Oops! It appears that you have disabled your Javascript. In order for you to see this page as it is meant to appear, we ask that you please re-enable your Javascript!
Skip to content

யாழ் சத்யாவின் “உன்னைக் காணத்தான் கண்கள் கொண்டேனா” – 12

அத்தியாயம் – 12

 

இருபத்தைந்தாம் திகதி. காலை ஒன்பது மணி. தூங்கிக் கொண்டிருந்த ஷானவியை ஓடி வந்து உலுக்கி எழுப்பினாள் அனுஷரா.

 

“ஷானு… ஷானு…. எழும்புடி கெதியா…”

 

திடீரென அனுஷரா வந்து எழுப்பவும், துடித்துப் பதைத்து எழுந்தாள் ஷானவி.

 

“என்னாச்சு அனு…? யாருக்கு என்ன பிரச்சினை…?”

 

“ஒருத்தருக்கும் ஒரு பிரச்சினையும் இல்லை. நத்தார் தாத்தா வந்து நிறைய கிப்ட்ஸ் வைச்சிட்டுப் போயிருக்கிறார். நீ வந்து பார்க்காமல் தூங்கிட்டு இருக்கிறாயே… கெதியா எழும்பி வாடி…”

 

“உன்னைக் கொல்லப் போறன் அனு… நானும் என்னவோ ஏதோன்னு பயந்தே போனேன். நீ போ… நான் குளிச்சிட்டு வாறேன்…”

 

“ஓகே ஷானு… உனக்குத்தான் வெய்டிங்…”

 

கூறியபடி அனுஷரா வெளியேற ஷானவி குளித்து தயாராகி வெளியே சென்றாள். வரவேற்பறையில் மற்ற மூவரும் கையில் கஃபேயுடன் பேசிச் சிரித்துக் கொண்டு அமர்ந்திருந்தார்கள். ஷானவியைக் கண்டதும் அனுஷரா தனது கப்பை வைத்து விட்டு ஓடிச் சென்று அவள் வரவேற்பறைக்குச் செல்ல உதவி செய்தாள்.

 

அனைவருக்கும் காலை வணக்கத்தையும் நத்தார் தின வாழ்த்துக்களையும் தெரிவித்துக் கொண்டே சென்று அமர்ந்தாள். ஷானவி சென்று அமர்ந்ததும்  அனுஷரா அவளுக்கு தேநீரைக் கொண்டு சென்று கொடுத்தாள். அதை அருந்தியபடியே கிறிஸ்துமஸ் மரத்தை பார்த்தவளுக்கு முகத்திலே மென்னகை மலர்ந்தது.

 

அதைக் கண்ட மைக்கேல்,

 

“எதுக்கு ஷானு இப்போ இந்த சிரிப்பு? எங்களுக்கும் சொல்லலாமே?”

 

“அது பெருசா ஒண்ணும் இல்ல மைக்கேல். அனு வந்து நத்தார் தாத்தா கிப்ட்ஸ் வைச்சிருக்கிறதாக சொல்லி எழுப்பினா. அதைக் கேட்டதும் எனக்கு சில பழைய ஞாபகங்கள் வந்து விட்டது. ஒரு பத்து, பன்னிரெண்டு வயசு வரை நான் இதை உண்மையென்றே தான் நம்பிட்டு இருந்தேன்.

 

நாங்க ஹிந்து தானே. அதனால கிறிஸ்துமஸ் கொண்டாட மாட்டோம். எனக்கு ஒரு கிறிஸ்டியன் ப்ரெண்ட் இருந்தா. ஒவ்வொரு கிறிஸ்துமஸ்க்கும் அவ வீட்டுக்குப் போயிடுவோம். அங்கேயும் இப்படி கிறிஸ்துமஸ் மரம் வைச்சு அழகாக அலங்கரிச்சு இருப்பாங்க.

 

மரத்துக்குப் பக்கத்தில் வைக்கோலால் சின்ன குடில் ஒன்று செய்து அதிலே சின்னச் சின்ன பொம்மைகளை வைத்து பாலன் பிறப்பை காட்சிப் படுத்தியிருப்பாங்க. கலர் லைட் எல்லாம் போட்டு அவங்க அலங்கரிச்சிருப்பதைப் பார்க்க பார்க்க அவ்வளவோ ஆசையாக இருக்கும்.

 

கிறிஸ்துமஸ் மரத்துக்கு கீழே நிறைய கிப்ட்ஸ் வைச்சு இருப்பாங்க. எங்களுக்கு சின்ன சின்ன கேம்ஸ் எல்லாம் வைச்சு கிப்ட் தருவாங்க. அப்போ அவங்க சொன்னது தான் இந்த கிப்ட்ஸ் எல்லாம் நத்தார் தாத்தா இரவு வைச்சிட்டுப் போனது என்று. நானும் அப்படியே அதை நம்பிக் கொண்டிருந்தேன்.

 

இந்த கிப்ட்ஸ்க்காக அம்மாட்ட, நாங்க கிறிஸ்டியனாக மதம் மாறுவோம். அப்பத்தான் நத்தார் தாத்தா எங்கட வீட்டுக்கும் வந்து கிப்ட்ஸ் எல்லாம் தருவார் என்று சொல்லி அடி வாங்கி இருக்கிறேன். காலைல அனு சொன்னதைக் கேட்டதும் பழைய ஞாபகங்கள் வந்து விட்டது.”

 

ஷானவி சொன்ன கதையைக் கேட்டு அனைவருக்கும் புன்னகை மலர்ந்தது. அந்த மலர்ச்சியோடே அனு எழுந்து சென்று ஒரு பெரிய கிப்ட் ஃபாக்ஸ்சை கொண்டு வந்து ஷானவியிடம் கொடுத்தாள். இன்னொன்றை லீயிடம் கொடுத்தாள். நன்றி சொல்லியபடியே வாங்கி இருவரும் பிரித்துப் பார்த்தார்கள்.

 

கறுப்பு நிறத்தில் முழங்கால் வரை நீண்டதாக அழகான ஒரு ஆர்மண்ட் பிராண்ட் ஜக்கெட் இருந்தது. இருவரும் சந்தோசமாக நன்றி சொல்ல குறுக்கிட்ட மைக்கேல்,

 

“இது என்னுடைய கிப்ட்டாக்கும். நன்றி எல்லாம் எனக்குத்தான்”

 

என்றார் சிரித்தபடி. உடனே செல்லக் கோபத்தோடு அனுஷரா,

 

“ஆமாம்… பார்த்துப் பார்த்து வாங்கியது நான். கிரெடிட் உங்களுக்கா?”

 

என்றவள் இன்னுமிரு கிப்ட் பாக்ஸ்சை எடுத்து லீயிடமும் ஷானுவிடமும் கொடுத்தாள்.

 

“என்ன அனு… மறுபடியும் தாறாய்…?”

 

“அதுதான் மைக்கேல் தன்னோட கிப்ட் என்றாரே… இது என்னுடையது…”

 

என்றாள். இருவரும் பிரித்துப் பார்க்க இருவருக்குமே செபோரா மேக்கப் செட் பரிசாக இருந்தது. ஷானவிக்கு மகிழ்ச்சியாக இருந்தாலும் இப்படி அதிக விலையான பரிசுப்பொருட்களைப் பெற்றுக் கொள்ள கொஞ்சம் அசௌகரியமாக இருந்தது.

 

இருந்தாலும் அனுஷரா தம்பதியின் மனம் வாடக் கூடாதே என்று எதுவும் பேசாதிருந்தாள். அப்போது லீயிற்கு என்ன பரிசு என்று அவனைப் பார்த்தவள், அவனுக்கும் மேக்கப் செட் தான் என்றதும் தன்னை மறந்து சிரித்து விட்டாள்.

 

மற்ற மூவரும் என்ன என்று கேள்வியாய் நோக்கவும்,

 

“இல்ல… லீக்கும் மேக்கப் செட் என்றதும் சிரிப்பு வந்து விட்டது. எங்கள் ஊரில் எந்த ஆம்பிளையும் மேக்கப் போட மாட்டாங்க. அதுதான் எனக்கு இது ரொம்ப புதுசா சிரிப்பா இருக்கு. ஸொரி லீ…”

 

என்றாள். அவனும் கோபப்படாமல்,

 

“மேக்கப் போட்டு பழகிடுச்சு ஷானு… இப்போ விட முடியலை… வேணும் என்றா உனக்கும் போட சொல்லித் தாறேன்”

 

என்றான். அவன் கோபிக்காததே ஷானவிக்கு பெரிய விசயமாகத் தோன்ற, அப்போது பெரியதொரு சண்டையை எதிர்பார்த்த அனுஷராவுக்கோ இது வியப்பைத் தந்தது. லீயின் மனது ஷானவியின் பக்கம் ஈர்க்கப்பட்டுள்ளதை தெளிவாக உணர்ந்து கொண்டாலும், அதன் சாத்தியமின்மையை நினைத்து பெருமூச்சொன்றை வெளியேற்றினாள்.

 

அப்போது லீ இரண்டு பரிசுப் பொருட்களைக் கொண்டு வந்து அனுஷராவிடமும்

ஷானவியிடமும் கொடுத்தான். அனுஷராவுக்கும் மைக்கேலுக்கும் பிரைட்லிங்க் கப்பிள் வாட்ச்சும், ஷானவிக்கு ஐபோன் பத்தும் இருந்தது.

 

அனுஷராவும் மைக்கேலும் நன்றி சொல்லி மகிழ்ச்சியாக பெற்றுக் கொண்டாலும் ஷானவிக்கோ இந்த விலை உயர்ந்த பரிசை லீயிடம் இருந்து பெற்றுக் கொள்வதா? வேண்டாமா? என்று பெருங் குழப்பமாக இருந்தது. அங்கிருந்த சந்தோச மனனிலையைக் கெடுக்க வேண்டாம்  என்று எண்ணியவளாய் பேசாமல் இருந்தாள்.

 

இப்போது பரிசு கொடுப்பது ஷானவியின் முறையாயிற்று.

 

“உங்கள் எல்லோருக்கும் என்னுடைய குடும்ப சூழ்நிலை தெரியும் தானே. அதனால் என்னால் பணம் கொடுத்து எந்தப் பரிசையும் வாங்க முடியவில்லை. ஒரு சிறு ஞாபகமாக இதைத் தாறன்”

 

என்றபடி லீயிடம் ஒன்றையும் அனுஷராவிடம் ஒன்றையும் கொடுத்தாள். பிரித்துப் பார்த்த அனுஷரா, “வாவ்…” என்று கத்தினாள். தனது பரிசைப் பார்த்த லீக்கோ அவனையும் அறியாமல் கண் கலங்கியது. அத்தனை தத்ரூபமாக வரையப்பட்டிருந்தது அவன் உருவம். அதைப் பார்த்த அனுஷராவும் மைக்கேலும் கூட வியந்து விட்டார்கள்.

 

“ஹேய் ஷானு…! நீ இவ்வளவு அழகாக ட்ராயிங் செய்வாயா? அப்படியே லீயை நேரில் பார்ப்பது போல இருக்கு. எங்களுக்கு தந்த இந்த மயில் கூட எவ்வளவு அழகாக இருக்குத் தெரியுமா?”

 

அனுஷராவின் கூற்றை ஆமோதித்த மைக்கேல்,

 

“ஆமாம் ஷானவி! நாங்கள் தந்த பரிசுகள் எல்லாம் பணம் இருந்தால் யாராலும் வாங்கித் தந்து விட முடியும். ஆனால் நீங்கள் தந்த பரிசோ விலையே மதிக்க முடியாதது. ஏனென்றால் அது உங்களின் தனித்திறமை. இதற்கென்று நேரமெடுத்து மினக்கெட்டு நீங்கள் செய்திருப்பது உங்கட அன்பையும் அக்கறையையும் காட்டுது. இதை விட வேற என்ன கிப்ட் பெரிசாத் தந்திட முடியும்? ரியலி அப்பிரிசியேட் யூ ஷானு. யூ ஆர் ரியலி ஸ்வீட்…கிரான் கிரான் மெர்சி”

 

என்று கூறினார். அவர்கள் இவ்வாறு செல்வந்த ஏற்றுத் தாழ்வு பாராமல் இத்தனை தூரம் பாராட்டி மகிழ்வாய் அவள் பரிசை ஏற்றுக் கொண்டது அவளுக்கும் பெரு மகிழ்ச்சியையும் திருப்தியையும் கொடுத்தது. ஆனாலும் அவள் மனதோ லீ என்ன சொல்லப் போகிறான் என்பதைக் கேட்கத்தான் பெரும் ஆவலாய் இருந்தது.

 

ஆவலுடன் அவன் முகத்தை ஏறிட்டால், அவனோ முகத்தில் எந்த உணர்ச்சியையும் வெளிக்காட்டாது இருந்தான். மனதில் தோன்றிய ஏமாற்றத்தை மறைத்துக் கொண்டு அனுஷராவோடு சமையலறைக்குச் சென்றவள் அவளுக்கு உதவ ஆரம்பித்தாள்.

 

சிறிது நேரத்தில் விருந்தினர்கள் வரவும் எல்லோரும் சேர்ந்து பேசிச் சிரித்து உண்டபடி அன்றைய பொழுது இனிதே கழிந்தது. ஒவ்வொரு தினமும் ஒவ்வொருவர் வீட்டில் விருந்துக்கு ஏற்பாடு செய்திருந்தார்கள். ஷானவியையும் லீயையும் கூட அழைத்தார்கள். இவர்களும் மகிழ்ச்சியோடு சம்மதித்தார்கள். இவர்கள் இப்படி திட்டமிட்டிருக்க இறைவனோ வேறொரு திட்டம் போட்டு விட்டான்.

 

ஆம்! கிறிஸ்துமஸ் தின இரவு தாய்லாந்தில் இருந்த அனுஷராவின் அம்மா மாரடைப்பால் இறந்து விட்டதாகத் தகவல் வந்தது. அவர் இவளை கவனிக்காது விட்டிருந்தாலும் பெற்ற தாய் எனும் போது உடலும் உள்ளமும் கலங்கத்தானே செய்யும். அனுஷரா இறுதிக் கிரியைகளில் கலந்து கொள்ளப் போவதாகத் தெரிவிக்கவே, மைக்கேல் அடுத்த விமானத்துக்குரிய நேரத்தைப் பார்த்து விட்டு உடனேயே லியோன் விமான நிலையம் செல்ல முடிவெடுத்தார்கள்.

 

ஷானவியின் மாமா வீட்டில் யாரும் இல்லை என்று அறிந்திருந்த படியால் முதலில் திட்டமிட்டபடியே லீயையும் ஷானவியையும் அங்கேயே வலன்ஸ்ஸில் தங்கிச் செல்லச் சொல்லி விட்டு, மைக்கேல் தனது நண்பர்களுக்கும் அழைத்து விபரத்தைச் சொல்லி இவர்களைப் பார்த்துக் கொள்ளுமாறு கேட்டுக் கொண்டார்.

 

லீ தனது காரில் இவர்களை விமான நிலையத்தில் இறக்கி விடுவதாகக் கூறி அழைத்துச் சென்றான். ஷானவியும் கூடவே சென்றாள். அனுஷரா பெரிதாக அழவில்லை என்றாலும் இறுகிப் போயிருந்தாள். பயணம் முழுவதும் அவளுக்கு எப்படி ஆறுதல் சொல்வது என்று தெரியாமல் அனைவரும் அமைதியாகே இருந்தனர்.

 

அவர்களை விமான நிலையத்தில் இறக்கி விட்டு விட்டுத் திரும்பும் வழியிலும் லீயும் ஷானவியும் எதுவும் பேசிக் கொள்ளவில்லை. ஷானவிக்கோ இருதயம் படபடத்துக் கொண்டிருந்தது. மாமா வீட்டுக்கும் போக முடியாது. அவளுக்கு வேறு யாரையும் தெரியாது. லீயோடு ஐந்தாறு நாட்கள் எப்படித் தனியாகத் தங்குவது என்று யோசித்தவளுக்கு இதயம் வெளியே குதித்து விடுமோ என்றிருந்தது.

 

பலதையும் யோசித்தவள்,

 

‘எப்படியிருந்தாலும் லீ அவன் தானே. என்னோடு தப்பாக நடக்க முயல மாட்டான். அதனால் எந்தப் பயமும் இல்லாமல் இருக்கலாம். இங்கே வந்ததில இருந்து அவன் என்னோடு சண்டை போடவும் இல்லைத்தானே. பிறகு எதுக்கு நான் தேவையில்லாம டென்ஷன் ஆகுவான்? என்ன இந்த மெழுகு பொம்மை அடிக்கடி பிரெஞ்சுக்காரர் மாதிரி பிஸு(முத்தம்) குடுத்துக் கொண்டு திரியும். அதைத்தான் சமாளிக்க வேணும். இந்த நேரம் பார்த்து இந்தக் கால் வேற காலை வாரிட்டுது…’

 

தனக்குள்ளேயே பலதும் எண்ணிக் கொண்டிருந்தவளை லீ யூ வோனின் குரல் நிகழ்காலத்துக்கு வர வைத்தது.

 

“ஷானு…! உனக்கு என்னோட தனியாக இருக்கப் பயம் என்றா நான் ஏதாவது ஹோட்டல்ல தங்கிறேன். மாமாவை வந்ததும் உன்னை மாமா வீட்ட கொண்டு போய் விடுறேன்…”

 

“இல்லை… இல்லை… எனக்குத் தனியாக இருக்கப் பயம். நீயும் இங்கேயே இரு லீ… சில்துப்ளே(ப்ளீஸ்)…”

 

“ஓகே… ஓகே… எனக்கு ஒரு பிரச்சினையும் இல்லை. நீ தான் பயப்பிடுவியோ என்று கேட்டேன்.”

 

“நான் ஏன் பயப்பிடோணும்?”

 

“நான் உன்னை ஏதாவது பண்ணிட்டாலும் என்று தான்…”

 

“ஹா… ஹா…. நல்ல ஜோக்… நீ என்னை என்ன பண்ணப் போறாய்?”

 

“ஏன் என்ன பண்ணுவேன்னு முழுசா சொன்னாத்தான் புரியுமா உனக்கு…?”

 

“டேய் கூப்பன் மாவு (மைதா மா) மூஞ்சி! அடங்குடா… நீ என்னை எதுவும் பண்ண மாட்டாய் என்று எனக்குத் தெரியுமே…”

 

“ஏன் பண்ண மாட்டேன்? என்ன தெரியும் உனக்கு…?”

 

“நல்ல பிள்ளை மாதிரி ஓவரா சீன் போடாதைடா… கிளாஸ்க்கு வந்த முதல் நாளே நீ அவன் தான்னு கண்டுபிடிச்சிட்டேனே… அதனால தான் உனக்கு ஓவர் சீனெல்லாம் கிடையாது. அடங்கு…”

 

“என்ன சொல்லுறாய் ஷானு? எனக்குப் புரியலை… விளக்கமாக சொல்லு? அவன்னா எவன்?”

 

“அந்தக் கறுமத்தை என்ர வாயால வேற சொல்லணுமா? சரி… சரி… சொல்லித் தொலைக்கிறேன்… நீ கே என்று எனக்குத் தெரியும்டா… போதுமா?”

 

முகம் சிவக்கச் சொல்லிவிட்டு ஏதோ இவள்தான் அது போல ஓவராய் வெட்கப்பட்டுக் கொண்டிருந்தாள் ஷானவி. இதைக் கேட்ட லீயோ அழுவதா சிரிப்பதா என்ற நிலையில் திகைத்துப் போய் பிரேக் போட்டு காரையே நிறுத்தி விட்டான். அவன் திடீரென்று பிரேக் போட்டதில் குலுங்கியவள்,

 

“என்னாச்சு லீ… பார்த்துக் கவனமாகப் போ…” என்றாள்.  

 

ஷானவி தன்னோடு ஆரம்ப நாளிலிருந்து பால் வேறுபாடு பார்க்காமல் தொட்டுப் பழகியதெல்லாம் இதனால்தான் என்று புரிந்து கொண்டவன் எப்படி அவள் இந்த தவறான முடிவுக்கு வந்தாள் என்பதை அறியும் நோக்கோடு மேலும் அளவோடு பேச்சைத் தொடர்ந்தவாறு வண்டியைச் செலுத்தினான்.

 

“நான்  கே என்று உனக்கு எப்படித் தெரியும் ஷானு?”

 

“ஓ அதுவா… முதல் நாள் வகுப்பன்றைக்கு வராந்தாவில் நீயும் அனாரும் கிஸ் பண்ணுவதைக் கண்டனான். இன்னொரு நாள் வகுப்பு தொடங்க முதல் கிளாஸ்ல நீயும் அனாரும்… சீச்சீ… அந்த கருமத்தை எல்லாம் என்ர வாயால சொல்ல முடியாது. நான் அன்றைக்கு கொஞ்சம் ஏர்லியாக வந்தபடியால் கண்டிட்டேன். அப்புறம் நீங்க ரெண்டு பேரும் வெளில வரும் வரை வேற யாரையும் உள்ள வர விடாமல் கதவைப் பூட்டி வைச்சிருந்தேன்… அப்புறம் இப்படி பிங்க், மஜந்தா என்று கேர்ள்ஸ் கலர்லதானே நீ ட்ரெஸ் போடுவாய். மேக்கப் வேற போடுவாய். இதை விட வேற என்ன ஆதாரம் வேணும்?”

 

‘அடிப்பாவி…! இப்பிடித்தான் எல்லாத்தையும் தப்புத் தப்பாகப் புரிந்து கொள்வாயா? முதல் நாள் அனார் கண்ணில் ஏதோ விழுந்து விட்டது என்று எடுக்க உதவினேன். நீ அடுத்ததாகச் சொன்ன கருமாந்திரம் அனாரிட ஜீன்ஸ் ஸிப் சரியாக வேலை செய்யலை என்று அவனுக்கு உதவினேன். பல்லால படிச்சு இழுத்துப் பார்த்தேன். அதை ஒழுங்கா பார்க்காமல் அரைகுறையாக விளங்கி வைச்சுக் கொண்டு இருக்கிறாயே… உன்னை எல்லாம் என்ன செய்தால் தகும்? எங்க நாட்டில் இந்த கலர்ல ட்ரெஸ் பண்ணுறது சாதாரணம்டி’

 

அவள் சொன்னதைக் கேட்டதும் முதலில் கோபப்பட்டாலும் பின்னர் பொங்கி வந்த சிரிப்பை அடக்கிக் கொண்டு மனதுக்குள் நினைத்த எதையும் வெளியே சொல்லவில்லை. தானும் சராசரி ஆண் தான் என்பதை இவள் அறிந்து கொண்டால் தன்னை விட்டு ஒதுங்கி விடுவாள் என்பதைப் புரிந்து கொண்டவன் எதுவும் பேசாது அமைதியாக இருந்தான்.  

 

லீயின் அமைதியையும் ஷானவி தவறாகவே புரிந்து கொண்டாள். தனக்கு உண்மை தெரிந்து விட்டதால் வெட்கப்பட்டுப் பேசாமல் இருக்கிறான் என்று எண்ணியவளாய்,

 

“கவலைப்படாதே லீ… நான் யாரிட்டயும் சொல்ல மாட்டேன். இது உன்ர பேர்சனல் மட்டர். அதனால நீ வழக்கம் போலவே என்னோட பழகலாம். சரியா?”

 

அடக்க முடியாது எழுந்த சிரிப்பை அடக்கியபடி,

 

“ரொம்ப தாங்ஸ் ஷானு… மெர்சி புக்கு…”

 

இவர்கள் பேச்சினூடே வலன்ஸ்ஸில் அனுஷரா வீட்டை அடைந்திருந்தனர். காரை நிறுத்தி விட்டு ஷானவியைத் தூக்கிச் சென்று வீட்டினுள்ளே விட்டவன், காரை உள்ளே கராஜில் விடச் சென்றான். பனிப்பொழிவு ஆரம்பித்திருந்தது. வெளியே காரை விட்டால் பிறகு பனி மூடி அதைச் சுத்தம் செய்யும் வேலை வந்து விடுமே.

 

வீட்டினுள் சென்ற ஷானவி நேரே சமையலறைக்குள் சென்றவள், லீக்கு பிடித்த விதத்தில் எக்ஸ்பிரசோ ஒன்றை போட்டவள், தனக்கும் தேநீரைக் கலந்து எடுத்தவாறு வரவேற்பறைக்கு வந்தாள். இவள் கையில் கோப்பைகளுடன் நொண்டிக் கொண்டு தடுமாறியபடி வருவதைக் கண்ட லீ அவளை நோக்கி விரைந்தான்.

 

“லூஸாடி நீ… உன்னை யார் இப்ப அவசரமாக கிட்சினுக்குப் போகச் சொன்னது. மறுபடியும் விழுந்து கையைக் காலை உடைக்கவா?”

 

கோபமாக கூறியபடி அவளிடமிருந்த கோப்பைகளை வாங்கிக் கொண்டவன், அவளை அந்த இடத்திலேயே நிற்குமாறு பணித்து விட்டு, கோப்பைகளை வரவேற்பறை ஸ்டூலில் வைத்து விட்டு அவளை வந்து தோளில் அணைத்தபடி அழைத்துச் சென்று அவள் ஜக்கெட்டைக் கழட்டி உரிய இடத்தில் மாட்டி விட்டு, அவளை அமர வைத்தான்.

 

“ஜக்கெட் கூட கழட்டாமல் அவ்வளவு அவசரமா உனக்கு டீ குடிக்க?”

 

அவன் கோபமாகக் கடிந்ததில் முகத்தைத் தூக்கி வைத்துக் கொண்டவள்,

 

“நான் ஒன்றும் எனக்கு டீ போடப் போகேல்ல. நீ தான் நிறைய நேரமாக இந்த குளிருக்க ட்ரைவ் பண்ணினாயே. களைச்சுப் போயிருப்பாய்… நேரம் வேற காலைமை அஞ்சு மணி ஆகிடுச்சு. அதுதான் கஃபே போடப் போனேன்.”

 

என்றாள். அவள் முகச் சுணுக்கம் பிடிக்காதவனாய்,

 

“சரி… சரி… மூஞ்சியைத் தூக்காதே. சும்மாவே உன்னை சகிக்காது. இதில உர் என்று இருக்காதே. நீ விழுந்திட்டாலும் என்று தான் கோப்பட்டனான்… டிசோலே (ஸாரி)”

 

என்றான்.

 

அவளும் அதை ஏற்றுக்கொண்டு சகஜமாக பேச ஆரம்பித்தாள். நாலைந்து நாட்களும் மைக்கேலின் நண்பர்கள் வீட்டு விருந்துகளும் இடையிடையே வெளியே சுற்றுவதுமாக நன்றாகவே பொழுது கழிந்தது.

 

அடுத்த தினம் நியூ இயர். புதிய வருடம். டிசம்பர் முப்பத்தோராம் திகதி இரவு ரெஸ்டோரண்ட் ஒன்றில் சாப்பிட்டுக் கொண்டு வருடப் பிறப்பை எதிர் நோக்கி சந்தோசமாக ஆரவாரித்துக் கொண்டிருந்த மக்களையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள் ஷானவி. அந்த பிரெஞ்சு மக்களின் உற்சாகம் இவளையும் தொற்றிக் கொண்டது போலிருந்தது.

 

வைனை அருந்தியபடி இவளையே பார்த்துக் கொண்டிருந்த லீ,

 

“என்ன ஷானு அவ்வளவு பலமான யோசினை?”

 

“இல்லைடா… போன நியூ இயர் ஸ்ரீலங்காவில் கொண்டாடினேன். இந்த வருசம் பிரான்ஸில் அதுவும் ஒரு கொரியன்காரன் கூட. இலங்கையில் இருக்கும் போது எப்போதாவது அறிந்து கொண்ட ஒரு நாடு தான் கொரியா. இந்த வாழ்க்கை ரொம்ப விசித்திரமானது தான் என்ன?”

 

“ஹூம்…! அது என்னவோ உண்மை தான். அது சரி. உன் நியூ இயர் விஷ் என்ன?”

 

“எனக்கு அப்படி எந்த விஷ்சும் கிடையாது. உனக்கு என்ன விஷ்?”

 

“சொன்னா அடிக்க மாட்டியே…”

 

அவளை ஒரு ஆழ்ந்த பார்வையோடு கேட்டான்.

 

“சொல்லு… சொல்லு… அடிக்கிறதைப் பற்றி அப்புறம் யோசிப்போம். முதல்ல சீனைப் போடாமல் சொல்லுடா.”

 

“இப்படியே காலம் பூரா உன்னோடேயே வாழணும் போல ஆசையாக இருக்கு.”

 

“அடிங் கொய்யாலே… பாரன் ஆளை… அப்புறம் உன் கேர்ள் ப்ரெண்டிட்ட பார்தோன் (ஸாரி)  ஃபாய் ப்ரெண்டிட்ட என்ன நானே அடி வாங்கிறது?”

 

அப்போதும் அவள் அவனோடு சேர்ந்து வாழ தனக்கு பிடிக்கவில்லை என்று சொல்லவில்லை என்பதை ஒரு கள்ளச் சிரிப்புடன் குறித்துக் கொண்டான்.

 

பிறக்கின்ற நியூ இயர் இவர்கள் வாழ்வில் விடியலைப் பரப்புமா? வசந்தம் வீசிடச் செய்திடுமா?

 

1 Comment »

Leave a Reply

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers like this: