Oops! It appears that you have disabled your Javascript. In order for you to see this page as it is meant to appear, we ask that you please re-enable your Javascript!
Skip to content

ரியா மூர்த்தியின் ‘நான் உன் அருகினிலே’ – 16

ருணுக்கு இயல் தினம் தினம் புதியவளாய் தெரிகிறாள்‌. தன் மானத்திற்கு முன் மரணத்தையே துச்சமாக நினைப்பவளுக்கு பணத்தாசை நிச்சயமாக இருக்க முடியாது, அதுவும் போக அவள் எந்த நிலையில் இருந்தாலும் எதிரியை எதிர்க்க அஞ்சுவதே இல்லை என்று வருணுக்கு தெளிவாக புரிந்தது. இயலுக்கு வழக்கமான வேலைப்பளுவினால் உண்டாகும் அசதிக்கும், காய்ச்சலின் வீரியம் தாங்காமல் துவண்டு போய் துடிப்பவளின் கிறக்கத்திற்கும் இருந்த வித்யாசத்தை கண்டு, ‘இது கண்டிப்பாக நடிப்பாய் இருக்கவே முடியாது. அவள் இயல்பிலேயே எப்பேற்பட்ட வலியை   தாங்கிடும் மன வலிமை கொண்டிருக்கிறாள், இதுதான் அவளின் உண்மையான குணம்’ என்று வருண் இப்போதுதான் இயலை முழுதாய் புரிந்து கொண்டான்.

 

     தன் மனதில் எவ்வளவு தூரம் அவளை கீழிறக்கி வைத்திருந்தானோ அங்கிருந்து தன் குணத்தினால் மெல்ல மெல்ல ஒவ்வொரு படியாய் இயல் மேல் ஏறி வந்து கொண்டே இருந்தாள். எவ்வளவு தூரம் தான் மேலே போகிறாள் என்று பார்க்க நினைத்தவன், மாலை வரை அவளை இடையூறு செய்யாமல் தூரத்திலிருந்து அமைதியாக வேடிக்கை மட்டும் பார்த்துக் கொண்டு இருந்தான்‌. நேரம் ஆக ஆக வாந்தியும் சேர்ந்து வந்ததில் இன்னும் முடியாமல் திணறினாளே தவிர, தப்பி தவறி கூட அவனிடம் இறங்கி போக முற்படவில்லை. இதற்கு மேல் விட்டால் ஜன்னி வந்துவிடும் என்று இயலை கட்டாய படுத்தி இழுத்து வந்து ஓரிடத்தில் அமரவைத்து விட்டு, ட்ரீட்மென்ட்க்காக வித்யா அத்தையை வீட்டிற்கே அழைத்து வந்தான்‌. இயலோ திமிரில் அவனைவிட ஒருபடி மேலே போய் வந்திருப்பது அவனின் அத்தை என்று அறியாமல் அவர் இன்ஜக்ஷன் போட்டதுமே, “டாக்டர் பீஸ் அமவுன்ட்ட ஒரு வாரத்துக்குள்ள உங்க ஹாஸ்பிடலுக்கே கொண்டு வந்து தந்திடுறேன்” என்று சொல்லியதும் வருண் அத்தையை பார்த்து, ‘எதுவும் சொல்லாதீங்க’ என ரகசியமாய் சிரித்து கொண்டான். அடுத்த நாள் அவளுக்கு காய்ச்சல் குறைந்ததும் தான் வருணால் சற்று ஆசுவாசகமாக இருக்க முடிந்தது. அடுத்து வந்த நான்கு நாட்களும் இருவரும் தங்களுக்குள் சண்டை நடந்ததாகவே காட்டி கொள்ளாமல், தத்தமது வேலைகளை மட்டும் கவனித்தனர்.

 

    வியாழன் அன்று மாலை வருணுக்கு ஒரு புதிய நம்பரில் இருந்து கால் வந்தது.

 

    ‍‌‍ ‍‍‌”ஹலோ…”

 

      “தம்பி நான் கோகிலா பேசுறேன். இயல்கிட்ட ஒரு முக்கியமான விஷயம் பேசனும், பக்கத்தில இருந்தானா கொஞ்சம் கூப்பிடுறீங்களா?”

 

    “ம்…” என்றவன், கிச்சனில் இருந்த இயலிடம் வந்து போனை ஒரு முறைப்புடன் தந்துவிட்டு சென்றான். இந்த முறை வருண் தன் பேச்சை ஒட்டு கேட்டுவிட கூடாது என்று முன்னெச்சரிக்கையாக அடுப்பை அணைத்து விட்டு கார்டன் பக்கம் வந்து ரகசியமாய் அவள்  பேச ஆரம்பித்தாள்.

 

    இயல், “ஹலோ….”

 

     “யாரு இயலா?”

 

     “ம்…”

 

     கோகிலா அதிகாரமாக, “ரவிய நேத்து ஒரு பெரிய டாக்டர் வந்து பாத்துட்டு போனாரு. ஏதோ ஸ்கேன் பண்ணனும், டெஸ்ட் பண்ணனும்னு சொல்றாரு. அதுக்கு கிட்டத்தட்ட  அம்பதாயிரம் ஆவும்னு சொல்லி இருக்காங்க. நாம லேட் பண்ணா அந்த பெரிய டாக்டரு ஊருக்கு போயிடுவாராம். இங்க பாரு இயல், நீ என்ன செய்வியோ எனக்கு தெரியாது. வர்ற ஞாயித்து கிழமைக்குள்ள பணத்த ஏற்பாடு பண்ணி யாருகிட்டயாவது குடுத்துவிட பாரு. அவ்ளோதான், வச்சிடுறேன்.”

 

    இயலுக்கு மூச்சே நின்றுவிட்டது. நாளை வருண் சம்பளம் தருவான், அது பத்திற்கு கூட குறைய இருந்தாலும் அதை வைத்து இந்த வாரம் வீட்டு செலவை சமாளித்து விடலாம், அடுத்த வாரத்திற்கான பண தேவையை பிறகு பார்க்கலாம் என்று நினைத்து இருந்தவளுக்கு இவ்வளவு பெரிய தொகை பேரதிர்ச்சி. இந்த உலகத்திலேயே தனக்கு மிக நெருக்கமாக தெரிந்த இரண்டு பேருக்கு போன் போட்டாள்.

 

    ரவியின் தோழன் செல்வத்திற்கு முதலில் போன் போட்டாள், “ஹலோ செல்வம் அண்ணனா? நான் இயல் பேசுறேன்.”

 

     “சொல்லும்மா”

 

     “அண்ணா ரவி அண்ணனோட ட்ரீட்மென்ட்க்கு அவசரமா கொஞ்சம் பணம் தேவைப்படுது. உங்களால எதாவது ஏற்பாடு செய்ய முடியுமா?”

 

    “என்னம்மா நீ, வருண பகச்சிகிட்டு இந்த ஊர்ல எங்களால வாழ முடியுமா? நாங்க உங்களுக்கு உதவி செய்ரோம்னு தெரிஞ்சா, அதுக்கு அப்புறம் எங்களுக்கு யாரும் உதவி செய்ய வர மாட்டாங்க.”

 

     “நீங்களே இப்டி சொன்னா, நான் எங்கண்ணா போவேன்?”

 

    “வருண்தான் உங்க மூணு பேரையும் கார்னர் பண்ணி வச்சிருக்கான்னு இந்த ஊர்ல சின்ன குழந்தைக்கு கூட தெரியும். இருந்தும் அதிகாரிங்க யாருமே அவன எதிர்த்து நிக்க மாட்டிக்கிறாங்கன்னா, நா ஒரு புள்ள பூச்சி என்னால என்னம்மா பண்ண முடியும். அவனே பாவப்பட்டு மனசு இறங்கினாத்தான் உண்டு.”

 

    அடுத்த கால் லைப்ரரியன், “ஹலோ சதாசிவம் அங்கிளா”

 

     “ஆமாங்க, நீங்க யாரு?”

 

     “அங்கிள் நான் இயல் பேசுறேன், உங்ககிட்ட ஒரு உதவி…” என்றதுமே போன் கட்டாகி விட்டது.

 

    நம்பிய உறவெல்லாம் பொய்த்து போக, யாரிடம் பணம் கேட்பது என்று தெரியாமல் இயல் அலை மோதினாள். வேறு வழியே இல்லையா? பணம் பத்தும் செய்யும் என்பதுதான் நிதர்சனமா? தர்மம் வெல்லும் என்பதெல்லாம் கதைக்கு மட்டுமே நடக்குமா? அவன் ஆட்டிய திசையில் தான் நாங்களெல்லாம் ஆட வேண்டுமா? எனக்கென்று எந்த கதவும் இனி திறக்காதா? என்று தலையை பிடித்து கொண்டு நெடுநேரமாய் அமர்ந்திருந்தவளை வருண் மாடியில் இருந்து பார்த்து கொண்டு இருந்தான். அவனுள் ஏதோ ஒன்று அவள் வேதனையை கண்டு பொறுக்க முடியாமல் அவனை அவளை நோக்கி தள்ள முயற்சித்தது. அந்த உணர்வுக்கு அவன் இன்னும் தனக்குள் மரிக்காமல் கிடக்கும் மனிதாபிமானம் என்று பெயர் வைத்து கொண்டான். அது ஏன் குற்றுயிராய் கிடக்கும் ரவியிடம் தோன்றாமல் போனது என்றெல்லாம் யோசிக்க மறந்து போனான்.

 

     வருணும் தருணும் அறைக்குள் விளையாடி கொண்டிருக்க, இயல் சத்தமில்லாமல் வந்து போனை வைத்துவிட்டு சென்றாள். அவள் வந்ததையும் போனதையும் ஓர கண்ணால் கவனித்து கொண்டே இருந்தவன், அவள் கண்களில் இருந்து மறைந்ததும் ஓடிப்போய் போனை எடுத்து அத்தனையும் கேட்டு விட்டான். இப்போதும் தன்னிடம் பணத்தை கேட்காமல் கண் கலங்க சென்றவளின் மன உறுதியை நினைத்து வருணுக்கு அவளின் மேலிருந்த மதிப்பு பன் மடங்காக கூடியது. இரவு உணவின் போதும், தருணுக்கு கதை சொல்லி உறங்க வைக்கும் போதும் தன்னிடம் அவள் ஏதாவது கேட்பாளா என்று காத்திருந்தவனுக்கு ஏமாற்றமே மிஞ்சியது. தருணுக்கு பெட்ஷீட்டை மூடிவிட்டு விட்டு இயல் உறங்க போவதை கண்டதும், வருணே பொறுமை இழந்து பேச்சை ஆரம்பிக்க வேண்டியதாயிற்று.

 

     “இயல் கொஞ்சம் இங்க வாயேன்…”

 

    ‌ ஏற்கனவே பண பிரச்சனையில் தவித்து கொண்டு இருந்தவள், வருணின் திடீர் அமைப்பினால் துணுக்குற்று சந்தேக பார்வையோடு அவனருகில் வந்தாள். பார்வை போகும் விதத்தை புரிந்து கொண்ட வருண், “அட… ஒண்ணும் பண்ண மாட்டேன், ஒரு முக்கியமான விஷயம் பேசனும் அதான் உன்ன கூப்பிடுறேன்” என்று படுக்கையை விட்டு பல அடி தள்ளி நின்றான்.

 

    “என்ன விஷயம்?”

 

    “ஏன் நீ இப்டி இருக்க  இயல்?”

 

    “எப்டி?”

 

    “உன்னோட இடத்தில நான் இருந்திருந்தா உங்க அம்மா பேசுற பேச்சுக்கு செலவுக்கு பணம் தராம, அப்டியே செத்து தொலையட்டும்னு கண்டுக்காம விட்ருப்பேன்.”

 

    அவள் வருணை அதிர்ச்சியாய் பார்க்க, அவனே தொடர்ந்தான், “என்னோட போன்ல கால் ரெக்கார்டர் ஆப் இருக்கு.”

 

    இப்போது இயலுக்கு எல்லாம் புரிந்து விட்டது, நெடிய பெரு மூச்சை தொடர்ந்து, “சன்டே ஒரு டாக்டர் வந்தாங்கள்ல அவங்க கான்டாக்ட் நம்பர் இருந்தா கொஞ்சம் தர்றீங்களா சார்?” என்றாள்.

 

    “ஏன், அவங்ககிட்டயும் கடன் கேக்க போறியா இயல்?”

 

    “இல்ல அவங்க பேஷன்ட் யாருக்காவது, கிட்னி எதுவும் தேவை படுதான்னு கேக்க போறேன்”

 

    வருணுக்கு உடலெல்லாம் புல்லரிக்க, “ரோஷத்துல என்ன மிஞ்சிடுவ போல, எங்கிட்ட பணம் கேக்க மாட்டியா? உனக்கு எம்மேல அவ்ளோ காண்டா?”

 

    “ஏன் இருக்க கூடாதா?”

 

    “அது சரி, ஆமா… நீ ஹாஸ்பிடல் போய் படுத்துகிட்டா வீட்டு வேலையெல்லாம் யாரு பாக்குறது?”

 

     “நீங்க எப்டியும் இன்னும் ஒன் மன்த்க்குள்ள என்ன கொல பண்ணனும்ல, அந்த டைம்ல டாக்டர்கிட்ட நான் அப்பாயின்மென்ட் வாங்கிக்குறேன்.”

 

    “உனக்கு கொஞ்சம் கூட பயம்ங்கிறதே கிடையாதாடி?”

 

    “இருக்கு, பட் எந்த விஷயத்துல பயம்னு உங்ககிட்ட சொல்ல மாட்டேன்”

 

     “ம்ம்ம்….. நீ கிட்னி எல்லாம் விக்க வேண்டாம், உனக்கு பணத்த நான் குடுக்குறேன். அதுக்கு பதிலா ஒரு ரெண்டு நாளைக்கு நீ நான் சொல்ற வேலைய செய்ய முடியுமா?”

 

    “கண்டிப்பா பணத்துக்கு பரிசெல்லாம் குடுக்க முடியாது”

 

    “அட அது இல்லடி, இது வேற. எங்களுக்கு சொந்தமான மலையில இருக்குற ஜனங்க வருஷா வருஷம் மலை கோயில் திருவிழா நடத்துவாங்க. அதுல எங்க குடும்பத்து ஆண் வாரிசு கலந்துகிட்டு பூஜை பண்ணனும். பொதுவா அவங்க பூஜை சம்பிரதாயம் ரெண்டு நாள் நடக்கும். ஒருநாள் நைட் நாம அங்கயே தங்குற மாதிரி இருக்கும். நீயும் கூட வந்தா தருண கவனிச்சுக்க உதவியா இருக்கும்னு நினச்சேன்.”

 

     “வேற வேலக்காரங்க யாரையாவது கூட்டிட்டு போகாம ஏன் என்னை கூப்பிடுறீங்க?” அவள் பார்வையில் அத்தனை சந்தேக கணைகள்.

 

     “காட்டுக்குள்ள ரெண்டு கிலோ மீட்டர் நடக்க வேண்டி இருக்கும். மத்தவங்களுக்கு எல்லாம் வயசாகிடுச்சு, மலையேற முடியாது”

 

     “உங்க பிரபாகரன் மாமா குடும்பம் என்ன ஆச்சு?”

 

     “சிந்து ஒன் வீக் காலேஜ் டூர் போயிருக்கா, அத்தைக்கு மூட்டு வலி பிரச்சினை இருக்கு, மாமா கிட்ட கேட்டாலும் உன்னைத்தான் கூட்டிட்டு போக சொல்லுவாரு…”

 

    “தருண இங்கயே விட்டுட்டு போங்க, நான் பாத்துக்கிறேன்.”

 

    “தருண் ராத்திரி நான் இல்லாம தூங்க மாட்டான்.”

 

   ‌ அவள் இன்னும் யோசனையோடு நிற்க, “இங்க பாரு, நீ வந்தாலும் வரலனாலும் தருணுக்காக வேற யாரையாவது நான் பணம் குடுத்து ஏற்பாடு பண்ணத்தான் செய்யனும். பட் தருண் புது ஆளுங்க கிட்ட ஒட்ட மாட்டான்னு தான் உன்ன கேக்குறேன். அதே மாதிரி நீ கேட்கலனாலும் ரவி ட்ரீட்மென்ட்க்கு நான் உனக்கு பணம் தந்திருப்பேன். ஏன்னா அவன் சீக்கிரமா எழுந்து வரனும்னு உனக்கு எவ்ளோ ஆசை இருக்கோ, அத விட அதிகமாக எனக்கு வெறி இருக்கு. நாளைக்கு மார்னிங்க்குள்ள உன்னோட பதில சொல்லு, அப்பத்தான் என்னால வேற ஆள ஏற்பாடு பண்ண முடியும்” என்று சொல்லி விட்டு உறங்க சென்றுவிட்டான்.

 

     இயலுக்குத்தான் வருணிடம் பணத்தை வாங்குவதை நினைத்து குழப்பமாய் இருந்தது, ‘இந்த குரங்கு நாளுக்கொரு பேச்சு பேசுது. இப்ப இத நம்பி பணத்த வாங்கினா மறுபடியும் சந்தர்ப்பம் கிடைக்கும் போதெல்லாம் வம்பு பண்ணும். காட்டுக்குள்ள இவன நம்பி போனா இதான்டா சான்சுன்னு ஈசியா மலையிலருந்து தள்ளி விட்ருவான். நான் செத்துட்டா அம்மாவும் அண்ணனும் செலவுக்கு என்ன செய்வாங்க, என்ன செய்யலாம்?!”

 

    நீண்ட நேரமாய் தூக்கம் வராமல் புரண்டு புரண்டு படுத்திருந்தவள் இறுதியில், ‘இவன்கிட்ட ஓசியில பணத்த வாங்குறதுக்கு காட்டுக்கு போய் சாகுறதே மேல். இத்தன நாள் காப்பாத்தின கடவுள் இனிமேலும் காப்பாத்துவார்னு நம்பிகிட்டு, காலைல வர்றேன்னு சொல்லிட வேண்டியதுதான்” என்று முடிவெடுத்தாள்.

 

     காலமெல்லாம் தன் மக்களை காக்க துணை நிற்கும் வன தேவதை, வருணுக்கு இயல் மீதிருந்த காதலை உணர்த்த அங்கே காத்திருந்தது.

Leave a Reply

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers like this: