.

 

மாமிக்குப் பயப்பிட்டு ஒளிச்சு மறைச்சுக் காட்டும் மாமாட அன்பில திருப்திப்படாத என்ர மனசு நீ காட்டின பூரண அன்பில நிறைஞ்சுப் போச்சு. நான் ரொம்ப சுயநலமானவதான் லீ. உன் அன்பு எனக்கு மட்டுமே கிடைக்கோணும் என்று யோசிச்சுத் தான் உன்னோட கொஞ்சமும் தயங்காமல் வந்தன்.

 

ஆனா நான் எப்பிடி உன்னைக் கல்யாணம் செய்ய முடியும் லீ? எனக்கு இதில ஒரு பிரச்சினையும் இல்லை. ஆனா நீ எப்பிடி உனக்கு பிடிச்ச ஆளோட வாழ முடியும்? இந்த சமூகத்திற்கு முன்னால என்னை வைஃபாவும் நீ ரகசியமாக உன் ப்ரெண்ட்ஸோட வாழுறதாக இருந்தாலும் எனக்கு ஓகே தான்.

 

நீ இதுக்காகத்தான் கல்யாணத்துக்குச் சம்மதித்தாய் என்றால், உண்மையில் நான் தான் உன்னில கோபப்படோணும். ஆனா நீ கத்திட்டு வந்திட்டாய். என்னைப் பொறுத்தவரை தாலி ரொம்பப் புனிதமானது எனக்கு. நீ தாலி கட்டினால் நீதான் என் ஹஸ்பண்ட். அவ்வளவுதான். எனக்கு கல்யாணத்தில சம்மதம். நீ திரும்ப வடிவாக யோசிச்சு முடிவெடு.”

 

கூறிவிட்டுத் தனது அறைக்கு விரைந்தவள் கட்டிலில் விழுந்தாள். மனசிலுள்ளதைக் கொட்டி விட்டாலும் கூட, ஏதோ சிறு சலனம் அவளை ஆட்டிப் படைத்தது. தனது முடிவு சரிதானா என்ற சுய அலசலில் ஈடுபட ஆரம்பித்தாள் ஷானவி. லீயும் அதே வேலையில் தான் இறங்கியிருந்தான்.

 

இருவருக்குமே எத்தனை விதமாக யோசித்தாலும் மற்றவர் இல்லாத ஒரு வாழ்வு சாத்தியமற்றது என்பது புரிந்தது. ஆனால் லீக்கோ ஷானவியின் காதல் தன்னளவு ஆழம் அற்றது போன்ற ஒரு தோற்றப்பாடு தோன்றி அவன் மனதை அரித்தது. அவனின் கடந்த காலக் கசப்புகளின் விளைவால் ஷானுவின் காதலைப் புரிந்து கொள்ள மறுத்தது அவன் மனது. தன்னை கே என்று எண்ணுபவள் எப்படித் தன்னைக் காதலிக்க முடியும் என்ற பெருங் கேள்வி அவன் மனதைக் குடைந்தது.

 

கொரியாவில் இருந்து வந்த ஒரு தொலைபேசி அழைப்பு அவனை நிஜத்துக்குக் கொண்டு வர, பேசி முடித்ததும் நேரத்தைப் பார்த்தவன் அது இரவு ஒன்பது மணியைக் காட்டிக் கொண்டிருந்தது.

 

இரவுச் சாப்பாடு எதுவும் செய்யவில்லையே என்று யோசித்தவன், ஏதாவது சமைப்போமா அல்லது வெளியே போய்ச் சாப்பிடுவோமா என்று எண்ணியபடி ஷானவியை அழைத்தான். அவள் அறையிலிருந்து எந்தச் சத்தமும் இல்லாமல் போக மெதுவாய் அவள் அறைக் கதவைத் திறந்து எட்டிப் பார்த்தான். கட்டிலின் குறுக்கே படுத்து அவள் தூங்கிப்போயிருப்பது தெரிய அருகில்ச் சென்று விடிவிளக்கைப் போட்டான்.

 

அவளை எழுப்பும் நோக்கத்தோடு அருகில் குனிந்தவன், அவள் கன்னத்தில் கோடிட்டிருந்த கண்ணீர்த் தடத்தைப் பார்த்து மனம் வருந்தினான். சந்தோசமாக வாழ வேண்டும் என்று எண்ணித் தன்னிடம் வந்தவளைத் தானே மனம் வருத்துகின்றோமோ என்ற எண்ணம் தோன்ற, அவளை இனி எக்காரணம் கொண்டும் கலங்கடிப்பதில்லை என்று முடிவெடுத்துக் கொண்டு அவளை மெதுவாய்த் தட்டி எழுப்பினான்.

 

துடித்துப் பதைத்து எழுந்தவள் லீயைப் பார்த்ததும் திகைப்பாய் நோக்கினாள்.

 

“உன்னைக் கூப்பிட்டுப் பார்த்தன். ஒரு சத்தத்தையும் காணோம். அதுதான் வந்து எழுப்பினான்.”

 

தன்னிலை விளக்கமாய் அவன் கூற அவளோ முறைத்தாள்.

 

“ஓகே. ஆனா இது தான் கடைசியும் முதலும் நீ என் ரூமுக்கு வாறது. சரியோ? வா… நாங்க இப்பவே முழு விவரமும் வடிவா எழுதி சைன் பண்ணுவோம். இந்த வீட்டில எனக்கு என்ன உரிமை இருக்கு? நான் என்ன என்ன வேலை செய்ய வேணும்? அதே போல நீ என்ன செய்யக்கூடாது? எல்லாம் விவரமாக எழுத வேணும்.”

 

படபடவெனப் பொரிந்தபடி தனது ப்ரெஞ்ச் வகுப்புக் கொப்பியொன்றையும் பேனையையும் எடுத்துக் கொண்டு அறையை விட்டு வெளியேறினாள்.

 

அவனோடு வாழப் போவதை அவள் உறுதி செய்து விட்டுப் போவதை ஒரு மகிழ்ச்சியோடு உணர்ந்தவன் அவளைப் பின் தொடர்ந்தான்.

 

“ஷானு! பசிக்குது. சாப்பிட்டு விட்டு நாங்க இந்த கொன்ட்ராக் வேலையைப் பார்ப்பமோ?”

 

அப்போது தான் தனது வயிறும் ஓலமிடுவதை உணர்ந்தவளாய் சமையலறைக்குச் சென்றாள். என்ன சமைப்பது என்று புரியாமல் லீயைப் பார்க்க, அவன் இரண்டு ரெடிமேட் ரமியோன் (மகி நூடில்ஸ் போன்றது) பக்கெட்டுகளை எடுத்து சமையல்க்கட்டில் வைத்து விட்டு ஒரு பாத்திரத்தில் நீரைக் கொதிக்க வைத்தான். அவன் செய்வதையே பார்த்தவள்,

 

“நான் ஏதாவது உதவி செய்யவா?”

 

என்று கேட்டாள்.

 

“இந்தா… இந்தக் கரட்டையும் பொம்ததேரையும் (உருளைக் கிழங்கு) சின்னதாக வெட்டித் தா”

 

என்று அவளிடம் தூக்கிக் கொடுத்தான். தண்ணீர் நன்கு கொதித்ததும் அதில் வெட்டிய கரட்டையும் உருளைக்கிழங்கையும் போட்டு இரண்டு நிமிடங்கள் அவிய விட்டு விட்டுப் பின்னர் ரமியோன் பக்கெட்டுக்களை உடைத்துப் போட்டான். சுத்தம் செய்து அவித்து வைத்திருந்த இறால்த் துண்டுகள் சிலவற்றையும் போட்டவன், அந்த நூடுல்ஸ் நன்கு அவிந்ததும் இரண்டு முட்டைகளை உடைத்து அப்படியே ஊற்றினான். அது அப்படியே மேலால் மிதந்தபடி அவிய ரமியோனோடு வந்திருந்த மசாலாத்தூள் பக்கெட்டுகளையும் உடைத்துக் கொட்டி ஒரு கலக்குக் கலக்கி சுடச் சுட இறக்கிக் கொண்டு வந்து சாப்பாட்டு மேசையில் வைத்தான்.

 

இரண்டு கோப்பைகளை எடுத்து அவளுக்கும் தனக்குமாய் ரமியோனை பரிமாறியவன் அவள் முன்னால் ஒன்றை வைத்தான். மேசைக்கரண்டி ஒன்றையும் சொப்ட்ஸ்டிக்கையும் தூக்கி அவளிடம் கொடுத்து விட்டு தானும் அமர்ந்து உண்ணலானான்.

 

அந்த குச்சியால் நூடுல்ஸ்ஸைச் சுழட்டி எடுத்து வாய்க்குள் தள்ளிக் கொண்டே சூப்பை அவன் குடிக்கும் அழகை ரசித்தவளுக்கு இப்போது தான் எப்படி இந்தக் குச்சியால் சாப்பிடுவது என்ற பெருஞ் சோதனை கண் முன்னே வந்து நின்றது.

 

‘அடேய் நல்லூர்க் கந்தா! ஏன்டா இப்பிடி என்னைப் பாடாய்ப்படுத்திறாய்? இந்தக் கொரியன் ரோபோவைக் காதலிச்சது தப்புத்தான் நான் ஒத்துக் கொள்ளுறேன். ஆனால் அதுக்காக இப்பிடி சாப்பிடுறதுக் கூடப் பெரிய அக்கப்போரா இருக்கே… நான் என்ன தான் செய்வேன்?’

 

இவள் மனதுக்குள் முருகனோடு சண்டை போட்டுக் கொண்டிருக்க, எதுவும் சாப்பிடாமல் இவள் கோப்பையை அளைவதைக் கண்ட லீ,

 

“உனக்குப் பிடிக்கலையா ஷானு? நான் வேணும் என்றா கீழே போய் ஒரு பீட்ஸா வாங்கி வரவா?”

 

“அது வந்து… எனக்கு நூடுல்ஸும் விருப்பம். சூப்பும் விருப்பம் தான். இரண்டும் சேர்ந்த கலவையாக இருக்கிற இதை எப்பிடிச் சாப்பிடுற என்று தெரியேல்ல… எனக்கு இப்பிடிக் குச்சியால சாப்பிட்டுப் பழக்கம் இல்லை லீ. ஸ்ரீலங்கால இருக்கிற வரைக்கும் கையால தான் சாப்பிடுவன். இங்க வந்து கரண்டி, முள்ளுக்கரண்டியால சாப்பிட்டுப் பழகிட்டேன். இதால எப்பிடியென்று…”

 

“ஓ… அதுவா உன் பிரச்சினை? சூப்பைக் கரண்டியால அள்ளிக் குடி. நூடுல்ஸ் எப்பிடிச் சாப்பிடுற என்று நான் சொல்லித் தாறன். இங்க பார்… ரெண்டு குச்சியையும் இப்பிடி பெருவிரலுக்கும் அடுத்த விரலுக்கும் நடுவில வைச்சுப்பிடி. அப்பிடியே மெதுவா விரலை அசைச்சுக் குச்சியை ஓப்பன் செய்து நூடில்ஸ்சைச் சுழட்டி எடுத்து குச்சியைப் பழையபடி மூடிப்பிடிக்க வேணும். அப்பிடியே நூடுல்ஸ்ஸ எடுத்துச் சாப்பிட வேண்டிய தான்.”

 

ஒவ்வொரு சிறிய அசைவையும் சொல்லிச் சொல்லிச் செய்து காட்டினான் லீ. ஷானவிக்கும் அவன் செய்வதைப் பார்க்க வெகு இலகு போலத்தான் இருந்தது. இருந்தாலும் டீசேர்ட் கைகளை முழங்கை வரை உயர்த்தி விட்டுக் கொண்டு, ஏதோ பெரிய யுத்தத்திற்குப் புறப்படுவதுப் போல ஆயத்தமானாள். அவளின் முன்னேற்பாடுகளைப் பார்த்து லீக்குச் சிரிப்பு வந்தாலும் ஷானவி கோபப்படுவாள் என்பதை உணர்ந்து அடக்கிக் கொண்டான்.

 

ஷானவியும் முதலில் சரியாகக் குச்சிகளைப் பிடித்துக் கொண்டாள். உடனே லீயும் “பிராவோ” எனவும், இவளும் சந்தோசமாகவே நூடில்ஸ்சை ஒரு சுழட்டுச் சுழட்டினாள். வாய்க்கருகே கொண்டு போய் வாயைத் திறக்கவும் அது வழுக்கிக் கொண்டு கீழே விழுந்து விட்டது. ‘கைக்கெட்டியது வாய்க்கெட்டவில்லை’ எனும் பழமொழியைப் பரீட்சித்துப் பார்த்தவளாய், லீயை நிமிர்ந்து பார்த்தாள்.

 

அவனும் அதற்குள்ச் சிரிப்பை அடக்கி விட்டு,

 

“முதல் முறை சாப்பிடும் போது எல்லோருக்கும் இப்படித்தான். நீ மறுபடி முயற்சி செய்து பார்.”

 

என்றான். அவளும் தன் முயற்சியில் சற்றும் தளராத விக்ரமாதித்தனாக மறுபடியும் முயன்றாள்.  இந்தத் தடவை கோப்பைக்குள் தலையை ஓட்டியதில் ஒருவாறு நூடில்ஸ் கீழே விழும் முதல் அதன் நுனியை எட்டிப் பிடித்து விட்டாள். பெருமிதமாய் நிமிர்ந்து லீயைப் பார்க்க, அவனோ கண்ணோரம் சுருங்கச் சிரிப்பை அடக்கப் பெரும்பிரயத்தனப் பட்டுக் கொண்டிருந்தான். காரணம். இவள் வாய்க்கும் கோப்பைக்கும் நூடுல்ஸ் பாலம் அமைத்திருந்தது. அவளும் சாப்பிடச் சாப்பிட அதுவும் வந்து கொண்டே இருந்தது. ஒரே தடவையில் பாதி நூடுல்ஸ்ஸைக் காலி செய்து விட்டுக் களைத்துப் போனவளாய்ச் சூப்பை அள்ளிக் குடித்தாள்.

 

இவள் படும் அவஸ்தையைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த லீ அதற்கு மேல் பொறுக்க மாட்டாதவனாய் எழுந்து சென்று ஒரு முள்ளுக்கரண்டியை எடுத்து வந்து அவளிடம் கொடுத்தான்.

 

“இதால சாப்பிடு ஷானு. கொஞ்சம் கொஞ்சமாகப் பழகலாம்.”

 

அவளும் சம்மதமாய்த் தலையசைத்து விட்டு முள்ளுக்கரண்டியால் சாப்பிட, வேறெதுவும் பிரச்சினை இல்லாமல் ஒருவாறு அன்றைய உணவை முடித்தனர். ஷானவியை எதுவும் செய்ய விடாது லீயே பாத்திரங்களையும் சுத்தம் செய்து விட்டு வரவேற்பறைக்கு வரவும், அவனது தொலைபேசி அலறியது. அழைத்தது திருநாவுக்கரசு.

 

“வாற கிழமை உங்களுக்கு வகுப்பு முடியுது தானே தம்பி. அதுவும் முடியட்டும். இன்னும் ஒரு மாசத்தில நல்ல நாள் ஒன்று இருக்கு. லியோன்ல இருக்கிற பிள்ளையார் கோவில்ல வைச்சுக் கல்யாணத்தை நடத்துவோம். உங்களுக்கு ஓகேயோ தம்பி? உங்கட அப்பா, சொந்தக்காரர் யாரும் வருவினமோ? எத்தனை பேர் வருவினம் என்று தெரிந்தால் மிச்ச ஒழுங்குகளைப் பார்க்கலாம்.”

 

“இல்லை அங்கிள். அப்பா வர மாட்டார். என்ர ப்ரெண்ட் ஒராள் மட்டும்தான் வருவான். நீங்களே என்ன என்ன தேவையோ பார்த்து செய்யுங்கோ அங்கிள். உங்க முறைப்படி எந்தக் குறையும் இருக்க வேணாம். நான் ஷானுட்ட குடுக்கிறேன். நீங்க அவளிட விருப்பப்படி கேட்டுச் செய்யுங்கோ.”

 

கூறிவிட்டு ஷானவியிடம் தொலைபேசியைக் கொடுக்கவும், அவளும் மாமாவோடு தேவையான விடயங்கள் பற்றிக் கலந்துரையாடினாள்.

 

திருமணம் விடயமாகப் பேசப் பேச அவள் உள்ளே ஒரு உற்சாகம் கரை புரண்டோடத் தொடங்கியது. அஸ்வினோடு திருமணமான பொழுது எந்த வித உணர்வுகளுமின்றி இருந்தவளுக்கு இந்த சந்தோசச் சாரல் ஒரு புதிய அனுபவமாய் இருந்தது. இது தான் காதல் செய்யும் மாயமோ?

 

லீயும் இவள் முகத்தில் தோன்றும் மகிழ்ச்சியின் வண்ணங்களையேதான் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். இவளைக் காலம் பூராகக் கண்கலங்க விடாமல்க் காப்பாற்ற முடியுமா? என்ற எண்ணம் தோன்றி அவன் மனதை அழுத்தியது. இருந்தாலும் அவள் உற்சாகம் இவனையும் தொற்றிக் கொள்ளத் தனது கோபதாபங்கள் மறந்து, அவளோடு ஐக்கியமானான்.

 

திருமணத்திற்கான திட்டமிடல்களில் தங்கள் ஒப்பந்தம் போடுவதுப் பற்றி மறந்து விட்டார்கள். லீயின் மடிக்கணணியில் யூடியுப்பில் தமிழ் இந்துத் திருமண வீடியோ ஒன்றை எடுத்துக் காட்டி அதன் சடங்குகளையும் காரணங்களையும் விளக்கினாள் ஷானவி. லீயும் ஆர்வமாய்க் கேட்டுக் கொண்டான்.

 

“ஷானு! நான் இந்த ட்ரெஸ்தான் போடணுமா? எப்படி இதை இடுப்பில பிட் பண்ணியிருக்காங்க? நடக்கும் போது கழண்டு விழாதா?”

 

“ஹா.. ஹா… அதெல்லாம் விழாது. பெல்ட் போட்டு இறுகக் கட்டிடலாம். நீ தடக்கி விழாமல் நடந்தால்ச் சரி.”

 

“ம்… சரி… சரி…”

 

என்றான் அரை மனதோடு.

 

“அப்புறம் ஒரு ரிக்குவெஸ்ட் லீ… தயவுசெய்து தலையை ஒழுங்காக் கட்டு. எல்லா முடியையும் சேர்த்துப் பின்னுக்கு ஒரு ஃபான்ட் போட்டிடு. கழுத்தில கையிலயும் இப்பிடி நிறைய சங்கிலியள் எடுத்து மாட்டாதை என்ன?”

 

“எல்லாம் உன்ர விருப்பப்படியே ஷானு. மாமாவையே எல்லாம் செய்து விடச் சொல்லு. சரியா?”

 

அவன் இவ்வளவு இலகுவாகச் சம்மதித்தது மகிழ்ச்சியளிக்க,

 

“ரொம்ப தாங்ஸ்டா…”

 

என்ற படிச் சந்தோசமாக எழுந்து தன்னறைக்குச் சென்றாள் ஷானவி.

 

அவள் செல்வதையே யோசனையோடு பார்த்தவன் தனது உயிர் நண்பன் யூ வூன் சோக்கு அழைத்தான்.

 

நண்பனிடம் நடந்த அனைத்தையும் சொல்லி முடித்தவன்,

 

“நீ எப்பிடியாவது வா யூ வூன். எங்கள் கல்யாணத்திற்குச் சாட்சியாக என் பக்கத்தில ஒரு ஆளாவது இருக்க வேணும். ப்ளீஸ்டா.”

 

“நான் வாறதில ஒண்டுமில்லை லீ… ஆனால் நீ உன்ர முடிவில தெளிவாக இருக்கிறியா?”

 

“ஹூம்! எனக்கும் அவளை ரொம்பப் பிடிச்சிருக்குடா. எப்பவும் அவளோடேயே இருக்கணும் போல இருக்கு. அவளும் அப்பிடித்தான் சொல்லுறா.”

 

“அதில்லை லீ… எனக்கென்னவோ நீ ரொம்ப அவசரப்படுற போலத்தான் தோணுது. உனக்கு அவளை மூணு மாசமாகத் தான் தெரியும். ரெண்டு கிழமை தான் நெருங்கிப் பழகியிருக்கிறீங்க. இதை வைச்சு எப்பிடி கல்யாணம் வரை முடிவெடுத்தாய் என்று சுத்தமாப் புரியலை எனக்கு. உன்னைப் பத்தின உண்மையும் தெரியாது என்றுறாய். உன்னைக் கே என்றும் நினைச்சுக் கொண்டிருக்கிறாள் என்று சொல்லுறாய். அப்புறம் இது என்ன லவ்? என்ன கல்யாணம்? கொஞ்சம் கூட லாஜிக் இல்லாமல் இருக்கேடா. ஒரு தடவை பட்டது போதாதாடா?”

 

“நீ சொல்லுறது சரி தான்டா. ஆனால் ஷானவி நல்ல பொண்ணுடா. அன்புக்கு ஏங்குறவ.”

 

“தயவு செய்து நிப்பாட்டு லீ. முதலும் இப்பிடி அன்புக்கு ஏங்கினவளுக்கு நீ அன்பைக் கொடுக்கப் போய் ஏமாந்தது மறந்து போச்சா? எல்லோரும் ஆரம்பத்தில இப்பிடித்தான் நடிப்பாளுக. பிறகு கொஞ்சம் கொஞ்சமாக சுயபுத்தியைக் காட்டுவாளுக. அவ்வளவுதான். மூணு வருசமாக உயிராப் பழகின ஒருத்தியையே உன்னால சரியாப் புரிஞ்சுக்க முடியலை. அவ உன்ர தலையில நல்லா மிளகாய் அரைச்சிட்டுப் போய்ட்டா. இதில மூணு மாசம் பழகினவளோட கல்யாணமாம்.

 

இங்க பாரு லீ… எனக்கு இந்தக் கல்யாணத்தில சுத்தமா இஷ்டம் இல்லை. ஆனா உன்ர ஆசைக்காகக் கல்யாணத்துக்கு வாறேன். அவ்வளவுதான். எனக்கென்றால் நீ மறுபடியும் கொரியாவுக்கு வந்து உன்ர கரியரை ஆரம்பிக்கிறது தான் நல்லது. இங்கே யாரும் உன்னை மறக்கேல்ல. ஆனா நீ இப்பிடி ஒரு கல்யாணம் செய்து கொண்டு வருவாய் என்றால் அது நிச்சயமாக உன்ர கரியருக்கு பெரிய மைனஸ். வடிவா யோசிச்சு முடிவெடு. ஃபாய்.”

 

கூறிவிட்டு நண்பன் அழைப்பைத் துண்டிக்கவும் லீக்கோ தலைவலி மண்டையைப் பிளந்தது. தனது அறைக்குச் சென்று கட்டிலில் விழுந்தவனின் காதுகளில் நண்பன் சொன்ன வார்த்தைகளே ரீங்காரமிட்டன. சூடுகண்ட பூனையாய் இருந்தும் மறுபடியும் அதே தவறைத் தான் செய்கிறோமோ என்ற எண்ணம் தோன்ற செய்வதறியாது மனம் குரங்காய்ப் பல இடங்களுக்கும் தாவ ஆழ்ந்த யோசனையில் அமிழ்ந்தான்.

 

லீயின் குழப்பம் பற்றி எதுவுமறியாத ஷானவியோ, திருமணச் செய்தி தந்த மகிழ்ச்சியில் முகத்திலே மென்னகை தவழ கனவுலோகத்தில்ச் சஞ்சரித்துக் கொண்டிருந்தாள்.

 

ஷானவியின் எண்ணம் ஈடேறுமா? அவள் கழுத்தில் தாலி ஏறுமா?

 

Leave a Reply

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers like this: