Oops! It appears that you have disabled your Javascript. In order for you to see this page as it is meant to appear, we ask that you please re-enable your Javascript!
Advertisements
Skip to content

யாழ்வெண்பாவின் ‘ஊடலுவகை’ – 4

ஊடலுவகை – 04

 

யுகனிடம் விடைபெற்று சென்ற சிவா, துள்ளிக் கொண்டு நின்ற ராஜாவை கட்டுப்படுத்திக் கொண்டிருந்தான்.

 

“டேய்! வெத்து வேட்டுன்னு சொல்லிட்டு போறா, அவளை சும்மா விட சொல்லற?” என ராஜா துள்ளிக்கொண்டு நிற்க, அவனை சிரமப்பட்டு தடுத்துக் கொண்டிருந்தான் சிவா.

 

“நம்ம யுகன் மேனேஜர் கிட்டயே அவன் இஷ்டத்துக்கு தான் இருப்பான், அவனே அமைதியா அவ பேசறது கேட்டுட்டு இருக்கான். நீ ஏன்டா இப்படி குதிக்கிற? அப்பறம் நம்மல இன்னும் எதும் சொல்லிடப் போறா டா…” என சிவா கவலையாக புலம்பியபடி ராஜாவை தடுக்க, ராஜா சமாதானம் ஆகும் எண்ணமின்றி சிலிர்த்துக் கொண்டு நின்றான்.

 

அப்பொழுது தான் ரிதுவிடம் பேசி முடித்துவிட்டு, அவர்கள் இருவரிடமும் நெருங்கி வந்த யுகன் விவரம் கேட்கவும், சிவா அவனுக்கு விளக்கம் தந்தான்.

 

அதைக்கேட்ட யுகன் “மச்சான்!!!” என ஆச்சரியமாய் தொடங்கி, “இதுக்கு முன்ன நீ அசிங்கமே படாத மாதிரி என்னடா புதுசா பில்ட்அப் தர…?” என சிரித்துக் கொண்டே கேட்கவும்,

 

அவனுடைய தோரணையில், நண்பர்கள் இருவரும்தான் பெரிதும் அதிர்ந்தனர். ‘அவ கிட்ட கண்டிப்பா செமத்தியா வாங்கி இருப்பான். ஆனா, இவன் ரியேக்ஷன் உல்ட்டாவா இருக்கே!!!’ என சிவா ஆராய… யுகனோ அதனை துளியும் கண்டுகொள்ளாமல்,

 

“அந்த சில்வண்டு எல்லாம் ஒரு ஆளு அவ பேசுனதுக்கு உனக்கு கோபம் வேற வருதா?” என ராஜாவிடம் கேட்டவன், “அட… ரெண்டு பேரும் சாப்பிட வாங்க. அந்த அறுந்த வாலை மறுபடியும் பாக்கும் போது நான் கவனிச்சுக்கிறேன்” என்றபடி அவர்கள் இருவரிடமும் சொல்லிவிட்டு தனது கம்பீரமான நடையுடன் முன்னே நடக்க, ராஜாவிற்கு கோபம் வடிந்து, தலைசுற்றல் வந்திருந்தது.

 

“என்னடா இவன் ‘சில்வண்டு’, ‘அறுந்த வாலு’ ன்னு அடுக்கிட்டே போறான். என்னங்கடா நடக்குது இங்க?” என ராஜாவிடம் வாய்விட்டே புலம்பிய சிவா ஸ்தம்பித்து நின்றான் என்றால்… ராஜாவோ அதிர்ச்சியில் மௌனித்து அரை மயக்க நிலைக்கு சென்று விட்டான். யுகன் செல்வதைப் பார்த்த சிவா, ராஜாவை உலுக்கி, அவனையும் இழுத்துக் கொண்டு, யுகனின் பின்னால் மந்திரித்து விட்டது போல சென்றான்.

 

சிவாவும், ராஜாவும் அதே மனநிலையோடுதான் அடுத்த சில மணி நேரங்களையும் கழித்தனர். அரைகுறை கவனத்தோடும், வெளிறிய முகத்தோடும் வேலை செய்து கொண்டிருந்த தோழர்களை உலுக்கி, “என்ன மச்சான்! எப்பயும் பிரேக் போலாம்… போலாம்ன்னு… நச்சரிக்க வருவீங்க. இன்னைக்கு என்னாச்சு? சரி, சரி, பிரேக் போக நேரமாச்சு வாங்க போலாம்” என யுகன் கூற,

 

“ஆஹ்… இதோ போலாம் டா… அதுக்குள்ள பிரேக் டைம் வந்துடுச்சா?” என்று கேட்டபடி ராஜாவும், சிவாவும் ஒருசேர எழுந்தனர்.

 

அவர்கள் இருந்த தளத்தில், ‘ஈஸ்ட் விங்’ மற்றும் ‘வெஸ்ட் விங்’ பகுதிகளில் காபி மெஷின் இருக்கும். இவர்கள் வேலை செய்யும் ஈஸ்ட் விங் பகுதியில் வரவேற்பு பகுதியும் இணைந்து இருப்பதால் பெரும்பாலும் கூட்டமாக இருக்கும். ஆகவே, இவர்கள் மூவரும் வெஸ்ட் விங் செல்வதே வழக்கம்.

 

மூவரும் தங்கள் இடத்தில் இருந்த பீங்கான் காபி கப்பினை எடுத்துக் கொண்டு ‘வெஸ்ட் விங்’ பகுதியை நோக்கி நடக்கத் தொடங்க, யுகனின் பார்வை சற்று தள்ளி வலது புறத்தில் இருந்த மீட்டிங் ரூமிலிருந்து பைலோடு வெளியேறிய இளம்பெண்ணின் முகத்தில் விழுந்தது. அவளையே சிறிது நேரம் உற்று பார்த்தவனின் இதழ்கள் கேலியாக வளைந்தது. ஆனால், அவள் யுகனை கவனிக்கவில்லை போலும். நேர்கொண்ட பார்வையாக முன்னோக்கி சென்று கொண்டிருந்தாள்.

 

சரியாக நண்பர்கள் மூவரும் ரிதன்யாவை நெருங்கும் பொழுது, அவளும் அந்த எல்லையை அடைந்து ஈஸ்ட் விங் பகுதியின் வரவேற்பு பகுதியில் இருந்த அவள் தோழி உமாவை நோக்கி சென்றாள். யுகனின் இதழ்கள் கேலியாய் நெளிய, நண்பர்களை அழைத்துக் கொண்டு ஈஸ்ட் விங் பகுதிக்கு பிரேக்கிற்கு அழைத்து சென்றான்.

 

அவனை கேள்வியாக பார்த்தவர்கள், அவனிடமிருந்து அவனாக கூறாமல் எந்த விஷயத்தையும் பெற முடியாது என்பதால், மீண்டும் குழப்பமான முகத்துடன் அவன் இஷ்டத்திற்கே பின்தொடர்ந்து சென்றனர்.

 

உமா தனது இன்டெர்வியூ முடித்துவிட்டு வேலை கிடைத்த மகிழ்ச்சியில் ஈஸ்ட் விங் பகுதியின் ரிசப்ஷன் பகுதியில் அமர்ந்து ரிதுவிற்காக காத்திருந்தாள். இன்டெர்வியூ முடிந்து சோர்ந்த முகத்தோடு வந்த ரிதன்யா உமாவின் அருகில் அமர்ந்தாள்.

 

ரிதன்யாவிற்கு ‘நாம் சனிக்கிழமையே தேர்வில் தோற்றிருக்க வேண்டுமோ?’ என்னும் கவலை மனதை அரித்துக் கொண்டிருந்தது.

 

“என்ன ரிது எதுவும் பேச மாட்டீங்கற?” என வேலைக்கு தேர்வான மகிழ்வில் குரலில் துள்ளலோடு உமா கேட்க,

 

“நான் செலக்ட் ஆகிட்டேன் டி” என ரிது கண்கள் சுருங்க, முகம் வாடி சோகமாக கூறினாள்.

 

“அதுதான் எனக்கு தெரியுமே டி. நானே செலக்ட் ஆகிட்டேன். நீ ஆகாம இருப்பியா? எனக்கு சந்தோஷத்துல பறக்கிற மாதிரி இருக்கு” என்ற உமாவை வெற்றுப் பார்வை பார்த்தாள் ரிது.

 

பின் சோகமான குரலில், “இல்லை உமா வேலை கிடைச்சா ஜாயின் பண்ணிப்பேன்னு அப்பா கிட்ட சொல்லிட்டு வந்து இருக்கேன். நான் எப்போ பொய் சொல்லி இருக்கேன்? அவர்கிட்ட சொன்னதாலே இப்போ ஜாயின் பண்ணியே ஆகணுமே…” என மீண்டும் முகம் வாட கூறினாள்.

 

“அதுக்கு ஏண்டி சோகமா இருக்க? நல்ல வேலை கிடைச்சு இருக்கு. வீட்ல அனுப்ப மாட்டாங்கன்னா கவலை படலாம். நீ ஜாயின் பண்ணிப்பேன்னு தானே சொல்லிட்டு வந்து இருக்க அப்பறம் எதுக்கு கவலை படற? என்னாச்சு டி?” என அனுசரணையாக உமா கேட்க, ரிது முகம் இருண்டு இருந்தது.

 

“இல்லை அவங்க ஒர்க் பண்ணற கம்பெனில எனக்கு வேலை செய்ய பிடிக்கலைடி. அவங்களை பாக்கவே பிடிக்கலை. அதுனால தான் இன்டெர்வியூ நல்லா பண்ண வேணாம் நினச்சேன். கடைசில செலக்ட் ஆகிட்டனேடி” என ரிது சோகமாக சொல்ல, உமா வயிற்றை பிடித்துக் கொண்டு சிரிக்க ஆரம்பித்து விட்டாள்.

 

“ஏய்! உப்புமா… கடுப்பேத்தாதடி” என பல்லைக் கடித்துக்கொண்டு ரிது சொல்வதை பொருட்படுத்தாமல் உமா சிரித்தபடியே, “நீ பேசற உண்மையால, இது வரை எங்களை தான் மாட்டி விடுவ. இப்போ பாத்தியா விதி உன்னையே மாட்டி விடுது” என கூறி விழுந்து விழுந்து சிரித்தாள். பின்னே! கல்லூரியில் இந்த ஹரிச்சந்திரிணியால் எத்தனை துன்பங்களை அனுபவித்து இருப்பாள், இப்பொழுது அவளுக்கே அவளுடைய சொல் திரும்பி விட்டதே!

 

தோழிகள் இருவரும் பேச்சு சுவாரஸ்யத்தில் இருக்க, தங்கள் அருகே அமர்ந்து தங்களின் பேச்சினை கேட்டு விட்டு விஷம புன்னகை செய்து கொண்டிருந்த யுகனை கவனிக்கவில்லை.

 

“ஏய்! கடுப்பேத்தாத… நான் அவங்களை திட்ட தானே வந்தேன். எனக்கு ஏன் டி வேலை குடுத்தாங்க. இன்னைக்கு நடந்த இன்டெர்வியூ கஷ்டமா வெச்சு இருக்கலாமல்ல. சும்மா பேருக்கு இன்டெர்வியூன்னு வெச்சுட்டாங்களே!” என தலையில் கை வைக்க, அவள் முகம் அத்தனை வேதனையை பிரதிபலித்தது.

 

“எனக்கு அவங்களை பாக்கவே பிடிக்கலை டி. அவங்க வேலை செய்யற கம்பெனில எப்படி அதை எதிர்பாக்க முடியும்?” என சுருங்கிப்போன முகத்தோடு உமாவை கேட்க, உமாவிற்கு சிரிப்பு வந்தாலும், பாவமாய் வேறு இருந்தது.

 

“சனிக்கிழமை பாக்க முடியாம போனப்பவே, பேசாம விட்டு இருக்க வேண்டிது தானே! இன்னைக்கு வரணும் அப்டிங்கறதுக்காக இன்டெர்வியூ நல்லா பண்ணி, இப்போ பாரு? சரி விடு இவ்வளவு பெரிய ஆபீஸ் ல பாத்துக்க எல்லாம் முடியாது டி. நீ கவலை படாத” என சிரிப்பை கட்டுப்படுத்திக் கொண்டு உமா ஆறுதல் படுத்த,

 

“இனி கவலை பட்டாலும் வீண் தான் டி. நான் வேலைக்கு வருவேன்னு சொல்லிட்டேன். சோ கண்டிப்பா சேருவேன்” என பெருமூச்சோடு கூறிவிட்டு ரிது நிமிர, அங்கே ராஜா, சிவா சொல்வதற்கு தலை அசைத்தபடி காபியை பருகிக்கொண்டிருந்த யுகன் ரிதுவின் கண்களில் பட்டான். அவன் தோழர்களைப் பார்த்து தலையசைத்தாலும் அவனுடைய கவனம் முழுவதும் இவர்கள் பேசுவதில் தான் இருந்தது.

 

இவள் பார்ப்பதை அவனும் உணர்ந்து கொண்டானோ என்னவோ, மெல்ல தலையை திருப்பி இவளைப் பார்க்க, சிறிது நொடிகள் இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர். அவள் முகம் கோபத்தில் சிவக்க, இவன் விழிகள் அவள் முகத்தை கவனிப்பதை நிறுத்தவில்லை.

 

அதே அசையாத அழுத்தமான பார்வை அவனிடம். அதைப் பார்த்ததும் அவளுக்குள் கோப சுரப்பிகள் ஊற்றெடுத்து பொங்கிக் கொண்டிருந்தது. கண்கள் சிவக்க, அவனை முறைத்துக் கொண்டு ஆவேசமாய் பார்த்தாள். அவளுக்கு கோபத்தில் மூச்சு வாங்கியது.

 

இன்னும் என்ன செய்திருப்பாளோ, அங்கேயே ஒரு ரணகளத்தை தொடங்கி இருப்பாளோ என்னவோ, அதற்குள் உமா அவளையும், அவள் பார்வை பதிந்திருந்த இடத்தையும் நோக்கி விட்டு, அவளின் திடீர் கோபத்திற்கான காரணத்தை அறிந்து கொண்டதால் அவளை இழுத்துக் கொண்டு அவ்விடத்தை விட்டு வெளியேறினாள்.

 

தன் கப்பில் காபி இல்லை என்பதை கூட மறந்து, அதை வாயில் வைத்து குடித்த வண்ணம், செல்லும் அவளையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தான் யுகன். வெறும் கப்பில் காபியை குடிக்கும் நண்பனைப் பார்த்து முகம் இஞ்சி தின்ற குரங்காய் மாற, குழம்பி தவித்தனர் நண்பர்கள் இருவரும்.

 

ராஜா என்ன சொல்வது என தெரியாமல், என்ன நடக்கிறது என புரியாமல் குழப்பமாக பார்க்க, சிவா மெதுவாக “மச்சான்! குடிச்சுட்டாயா? போலாமா?” என கேட்டான்.

 

பாவம்! இருவரும் கொஞ்சம் தெளிந்தாலும், யுகன் அவர்களை குழப்பும்படி எதையாவது செய்து வைத்து விடுகிறான். இருவரும் தெளியாமலே திரியும் படி மந்திரித்து விடுகிறான். ‘யார் பெற்ற பிள்ளைகளோ…?’

 

சிவாவின் கேள்வியில் தன்னுணர்வு பெற்ற யுகன் அங்கிருந்த வாஷ்பேஸினில் கப்பை கழுவி அருகேயே கவிழ்த்து வைத்துவிட்டு, ‘பிளே ஏரியா’ இருக்கும் ஏழாம் தளத்திற்கு செல்ல நண்பர்களுடன் வெளியே வந்தான். அவர்கள் மூவருடைய பிரேக் என்பது கொஞ்சம் காபி, சிறிது நேர கேரம் போர்ட் விளையாட்டு என்பதாகும்.

 

யுகன் வெளியில் வர, அங்கும் அவள் நின்று கொண்டிருப்பதை கவனித்தான். மீண்டும் அமைதியாக அங்கிருந்த கூட்டத்தினரின் நடுவில் நின்று கொண்டு அவளை நோட்டம் விடத்தொடங்கினான். அவளின் தோழி அவளை திட்டிக் கொண்டிருக்க, அவளோ கண்ணாடி தடுப்பின் வழியே தெரியும் வெளித்தோற்றத்தை வெறித்து பார்த்தபடி நின்று கொண்டிருந்தாள்.

 

“உனக்கென்ன பைத்தியமா? எதுக்கு நேருக்கு நேரா அவங்களை முறைக்கிற? முகத்தை மூடி சண்டை போட்டதுக்கு அர்த்தமே இல்லாம போயிருச்சே டி” என உமா திட்ட அதில் அவளுடைய அக்கறையே வெளிப்பட்டது.

 

“நீ நினைக்கிற மாதிரி நான் முறைச்சு பார்த்ததால எல்லாம், அவங்க என்னை கண்டுபிடிக்கலை. அவங்க ஏற்கனவே கண்டு பிடிச்சுட்டாங்க போல. அவங்க என்னை பாத்த பார்வையிலயே எனக்கு புரிஞ்சுடுச்சு. அதான் முறைச்சேன்” என ரிது சொல்வதை கேட்கும் பொழுது, நண்பர்கள் கூட்டத்திற்கு நடுவில் நின்றிருந்த யுகன் எப்படி உணர்ந்தான் என்றே கூற முடியாது. ‘இவள் எப்படி நான் முன்பே கண்டுபிடித்து விட்டேன் என்று சரியாக கணித்தாள்?’ என்று அவனுக்கு மிகவும் ஆச்சர்யமாக இருந்தது. அவளின் அறிவாற்றலை மெச்சாமல் இருக்க முடியவில்லை, மனதிற்குள் தான்.

 

“அவங்க கண்டுபிடிச்சா என்னை கூட்டிட்டு வெளில வர வேண்டிதுதான டி?” உமாவிற்கு யுகனைப் பார்த்து தவறாக எண்ணமுடியவில்லை என்றாலும், ஒருவரை பார்த்தே அவர்களின் குணத்தை கணிக்கும் அளவு நமக்கு திறமை போதாது என தன் சொந்த அனுபவத்தில் உணர்ந்திருந்ததால் ஒருவித பயம் இருந்து கொண்டே தான் இருந்தது.

 

“ஏன்? நான் எதுக்கு பயப்படணும்? நான் அவங்களுக்கு பயந்து எல்லாம் முகத்தை மூடிட்டு போய் பேசலை. நீ ரொம்ப பயந்துட்டியேன்னு தான் அப்படி போனேன். அதோட உன்கிட்ட முகத்தை மூடிட்டு போறதா சொல்லிட்டேன். சொன்ன சொல்லை காப்பாத்த வேண்டாமா? பின்ன நான் பேசறது பொய் ஆகிடாதா?” என ரிது சீரியஸாக பதில் கூற,

 

அவளின் பதிலில் உமா தலையில் அடித்துக் கொண்டு, “அடியே! பரதேவதையே! உண்மை விளிம்பியே! ஹரிச்சந்திரிணியே! உன்னை…” என புலம்ப, யுகன் சிரிப்பை கட்டுப்படுத்திக் கொண்டு நின்றான். ஏற்கனவே, தந்தையிடம் சொல்லிவிட்டாள் என்பதற்காக பிடிக்காத வேலை என்றாலும் சேருவேன் என்றாள், இப்பொழுது தோழியிடம் சொல்லிவிட்டதற்காக முகம் மூடி சண்டையிட வந்திருக்கிறாள் என்பதையெல்லாம் நினைத்தால் அவனுக்கு சிரிப்பு கட்டுக்குள் அடங்க மறுத்தது.

 

முதலில் வந்த லிப்ட்டில் தோழியர்கள் இருவரும் செல்ல, கூட்டத்தோடு நின்று கொண்டிருந்த யுகன் தன் தோழர்களிடம் அடுத்த லிப்டில் செல்வோம் என்று சிரிப்பை கட்டுப்படுத்தியபடி சைகையில் சொல்லிவிட்டான்.

 

“மச்சான்! நம்ம யுகன் ஏன் டா சிரிப்பை கண்ட்ரோல் பண்ணிக்கிட்டு நிக்கிறான்?” என சிவா ராஜாவை நோண்ட,

 

“எனக்கு மட்டும் ஜோசியமா டா தெரியும். பையனுக்கு என்ன ஆச்சு?” என ராஜா குழம்ப, தோழியர்கள் இருவரும் இருந்த லிப்ட் சென்றதும் யுகன் சிரிப்பை அடக்க மாட்டாமல் சற்று சப்தமாகவே சிரித்தான். அவன் காரணமின்றி சிரிப்பதைப் பார்த்த சிவாவும், ராஜாவும் பேய் முழி முழித்தனர். பின்னே யுகன் இப்படி எல்லாம் விழுந்து விழுந்து சிரிக்கும் ராகம் இல்லையே!

 

“என்னடா ஆச்சு?” என ராஜா பதறியபடி கேட்கவும், தன்னுணர்வு பெற்ற யுகன், “இல்லைடா அவளோட…” என்று மீண்டும் சிரித்துவிட்டு, “அவ இருக்காளே…! உண்மையை தான் பேசுவாளாம். அதுக்காக…” என்றுவிட்டு அதற்கு மேல் எதுவும் கூற முடியாமல் மீண்டும் விழுந்து விழுந்து சிரித்தான்.

 

“யாரை பத்தி மச்சான் பேசற?” என சிவா குழப்பமாக கேட்க,

 

“அதான்டா… அவ…” என திணரும்பொழுது தான் அவள் பெயர் கூட தனக்கு தெரியாது என்பதை உணர்ந்தவன் மெலிதாக புன்னகைத்து விட்டு, “அந்த சில்வண்டு…” என்றான் மிருதுவான குரலில். அவன் சிரிக்க நண்பர்கள் இருவருக்கும் எதுவும் விளங்கவில்லை.

 

‘அய்யோ! படுத்தறானே!’ என மனதிற்குள் நினைப்பதை அவர்களால் வெளியில் சொல்லிவிட முடியாமல் கவலையும், கலவரமுமாக அவனை பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர்

 

“ஆனா, அவளை சும்மா விடக்கூடாது மச்சான். வாட்டி எடுக்கிறேன். என்கிட்டையே என்ன பேச்சு பேசுறா சுண்டக்கா” என்றவன் முகத்திலும், குரலிலும் மெல்லிய நூல் அளவு ஓர் அழகான செல்ல கோபம். அதற்கு தான் ஊடல் என்று பெயரோ?

 

 

 

Advertisements

4 Comments »

Leave a Reply

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers like this: